บทที่ 1075: เจตจำนงกระบี่ขั้นสูงระดับแปด "ทำผลงานได้ยอดเยี่ยมงั้นหรือ?" สาวใช้เซียวอวิ๋นขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม "พวกเจ้าไปรู้อะไรมา? หรือว่าพวกเจ้าเคยได้ยินเรื่องของผู้อาวุโสดวนหนุ่มท่านนั้นมาก่อน?" "นี่พี่สาวเซียวอวิ๋น ท่านไม่ได้ยินเรื่องของผู้อาวุโสดวนจริงๆ หรือ?" สาวใช้ทั้งหกคนจ้องมองเซียวอวิ๋นราวกับว่านางกำลังทำตัวแปลกประหลาด "มะ...มันแปลกงั้นหรือ?" เมื่อเห็นท่าทีของทั้งหกคน เซียวอวิ๋นก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจ "พี่สาวเซียวอวิ๋น ข้าคิดว่าข่าวเรื่องผู้อาวุโสดวนคงแพร่กระจายไปทั่วทั้งตระกูลลู่แล้ว ท่านรับใช้ผู้อาวุโสดวนอยู่แท้ๆ เปรียบดั่งอยู่ใกล้ชิดดวงจันทร์ที่สุด... แต่ท่านกลับไม่รู้เรื่องนี้เลยอย่างนั้นหรือ?" สาวใช้ทั้งหกส่ายหัวพลางถอนหายใจ พวกนางรู้สึกว่าเซียวอวิ๋นช่างขาดการรับรู้ข่าวสารปัจจุบันเสียจริง "เลิกเล่นตัวกันได้แล้วพวกเจ้า!" เซียวอวิ๋นยิ้มเจื่อนๆ สาวใช้ทั้งหกไม่ดึงเช้งอีกต่อไป พวกนางเริ่มจ้อกันอย่างออกรสเล่าเรื่องราวที่ผู้อาวุโสดวนกลายมาเป็นผู้อาวุโสของตระกูลลู่ทันทีที่มาถึง "ตอนที่ผู้อาวุโสดวนมาถึงตระกูลลู่ครั้งแรก เขาฆ่าผู้อาวุโสลู่เจ้า? แถมยังฆ่าคุณชายสามด้วยงั้นหรือ?" เมื่อได้ยินถึงการกระทำของผู้อาวุโสดวน และเรื่องที่ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์ของตระกูลลู่ทั้งสองปรากฏตัวออกมาเพื่อจะฆ่าเขา เซียวอวิ๋นก็ถึงกับหลั่งเหงื่อเย็นออกมาแทน อย่างไรก็ตาม นางรู้ดีว่าเรื่องนี้จบลงด้วยดีสำหรับผู้อาวุโสดวน มิฉะนั้นนางคงไม่มีโอกาสได้รับใช้เขาเช่นนี้ "นักปรุงยาระดับหนึ่งงั้นหรือ?" เซียวอวิ๋นหรี่ตาลงทันทีเมื่อได้ยินเรื่องที่ผู้อาวุโสดวนแสดงไฟโอสถระดับหนึ่งและเปิดเผยตัวตนว่าเป็นนักปรุงยาระดับหนึ่ง "นักปรุงยา... แถมยังเป็นนักปรุงยาระดับหนึ่งด้วย? ขะ...งั้นก็หมายความว่าผู้อาวุโสดวนไม่ใช่ปีศาจงั้นหรือ? ตะ...แต่ว่า มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่มนุษย์ธรรมดาจะเป็นนักปรุงยาระดับหนึ่งที่ทรงเกียรติ และยังมีพละกำลังมากพอจะฆ่าผู้อาวุโสลู่เจ้าที่อยู่ในขอบเขตเปลี่ยนว่างเปล่าระดับที่แปดได้ด้วย?!" เซียวอวิ๋นพึมพำกับตัวเอง แม้เสียงของนางจะไม่ดังนัก แต่สาวใช้คนอื่นๆ อีกหกคนก็ได้ยินอย่างชัดเจน "พี่สาวเซียวอวิ๋น ถ้าเป็นเมื่อก่อนพวกเราก็คงไม่เชื่อว่าจะมีมนุษย์เช่นนี้อยู่จริงเหมือนกัน