ตอนที่ 561: ซากศพกลายพันธุ์ “เสี่ยวลั่ว ยาเสร็จหรือยัง?” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น “เกือบเสร็จแล้วล่ะ เข้ามานั่งข้างเตาผิงก่อนสิ” เสียงของซูเสี่ยวลั่วยังดังออกมาจากข้างในกระท่อม “ได้เลย ข้าได้ยินมาจากผู้เฒ่าหยางว่าเจ้าปรุงยาสำเร็จแล้ว เรื่องนี้ทำให้ทุกคนดีใจมาก รู้ไหม ตั้งแต่ลุงกวานจากไป พวกเราก็มืดแปดด้านเวลาที่มีใครล้มป่วย โชคดีที่ยังมีเจ้าอยู่...” ชายคนนั้นยิ้ม “นั่นเจ้าควรจะไปขอบคุณฟู่ต้ามากกว่า เขาเป็นคนไปเก็บสมุนไพรมาให้ ทั้งที่ข้างนอกฝนตกหนักขนาดนั้น” ซูเสี่ยวลั่วกล่าว {หมายเหตุ: ฟู่ต้า ในที่นี้มีความหมายว่า "โชคลาภใหญ่"} “อ้อๆ งั้นเดี๋ยวข้าไปคุยกับฟู่ต้าหน่อย” ภายในกระท่อม เสียงฟืนในเตาผิงแตกดังเปรี๊ยะเป็นพักๆ ประกายไฟกระเด็นออกมาจากเตา ทิ้งรอยไหม้ไว้บนพื้นใกล้ๆ ชายวัยกลางคนสวมเสื้อกันฝนที่สานจากต้นกก เขาวางมันลงในตะกร้าไม้ไผ่ เผยให้เห็นใบหน้าที่ยังดูดีพอสมควร แม้จะมีรอยย่นยามยิ้มที่ทำให้เดาอายุได้ง่ายก็ตาม “ฟู่ต้า เจ้าเป็นคนโชคดีจริงๆ” ชายที่ชื่อเซี่ยซังกล่าวพร้อมรอยยิ้มพลางตบบ่าของชายหนุ่มร่างผอม “เจ็บ...” ชายหนุ่มค่อยๆ หันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงที่ปราศจากอารมณ์ “โอ้ ข้าขอโทษ ข้าลืมไปว่าเจ้าก็มีแผลตรงนี้เหมือนกัน” เซี่ยซังยิ้มพลางนั่งลงตรงข้ามกับชายหนุ่ม ชายหนุ่มนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าว่างเปล่า ไม่มีการตอบสนองใดๆ ต่อคำพูดของเซี่ยซัง ชายวัยกลางคนถอนหายใจยาวก่อนจะถามว่า “เขาสูญเสียความทรงจำ หรือว่ากลายเป็นคนปัญญาอ่อนไปเลยกันแน่?” “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เขาก็ดูเซ่อซ่าจริงๆ นั่นแหละ” ซูเสี่ยวลั่วตอบ “ถ้าแค่ความทรงจำหายก็ยังดี เพราะอาจจะเกิดจากการช็อกอย่างรุนแรงหรือถูกกระทบกระเทือนที่ศีรษะ ยังพอมีโอกาสที่จะฟื้นตัวได้ แต่ถ้าเขากลายเป็นคนปัญญาอ่อนไปจริงๆ โอกาสที่จะหายก็น้อยมาก” เซี่ยซังกล่าว “ยาได้แล้ว!” ซูเสี่ยวลั่วยกถ้วยยาที่มีสีดำสนิทเข้ามา เซี่ยซังรับถ้วยยาไป แต่เกือบจะทำมันหก ซูเสี่ยวลั่วจึงรีบเตือนเขาทันทีว่ายานั้นยังร้อนอยู่ “อายุขนาดนี้แล้วยังซุ่มซ่ามอีก แล้วจะดูแลหมู่บ้านให้ดีได้ยังไง!?” ซูเสี่ยวลั่วพูดจาประชดประชันเขา “หึหึ อย่าหาว่าข้าไม่เตือนนะ เจ้าเองก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ถ้ายังขืนอยู่ในบ้านหลังเดียวกันกับเจ้านี่ต่อ...” “รีบไปส่งยาได้แล้ว!” “ไปแล้วๆ” ซูเสี่ยวลั่วทุบไหล่ที่ปวดเมื่อยของเธอเบาๆ หลังจากที่เซี่ยซังจากไป เธอชำเลืองมองจางเสี่ยวโฮ่วที่นั่งทื่อเป็นท่อนไม้อยู่หน้าเตาผิง แล้วส่งเสียงฮึดฮัดออกมาเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้สนใจเธอเลย หลังจากส่งเสียงประชดประชันอยู่หลายครั้ง จางเสี่ยวโฮ่วก็ยังคงนิ่งเฉย หญิงสาวจึงกระทืบเท้าด้วยความขัดใจแล้วหันหลังเดินหนีไป ไม่อยากเสียเวลาอีก “ซวยแล้ว! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!” “หลบเร็ว ทุกคนหลบเร็ว!” เสียงร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนกดังมาจากข้างนอก ซูเสี่ยวลั่วรีบผลักหน้าต่างเปิดออก และเห็นป้าเซี่ยกำลังวิ่งเข้ามาในหมู่บ้านด้วยท่าทางลนลาน เธอรีบร้อนเสียจนสะดุดล้มลงบนพื้นโคลน “ป้าเซี่ย เกิดอะไรขึ้นคะ!?” ซูเสี่ยวลั่วอุทาน “ซากศพ... มีซากศพอยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้าน... ตาแก่นั่นถูกกินทั้งเป็นไปแล้ว!...” หญิงคนนั้นตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว “ฉันจะไปดูเอง...” ซูเสี่ยวลั่วรีบสวมเสื้อกันฝนแล้ววิ่งออกไปข้างนอกทันที จางเสี่ยวโฮ่วรีบตามหลังเธอไปติดๆ ราวกับกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของชาวบ้านดังขึ้นเป็นระยะ คนที่ใจเสาะต่างพากันวิ่งหนีเข้าไปในส่วนลึกของหมู่บ้าน... ซูเสี่ยวลั่วและจางเสี่ยวโฮ่ววิ่งไปถึงทางเข้าหมู่บ้าน และเห็นเส้นทางถูกปกคลุมไปด้วยรอยเลือดสีแดงฉาน เลือดผสมปนเปไปกับน้ำฝน กลายเป็นลำธารสายเล็กๆ ไหลออกไปนอกหมู่บ้าน ชาวบ้านวัยฉกรรจ์สองสามคนยืนถือจอบและเคียวอยู่ท่ามกลางสายฝน พวกเขาไม่กล้าเข้าไปใกล้ทางเข้า ได้แต่จ้องมองผีดิบที่กำลังกัดกินร่างของชายชราที่เฝ้าทางเข้าอยู่อย่างสยดสยอง... “เกิดอะไรขึ้น? เขาไม่ได้ดื่มน้ำจากบ่อน้ำคุนหรอกเหรอ?” ใบหน้าของซูเสี่ยวลั่วซีดเผือดหลังจากเห็นภาพอันน่าสยดสยองนั้น “ดื่มสิ แน่นอนว่าเขาดื่มแล้ว แต่มีบางอย่างผิดปกติกับซากศพตัวนี้ มันยังโจมตีพวกเรา... มันน่าจะเป็นซากศพกลายพันธุ์!” ชาวบ้านที่ถือจอบอยู่กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “มันต้องเป็นคำสาป หมู่บ้านหัวของเราต้องคำสาปแน่ๆ! ผู้เฒ่าเหอก็เพิ่งตายเพราะซากศพไปเมื่ออาทิตย์ก่อน แล้วเมื่อสามคืนก่อนก็มีคนตายอีก ตอนนี้ซากศพเริ่มโจมตีพวกเราในตอนเย็นแล้ว ในที่สุดพวกมันก็คงจะบุกเข้ามาในหมู่บ้าน... แล้วกินพวกเราทั้งเป็น! มันคือคำสาป ข้าบอกแล้วว่าพวกเราไม่ควรไปยุ่งกับเรื่องนี้ พวกเราถูกสาปแล้ว!” ชาวบ้านวัยกลางคนอีกคนกล่าวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ผีดิบตัวนั้นดุร้ายเป็นอย่างมาก มันดูเหมือนจะยังไม่พอใจหลังจากที่กินเครื่องในของชายชราเข้าไป