แต่ความจริงมันปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว ทำให้พวกเราต้องเชื่อ!" "ใช่แล้วพี่สาวเซียวอวิ๋น! ตอนนี้คนทั้งตระกูลลู่ต่างก็กำลังวิพากษ์วิจารณ์เรื่องผู้อาวุโสดวนกันให้แซด ทุกคนต่างบอกว่าเขาเป็นสัตว์ประหลาดที่หาได้ยากยิ่งในทวีปเมฆา!" "นอกจากนั้น บางคนยังบอกว่าผู้อาวุโสดวนคือของขวัญจากพระเจ้าที่มอบให้แก่ตระกูลลู่ด้วย" "หลังจากผ่านไปเกือบหนึ่งพันปี ในที่สุดตระกูลลู่ของเราก็มีนักปรุงยาระดับหนึ่งเสียที เมื่อข่าวนี้แพร่สะพัดออกไป มันจะทำให้ดินแดนภูเขาเหนือทั้งหมด หรืออาจจะรวมถึงครึ่งหนึ่งของดินแดนรอบนอกใต้ต้องตกตะลึง!" ... สาวใช้ทั้งหกพูดคุยกันอย่างกระตือรือร้น น้ำเสียงของพวกนางเต็มไปด้วยความตื่นเต้น แม้ว่าพวกนางจะเป็นเพียงสาวใช้ แต่ก็ถือว่าเป็นสมาชิกครึ่งหนึ่งของตระกูลลู่ และมีความภาคภูมิใจร่วมกับตระกูลลู่เช่นกัน "ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้อาวุโสดวนจะ... จะ..." เมื่อนางนึกถึงชายหนุ่มชุดม่วงที่ไม่มีท่าทีเย่อหยิ่งเลยแม้แต่น้อย และนึกถึงตอนที่นางทำตัวตามสบายต่อหน้าเขา สาวใช้เซียวอวิ๋นก็รู้สึกเย็นวาบไปตามกระดูกสันหลัง ชายหนุ่มชุดม่วงคนนั้นเป็นคนที่น่าทึ่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ! ไม่เพียงแต่ความแข็งแกร่งทางการต่อสู้จะน่าสะพรึงกลัว แต่เขายังเป็นนักปรุงยาระดับหนึ่งอีกด้วย หลังจากนั้นไม่นาน สาวใช้ใหม่ทั้งหกคนก็ถามเซียวอวิ๋นอย่างกระวนกระวายว่า "พี่สาวเซียวอวิ๋น ผู้อาวุโสดวนเป็นอย่างไรบ้าง? เขาเป็นคนคุยง่ายหรือไม่?" "ผู้อาวุโสดวนดีมาก เป็นคนง่ายๆ สบายๆ" เซียวอวิ๋นตอบ ดวนหลิงเทียนไม่รู้ว่าตนนอนหลับไปนานแค่ไหน เขาค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น เขาเหลือบมองโลงน้ำแข็งบนโต๊ะที่อยู่ใกล้ๆ ก่อนจะลุกลงจากเตียง หลังจากทำความสะอาดร่างกายแล้ว เขาก็เปลี่ยนชุดใหม่และเดินออกจากห้องไป "ผู้อาวุโสดวน!" "ผู้อาวุโสดวน!" ทันทีที่ดวนหลิงเทียนเปิดประตูห้องเดินออกมา เสียงอันไพเราะสองเสียงก็ดังก้องเข้าหู เขาจึงเพิ่งตระหนักได้ว่ามีสาวใช้ยืนรออยู่ทั้งสองด้านของประตูห้อง "อรุณสวัสดิ์" ดวนหลิงเทียนพยักหน้าตอบรับพลางยิ้มเจื่อนๆ ในใจ "ลู่ไป๋คนนั้น... เขาหาคนมารับใช้เพิ่มให้ข้าจริงๆ ด้วย..." ในขณะเดียวกัน ดวนหลิงเทียนก็เห็นว่ามีสาวใช้อีกสองสามคนกำลังยุ่งอยู่กับการทำงานในที่พักที่เขาอาศัยอยู่ในตอนนี้ "ผู้อาวุโสดวน ข้าพาคนมาช่วยทำความสะอาดห้องให้ท่านเจ้าค่ะ" หลังจากนั้นไม่นาน ดวนหลิงเทียนก็เห็นสาวใช้เซียวอวิ๋นเดินตรงมาหา หลังจากกล่าวทักทายเขาแล้ว สาวใช้สองคนที่นางพามาด้วยก็เข้าไปในห้องและเริ่มทำความสะอาด แน่นอนว่าส่วนใหญ่เป็นการปัดกวาดเช็ดถูฝุ่น เมื่อสาวใช้ทั้งสามคนออกมาในที่สุด ห้องทั้งห้องก็สะอาดสะอ้านไร้ที่ติ "ผู้อาวุโสดวน มีสิ่งใดที่ท่านต้องการให้พวกเราทำอีกหรือไม่เจ้าคะ?" หลังจากที่เซียวอวิ๋นพาสาวใช้คนอื่นๆ ออกมาแล้ว นางก็มองดวนหลิงเทียนด้วยความเคารพและรอรับคำสั่งต่อไป ในตอนนั้นเอง ดวนหลิงเทียนสังเกตเห็นว่าท่าทางของเซียวอวิ๋นตอนที่พูดกับเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับตอนที่เขามาถึงครั้งแรก ท่าทีสบายๆ ในอดีตถูกแทนที่ด้วยความทางการในตอนนี้ "เซียวอวิ๋น เจ้าไม่จำเป็นต้องเป็นทางการขนาดนั้นก็ได้ ทำตัวตามสบายเหมือนเมื่อก่อนเถอะ" ดวนหลิงเทียนกล่าว "ข้ามิบังอาจเจ้าค่ะ" เซียวอวิ๋นตอบพร้อมกับก้มศีรษะลง ล้อเล่นหรือไง! ก่อนหน้านี้พอนางไม่รู้ภูมิหลังของผู้อาวุโสดวนก็นับว่าไปอย่าง แต่ตอนนี้นางรู้แล้ว ต่อให้เพิ่มความกล้าหาญให้นางอีกร้อยเท่า นางก็ไม่กล้าทำตัวตามสบายเด็ดขาด เมื่อดวนหลิงเทียนเห็นดังนั้น เขาก็รู้สึกจนปัญญาเล็กน้อยแม้จะไม่ได้ติดใจเอาความ เขาเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉยว่า "ไปเชิญคุณชายรองมาที่นี่ที" "เจ้าค่ะ" เซียวอวิ๋นตอบรับก่อนจะจากไป ส่วนสาวใช้อีกสองคนกลับไปยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นอยู่ที่ข้างประตูห้องของดวนหลิงเทียนตามเดิม ดวนหลิงเทียนส่ายหัวและก้าวยาวๆ ออกไปหาสยงเฉวียน เขาทิ้งโลงน้ำแข็งไว้ในห้อง ที่นี่คือตระกูลลู่แห่งภูเขาเหนือ หนึ่งในสองขุมพลังที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนภูเขาเหนือ ในความเห็นของเขา คงไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องที่นี่ ด้วยเหตุนี้เขาจึงคิดว่าการทิ้งโลงน้ำแข็งไว้ในห้องนั้นปลอดภัยดี ยิ่งกว่านั้น เขาจะพักอยู่ที่ตระกูลลู่เพียงช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น ด้วยการนำทางของสาวใช้ ในไม่ช้าดวนหลิงเทียนก็พบสยงเฉวียนที่สวนหลังบ้านของที่พัก เขาเห็นสยงเฉวียนกำลังฝึกฝนวิชากระบี่ โดยมีหยาดเหงื่อหยดลงมาจากหน้าผาก "สยงเฉวียน" ดวนหลิงเทียนลอบถอนหายใจเมื่อเห็นสยงเฉวียนทำงานหนักเพียงนี้ แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าเหตุใดสยงเฉวียนถึงพยายามอย่างหนักขนาดนี้ นั่นก็เพื่อที่จะแข็งแกร่งขึ้นจนสามารถรับใช้และช่วยเหลือเขาได้ และเป็นเพราะเขาไม่ต้องการเป็นภาระให้กับดวนหลิงเทียน "นายน้อย" สยงเฉวียนหยุดการเคลื่อนไหวเมื่อเห็นดวนหลิงเทียน "สยงเฉวียน เจ้าทำความเข้าใจกับข้อความที่อยู่ในอักษรคำว่า ‘กระบี่’ ได้มากเพียงใดแล้ว?" ดวนหลิงเทียนยิ้ม อักษรคำว่า ‘กระบี่’ ที่ดวนหลิงเทียนพูดถึงก็คือจารึกที่ทิ้งไว้โดยชายที่เรียกตัวเองว่าเซียนกระบี่ ในหุบเขาลึกของภูเขาที่ตั้งอยู่ใกล้กับหมู่บ้านของสยงเฉวียนในอาณาจักรป่าสีคราม อักษรคำว่า ‘กระบี่’ นั้นบรรจุความรู้เกี่ยวกับวิชากระบี่ไว้อย่างน่าสะพรึงกลัว ตามการคาดเดาของดวนหลิงเทียน ต่อให้เขาเข้าใจความรู้ในวิชากระบี่ที่อยู่ในอักษรนั้นเพียงแค่ 1% เขาก็คงสามารถไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระในทวีปเมฆาแห่งนี้แล้ว นี่คือสิ่งที่เขาเพิ่งค้นพบเมื่อไม่นานมานี้เอง เมื่อเร็วๆ นี้เขาได้พัฒนาความเข้าใจเพิ่มเติมเกี่ยวกับอักษรคำว่า ‘กระบี่’ ที่เขาจำไว้ ด้วยเหตุนั้นเขาจึงสามารถยกระดับเจตจำนงกระบี่ของเขาขึ้นสู่เจตจำนงกระบี่ขั้นสูงระดับที่แปดได้ในคราวเดียว แม้ว่าในขณะนี้เขาจะไม่มีการเลื่อนระดับในด้านอื่นๆ แต่เขาก็มีพละกำลังเพิ่มเติมถึง 300 มังกรเขาโบราณเนื่องจากการยกระดับเจตจำนงกระบี่ ด้วยกระบี่วิญญาณระดับกึ่งราชันย์เพียงเล่มเดียว เขาสามารถปลดปล่อยพละกำลังได้เทียบเท่ากับมังกรเขาโบราณ 3,800 ตัวหากเขาใช้พลังเต็มที่ ซึ่งยังไม่นับรวมพลังปฐพีที่เขาสามารถหยิบยืมมาได้โดยใช้เจตจำนงปฐพี ด้วยเหตุนี้ เขาจึงสามารถฆ่าลู่เจ้า ผู้อาวุโสตระกูลลู่ที่อยู่ในขอบเขตเปลี่ยนว่างเปล่าระดับแปดได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว "นายน้อย ข้ามันโง่เขลา ข้ายังไม่ก้าวหน้าเลยแม้แต่น้อย" สยงเฉวียนยิ้มเจื่อนๆ ด้วยใบหน้าที่เศร้าสร้อย "อย่ากังวลไปเลย ทุกอย่างต้องใช้เวลา ใครจะไปรู้ วันหนึ่งเจ้าอาจจะเกิดการหยั่งรู้และเข้าใจมันได้เพียงแค่ชั่วพริบตาก็ได้" ดวนหลิงเทียนปลอบโยนเขา อย่างไรก็ตาม แววตาที่หดหู่บนใบหน้าของสยงเฉวียนแสดงให้เห็นว่าคำพูดปลอบใจของเขาไม่ได้ผลเท่าไรนัก "ดวนหลิงเทียน!" ในขณะนี้ เสียงที่ดังและคุ้นเคยก็ดังก้องขึ้นมา ทำลายความเงียบงัน "ลู่ไป๋!" คนที่มาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากลู่ไป๋ คุณชายรองแห่งตระกูลลู่ ดวนหลิงเทียนเข้าประเด็นหลักทันทีโดยไม่พูดอ้อมค้อม "ลู่ไป๋ ข้าต้องการพบผู้นำตระกูล" "ตอนที่เจ้าบอกข้าเรื่องรากตรึงวิญญาณและหญ้าสงบวิญญาณหรืออะไรพวกนั้น ข้าก็ได้แจ้งเรื่องนี้ให้ท่านผู้นำตระกูลทราบแล้ว เจ้าควรจะได้รู้ผลลัพธ์เมื่อได้พบท่านผู้นำตระกูล" ลู่ไป๋รู้จุดประสงค์หลักที่ดวนหลิงเทียนต้องการพบผู้นำตระกูลลู่ เขาจึงกล่าวต่ออย่างตรงไปตรงมาว่า "วัสดุล้ำค่าทั้งสองอย่างที่เจ้าพูดถึง ฟังจากชื่อแล้วน่าจะเป็นสมุนไพร ในตระกูลลู่เรามีสมุนไพรหายากนับไม่ถ้วนเก็บไว้ในคลัง ใครจะไปรู้ สิ่งที่เจ้ากำลังตามหาอยู่อาจจะอยู่ที่นั่นก็ได้" "ข้าก็หวังเช่นนั้น" ดวนหลิงเทียนพยักหน้าก่อนจะหันไปมองสยงเฉวียน "สยงเฉวียน เจ้าอยากจะไปด้วยกันหรือไม่?" "นายน้อย ข้าจะไม่ไปขอรับ ข้ายังอยากอยู่ที่นี่เพื่อฝึกฝนต่ออีกสักพัก อีกอย่างข้าจะได้อยู่ดูแลแม่นางเทียนอู่ด้วย" สยงเฉวียนตอบ "ก็ได้" ดวนหลิงเทียนพยักหน้าและเดินตามลู่ไป๋ไปพบกับลู่รุ่ย ผู้นำตระกูลลู่ ที่พักที่ลู่รุ่ยอาศัยอยู่นั้นอยู่ไม่ไกลจากที่พักของดวนหลิงเทียนนัก อันที่จริงแม้แต่บ้านของลู่ไป๋เองก็อยู่ไม่ไกลเช่นกัน "ทางด้านตะวันออกของที่พักตระกูลลู่เราเป็นที่อยู่ของเหล่าข้าราชการระดับสูงและศิษย์สายตรงของตระกูล ที่พักอันโอ่อ่าที่อยู่ข้างหน้านั่นคือที่พักของผู้นำตระกูล" ลู่ไป๋อธิบายพลางชี้ไปข้างหน้า ทันทีที่ดวนหลิงเทียนได้ยินคำพูดของเขา เขาก็เหลือบมองไปที่นั่น ที่พักที่ดูน่าเกรงขามและสง่างามตั้งตระหง่านอยู่ไกลออกไป มันโดดเด่นท่ามกลางบ้านเรือนโดยรอบและสะดุดตาเป็นอย่างมาก "หืม?" ดวนหลิงเทียนเริ่มขมวดคิ้วในขณะที่พวกเขายังคงเดินหน้าต่อไป เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองเขาเขม็งมาจากที่ไกลๆ เมื่อเขามองไปตามทิศทางนั้น เขาก็เห็นชายคนหนึ่งที่ดูมีอายุเกือบเข้าสู่วัยกลางคนกำลังเดินตรงมาหาเขาและลู่ไป๋ โดยมีชายชราคนหนึ่งเดินตามหลังมา "หึ!" ดวนหลิงเทียนได้ยินเสียงลู่ไป๋พ่นลมหายใจออกทางจมูก เห็นได้ชัดว่าเสียงนั้นมีไว้สำหรับคนแปลกหน้ากลุ่มนั้น "ลู่ไป๋ ทำไมเจ้าถึงไม่ทักทายพี่ใหญ่ของเจ้าเมื่อเห็นเขาล่ะ?" ในขณะนั้น ชายหนุ่มที่สวมชุดสีเทาก็เดินมาถึงตรงหน้าดวนหลิงเทียนและลู่ไป๋ สายตาของเขาเลื่อนจากดวนหลิงเทียนไปที่ลู่ไป๋ "เราสนิทกันขนาดนั้นเลยงั้นหรือ?" ลู่ไป๋ตอบด้วยความรังเกียจพลางมองชายชุดเทาด้วยสายตาเย็นชา "ลู่ไป๋ มีเรื่องเข้าใจผิดอะไรระหว่างเราหรือเปล่า?" รอยยิ้มบนใบหน้าของชายชุดเทายังคงอยู่ตั้งแต่ต้นจนจบ แม้ว่าลู่ไป๋จะไม่ยอมแสดงสีหน้าเป็นมิตรให้เขาก็ตาม ดวนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่งในความใจเย็นของเขา