แต่มันกลับพุ่งเข้าหาชาวบ้านอีกคนที่พยายามจะไล่มันออกไปทันที ชาวบ้านหนุ่มคนนั้นไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะแกว่งเคียวในมือ เมื่อผีดิบตัวนั้นกัดศีรษะของเขาจนขาดกระเด็น เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมาจากลำคอที่เหลือแต่ตอ เป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งท่ามกลางสายฝน! ชาวบ้านอาศัยวิธีพิเศษเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกโจมตีจากพวกซากศพ แต่เมื่อมีบางอย่างผิดพลาดเกิดขึ้น พวกเขาก็ไม่สามารถแม้แต่จะหยุดผีดิบเพียงตัวเดียวได้! “หนีเร็ว!” ชาวบ้านที่เหลือรีบวิ่งหนีเข้าไปในหมู่บ้านทันที “พวกเราจะปล่อยให้มันเข้ามาในหมู่บ้านไม่ได้นะ!” ซูเสี่ยวลั่วพยายามบอกชาวบ้าน แต่พวกเขาทุกคนกลับวิ่งหนีหายเข้าไปในหมู่บ้านกันหมดแล้ว ซูเสี่ยวลั่วกัดฟันกรอดแล้วมุ่งหน้าไปยังสิ่งกีดขวางไม้... ผีดิบยังไม่ได้เข้ามาในหมู่บ้าน หากเธอสามารถดึงไม้กั้นที่ทางเข้าลงมาได้ เธอก็จะสามารถคลี่คลายสถานการณ์นี้ได้ ไม้กั้นนั้นทำจากไม้แอช ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกซากศพไม่ชอบ พวกมันจะอยู่ห่างจากหมู่บ้านถ้ามีไม้นี้... ซูเสี่ยวลั่ววิ่งไปยังสวิตช์ควบคุม แต่ดวงตาที่วาวโรจน์ของผีดิบกลับจ้องมองมาที่เธอแล้ว ผีดิบละทิ้งร่างของชาวบ้านหนุ่มที่ถูกมันกินไปครึ่งตัว แล้วพุ่งเข้าใส่ซูเสี่ยวลั่วราวกับสุนัขจรจัดที่หิวโหย “เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ? บ้าไปแล้วหรือไง?” หญิงคนหนึ่งหวีดร้อง ซูเสี่ยวลั่วหันกลับไปและเห็นผีดิบกำลังวิ่งตรงมาที่เธอ ความเร็วของมันน่าตกใจมาก ราวกับว่ามันจะมาถึงตัวเธอภายในชั่วพริบตา “เพลิงพิโรธ!” “ระเบิด!” ในวินาทีที่วิกฤตที่สุด เปลวไฟกลุ่มหนึ่งระเบิดออกมาท่ามกลางสายฝนและตกลงบนตัวผีดิบอย่างแม่นยำ ลูกไฟระเบิดออกและซัดร่างของผีดิบจนกระเด็นไป ร่างกายของมันแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ จากแรงปะทะ “พวกเจ้าสู้กับซากศพไม่ได้หรอก ถอยไปซะ!” ชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าวพลางขมวดคิ้ว ชาวบ้านที่กำลังวิ่งหนีต่างมีปฏิกิริยาราวกับว่าชายหนุ่มคนนี้คือผู้ช่วยชีวิตของพวกเขา... “ขอบคุณสวรรค์ หงจวิน เจ้าอยู่ในหมู่บ้านพอดี พวกเรารอดแล้ว!” “หงจวิน ซากศพตัวนี้ดุร้ายมากนะ เจ้าไม่ควรรอพ่อของเจ้าก่อนเหรอถึงค่อยลงมือฆ่ามัน?” ชาวบ้านรีบถอยไปยืนข้างหลังชายหนุ่มที่ชื่อหงจวิน “เหอะ มันก็แค่ซากศพตัวเดียว ข้าจัดการเองได้!” หงจวินประกาศด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ!