Chapter 778 - จอมราชันปีศาจสังหารจันทรา (4) “...!!” แม้จะมีความสงสัยคล้ายๆ กันนี้อยู่บ้าง แต่เมื่อได้ยินจัสมินเอ่ยคำว่า “ปีศาจ” ออกมาด้วยน้ำเสียงที่หม่นหมองอย่างหาที่สุดมิได้ หัวใจและจิตวิญญาณของหยุนเช่อก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ปีศาจ! พวกมันมีชีวิตอยู่ในยุคบรรพกาลและเคยครอบครองดินแดนความโกลาหลเบื้องต้นร่วมกับเหล่าทวยเทพโบราณ พละกำลัง พลังชีวิต และจิตวิญญาณของพวกมัน... อยู่ในระดับที่เหนือกว่ามนุษย์ไปไกลลิบลับ... และพวกมันยังเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ทั้งปวงอีกด้วย! แต่เหล่าทวยเทพและปีศาจได้สูญพันธุ์ไปเมื่อหนึ่งล้านปีก่อนอย่างชัดเจน! ทวยเทพที่ตายไปอย่างน้อยที่สุดยังทิ้งมรดกกระจัดกระจายเอาไว้ แต่ตามที่จัสมินเคยบอกเขา เหล่าปีศาจได้เลือนหายไปจนหมดสิ้นนานมาแล้ว โดยไม่หลงเหลือสิ่งใดไว้เลยแม้แต่น้อย “จัสมิน... เธอแน่ใจนะ?” หยุนเช่อถามขณะที่หัวใจยังคงเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก หากสิ่งที่จัสมินพูดเป็นความจริง สัตว์ประหลาดที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาก็คือสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวจากตำนานโบราณที่ควรจะถูกกวาดล้างไปเมื่อหนึ่งล้านปีก่อน!! “มีความเป็นไปได้สูงมาก... คัมภีร์ปีศาจมายาราตรีนิรันดร์ที่มันแสดงออกมาอาจจะไม่ได้ทรงพลังนัก แต่มันบริสุทธิ์อย่างไม่น่าเชื่อ! มีความแตกต่างราวฟ้ากับเหวระหว่างคัมภีร์ปีศาจมายาราตรีนิรันดร์ที่มันเพิ่งแสดงออกมากับที่เฟินเจวี๋ยเฉินใช้! หากกายปีศาจและจิตปีศาจของใครคนหนึ่งไม่บริสุทธิ์เพียงพอ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะใช้วิชาปีศาจที่บริสุทธิ์ขนาดนี้... ยิ่งไปกว่านั้น คัมภีร์ปีศาจมายาราตรีนิรันดร์เป็นวิชาปีศาจที่ควรจะสูญหายไปพร้อมกับเผ่าพันธุ์ปีศาจโบราณแล้ว!” ทุกคำพูดที่จัสมินกล่าวหนักอึ้งราวกับก้อนหินมหึมาที่กดทับลงบนตัวหยุนเช่อ “คัมภีร์ปีศาจมายาราตรีนิรันดร์ที่เฟินเจวี๋ยเฉินและราชวงศ์ราตรีนิรันดร์ใช้ น่าจะได้มาจากมันนั่นแหละ!” หยุนเช่อ, “...” “เจ้าเป็นใคร! เหตุใดถึงรู้จักวิชาปีศาจของราชันผู้นี้!?” คำพูดของจัสมินไม่เพียงแต่ทำให้หยุนเช่อตกตะลึง แต่มันยังทำให้จอมราชันปีศาจสังหารจันทราต้องชะงัก จนพลังความมืดที่หมุนวนอยู่รอบตัวมันจางลงเล็กน้อย แต่แสงสีดำที่ส่องประกายในดวงตาของมันกลับสว่างวาบยิ่งกว่าเดิม “หึ น่าขันสิ้นดี” จัสมินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าคิดว่าคัมภีร์ปีศาจมายาราตรีนิรันดร์มันหายากมากหรือไง? ภายในทวีปลมปราณฟ้า มีคนนับหมื่นที่สามารถใช้คัมภีร์ปีศาจมายาราตรีนิรันดร์ได้!” คำพูดของจัสมินเห็นได้ชัดว่าเป็นการหยั่งเชิง “ไร้สาระสิ้นดี!” จอมราชันปีศาจสังหารจันทราคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว “คัมภีร์ปีศาจมายาราตรีนิรันดร์เป็นวิชาปีศาจที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเผ่าปีศาจราตรีนิรันดร์ของข้า และมันยังเป็นวิชาปีศาจเพียงหนึ่งเดียวที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในโลกใบนี้! ภายใต้ท้องฟ้านี้ นอกจากราชันผู้นี้แล้ว ย่อมไม่มีใครอื่นใช้อีกแน่นอน!” “งั้นเหรอ? ในเมื่อวิชาปีศาจนี้ควรเป็นของเจ้าเพียงผู้เดียว งั้นเจ้าช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมว่าทำไมองค์หญิงผู้นี้ถึงจำมันได้ในทันทีที่เห็น และทำไมข้าถึงระบุชื่อของมันได้อย่างถูกต้องแม่นยำ!?” จัสมินโต้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก จอมราชันปีศาจสังหารจันทรานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่หลังจากนั้น หมอกทมิฬรอบกายมันก็เริ่มหมุนวนอย่างรุนแรงจนกลายเป็นคลื่นสึนามิแห่งความมืด ซัดเอาหยุนเช่อถอยหลังไปอีกหลายสิบก้าว ในขณะเดียวกัน หยุนเช่อสัมผัสได้ชัดเจนว่าความโกรธของจอมราชันปีศาจสังหารจันทรานั้นไม่ได้มุ่งมาที่เขา “อ๋อ ที่แท้ก็เป็นเช่นนั้นเอง... เช่นนั้นเองหรือนี่!” จอมราชันปีศาจสังหารจันทราคำรามอย่างเดือดดาล “เป็นเพราะไอ้ลูกไม่รักดีตัวนั้น... ไอ้ลูกเวรนั่น!! ไม่เพียงแต่มันจะทรยศต่อราชันผู้นี้ แต่มันยังถ่ายทอดวิชาปีศาจชั้นยอดที่ไร้เทียมทานของเผ่าเราให้กับพวกมนุษย์... อ๊ากกกกกกกก!!! ราชันผู้นี้... น่าจะฉีกกระชากเจ้าออกเป็นชิ้นๆ ตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน... ฉีกกระชากเจ้าให้เป็นชิ้นๆ!!!” ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!! จอมราชันปีศาจสังหารจันทราสูญเสียการควบคุมอารมณ์ไปโดยสิ้นเชิง และพลังของมันก็คลุ้มคลั่งไปด้วยเช่นกัน พลังลมปราณความมืดกระจายไปทั่วทุกทิศทาง พร้อมกับซัดสาดใส่สภาพแวดล้อมโดยรอบจนเกิดการระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ “มันพูดว่าอะไรนะ? ลูกชายของมันงั้นหรือ?” หยุนเช่อถามด้วยสายตาที่เย็นเยียบขณะที่ยังคงระแวดระวังตัวอยู่ แต่เขากลับไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าจอมราชันปีศาจสังหารจันทรากำลังคำรามเรื่องอะไร จัสมินอธิบายด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ “เราต้องหาทางทำให้มันเปิดเผยความลับทั้งหมดออกมาให้ได้! ไม่น่าเชื่อว่าจะมีปีศาจอีกตนซ่อนตัวอยู่ในโลกใบนี้! เรื่องนี้ไม่สามารถจัดว่าเป็นแค่เหตุการณ์แปลกประหลาดธรรมดาได้! นี่เป็นเรื่องใหญ่ที่สำคัญมากพอจะทำให้ดินแดนความโกลาหลเบื้องต้นต้องสั่นสะเทือน!” “หากมันเป็นปีศาจจากเผ่าพันธุ์ปีศาจโบราณจริงๆ และหากวันหนึ่งมันฟื้นฟูพลังขึ้นมาได้... มันจะนำพาหายนะอันน่าสะพรึงกลัวมาสู่ดินแดนความโกลาหลเบื้องต้นทั้งหมด!” หยุนเช่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “จอมราชันปีศาจสังหารจันทรา! ข้าบอกอะไรเจ้าได้อย่างหนึ่ง ‘คัมภีร์ปีศาจมายาราตรีนิรันดร์’ ที่พวกเรารู้จัก มาจากกระบี่ที่รู้จักกันในนาม ‘กระบี่เทพวิญญาณบาปสวรรค์’! กระบี่เทพวิญญาณบาปสวรรค์นั่นมีความเกี่ยวข้องอะไรกับเจ้าหรือเปล่า?” “กระบี่เทพวิญญาณบาปสวรรค์?” จอมราชันปีศาจสังหารจันทรากล่าวพร้อมหัวเราะอย่างโกรธเกรี้ยว “นั่นมันกระบี่ปีศาจราตรีนิรันดร์ของราชันผู้นี้ต่างหาก!!” กระบี่... ปีศาจราตรีนิรันดร์? กระบี่เทพวิญญาณบาปสวรรค์คือชื่อที่ราชวงศ์ราตรีนิรันดร์ตั้งให้กับกระบี่เล่มนั้น และเป็นการเตือนใจลูกหลานว่าใครก็ตามที่ใช้กระบี่นี้ถือว่ากำลังก่ออาชญากรรมต่อสวรรค์! กระบี่ปีศาจราตรีนิรันดร์... แท้จริงแล้วมันชื่อนี้สินะ!? “ทำไมมันถึงไปอยู่ในทวีปลมปราณฟ้าได้? เจ้าตั้งใจทิ้งมันไว้ที่นั่นงั้นหรือ?” หยุนเช่อถามขณะขมวดคิ้วแน่น ในขณะที่พูดเขาก็เริ่มค่อยๆ ถอนพลังลมปราณที่รวบรวมไว้ออกทั้งหมด หยุนเช่อทำเช่นนี้เพราะเขารู้ว่าหากเขาแสดงตัวว่าอ่อนแอพอ อ่อนแอจนดูเหมือนไม่มีแรงจะขัดขืนและเป็นคนใกล้ตาย การทำให้จอมราชันปีศาจสังหารจันทราเปิดเผยความลับทั้งหมดออกมาจะง่ายกว่ามาก ความโกรธของจอมราชันปีศาจสังหารจันทรายังไม่จางหายไป ดูเหมือนว่า “ลูกชายไม่รักดี” ที่มันกล่าวถึงจะเป็นความเสียใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของมัน มันคำรามด้วยความโกรธจนแทบควบคุมไม่อยู่ “หนึ่งหมื่นปีก่อน ราชันผู้นี้ในที่สุดก็สามารถหลบหนีออกมาจากผนึกได้ แม้ข้าจะไม่ตาย แต่รากฐานชีวิตและจิตวิญญาณของข้าก็ถูกทำลายไปจนหมดสิ้น ทุกครั้งที่ร่างกายของข้าสัมผัสกับแสงอาทิตย์และแสงจันทร์ ข้าจะต้องทนทุกข์ทรมานอย่างเหลือแสน ยิ่งไปกว่านั้น เป็นไปได้สูงมากที่ข้าจะต้องตายในสภาพนั้น ข้าจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหลบซ่อนอยู่ในห้วงเหวมืดมิดนี้! เพื่อให้ราชันผู้นี้รู้ถึงสถานการณ์ในโลกภายนอก ข้าจึงโยนกระบี่ปีศาจราตรีนิรันดร์ออกไปข้างนอก! และผนึกอยู่ในกระบี่ปีศาจราตรีนิรันดร์เล่มนั้นก็คือไอ้ลูกเวรไม่รักดีของข้า!” “ราชันผู้นี้เคยคิดว่ามันจะทำตามคำสั่งของราชันผู้นี้ และคอยเป็นหูเป็นตาให้ข้าในโลกภายนอก แต่มันกลับตัดสายสัมพันธ์ทางจิตวิญญาณที่มันมีต่อราชันผู้นี้ทิ้ง! มันกล้าทรยศต่อราชันผู้นี้! แถมยังส่งต่อคัมภีร์ปีศาจมายาราตรีนิรันดร์ให้กับพวกมนุษย์ชั้นต่ำเช่นพวกเจ้า... อ๊ากกกกกกกก!!!!” “ไม่น่าเชื่อว่าราชันผู้นี้จะยอมทำลายกายปีศาจของมันด้วยมือของตัวเองเมื่อหลายปีก่อน เพียงเพื่อจะผนึกจิตปีศาจของมันไว้ในกระบี่ปีศาจราตรีนิรันดร์ เพื่อที่มันจะได้รอดพ้นจากความตายไปพร้อมกับราชันผู้นี้! แต่สุดท้าย มันกลับหักหลังราชันผู้นี้... ไอ้ลูกเวรนั่น! ไอ้ลูกชายไม่รักดีตัวนั้น!!!” อารมณ์ของจอมราชันปีศาจสังหารจันทรากำลังคลุ้มคลั่ง เสียงคำรามอันกึกก้องด้วยความโกรธของมันแทบจะทำให้แก้วหูของหยุนเช่อแตกละเอียด “...จัสมิน เธอเข้าใจสิ่งที่มันพูดไหม?” หยุนเช่อกระซิบขณะพิงกำแพงด้านหนึ่งทางด้านหลัง “กระบี่เทพวิญญาณบาปสวรรค์คือกระบี่ปีศาจราตรีนิรันดร์ที่มันพูดถึง และมีจิตปีศาจของอีกตนซ่อนอยู่ในกระบี่เล่มนั้น!” จัสมินกล่าวด้วยน้ำเสียงหม่นหมอง “อย่างไรก็ตาม กระบี่เล่มนั้นไม่น่าวิตกเพราะหากแม้แต่ราชวงศ์ราตรีนิรันดร์ยังผนึกมันไว้ได้ง่ายๆ แสดงว่าพลังของมันอ่อนแอเกินกว่าจะหยิบยกมาพูดถึง ในตอนนี้ ต่อให้จิตปีศาจในกระบี่นั้นยังไม่ถูกทำลายจนหมดสิ้น มันก็ใกล้จะดับสูญเต็มทีแล้ว แต่จอมราชันปีศาจสังหารจันทราตนนี้ล่ะ... ทำไมมันถึงยังไม่ตาย!? และมันยังสามารถมีชีวิตอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ได้อย่างไร!” “ดาวเคราะห์ดวงนี้ถูกสร้างขึ้นโดยเทพเจ้าปีศาจ! ในเมื่อมันบอกว่าถูกผนึกไว้นานถึงหนึ่งล้านปี เป็นไปได้สูงมากว่าเทพเจ้าปีศาจเป็นผู้ผนึกมันเอาไว้! ในเมื่อเทพเจ้าปีศาจมีพลังมากพอจะผนึกมันไว้นานขนาดนี้ ทำไมท่านถึงไม่ฆ่าจอมราชันปีศาจสังหารจันทราตัวนี้ให้ตายไปตั้งแต่แรก? แล้วที่มันเพิ่งพูดถึงเรื่องที่มันผนึกจิตปีศาจของลูกชายตัวเองไว้ในกระบี่ เพื่อให้ลูกชายของมันรอดตายไปพร้อมกับมัน... ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!?” ปีศาจที่มีชีวิตอยู่ เรื่องนี้มันน่าสะพรึงกลัวและร้ายแรงเกินกว่าที่คนธรรมดาจะจินตนาการได้ เสียงของจัสมินดังขึ้นอีกครั้งภายในรังปีศาจสังหารจันทรา “จอมราชันปีศาจสังหารจันทรา! เจ้าเอาแต่ป่าวประกาศว่ามาจากเผ่าปีศาจราตรีนิรันดร์และบอกว่าถูกผนึกมานานหนึ่งล้านปี เจ้ากำลังจะบอกพวกเราว่าเจ้าเป็นเทพปีศาจจากยุคโบราณงั้นหรือ? ฮ่า ช่างน่าขัน! เผ่าเทพและเผ่าปีศาจดับสูญไปเมื่อหนึ่งล้านปีก่อน นี่เป็นความจริงที่เด็กสามขวบในมิติความโกลาหลเบื้องต้นก็ยังรู้ ดังนั้นทุกคำที่เจ้าพ่นออกมามันโง่เขลาเกินกว่าจะเชื่อถือได้!” “กายปีศาจของราชันผู้นี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกมนุษย์ชั้นต่ำเช่นเจ้ามีสิทธิ์มาตั้งคำถาม!” จอมราชันปีศาจสังหารจันทราคำรามโต้กลับอย่างเกรี้ยวกราด “ใช่ เผ่าเทพได้ล่มสลาย และเผ่าปีศาจก็ได้ตายสิ้น เผ่าปีศาจราตรีนิรันดร์ของข้าตายไปครึ่งหนึ่งด้วยน้ำมือของเผ่าเทพ อีกครึ่งหนึ่งถูกทำลายโดยวงล้อหมื่นอาเพศทารกปีศาจ! มีเพียงราชันผู้นี้ที่รอดมาได้! เทพเจ้าปีศาจสารเลวนั่น เห็นชัดอยู่ว่าเขาถูก ‘หมื่นอาเพศ’ ของวงล้อหมื่นอาเพศทารกปีศาจเล่นงานเข้าจังๆ แต่เขาก็ยังสามารถรอดชีวิตมาได้นานขนาดนั้นหลังจากเหตุการณ์นั้น เขายังสามารถใช้พลังที่เหลืออยู่ผนึกราชันผู้นี้ไว้ในสถานที่ต่ำต้อยแห่งนี้ได้อีก!!” “...มันเป็นไปตามที่เธอคาดเดาไว้! มันถูกผนึกโดยเทพเจ้าปีศาจ!” หยุนเช่อกระซิบกับจัสมิน จัสมิน, “...” “ราชันผู้นี้ถูกผนึกไว้นานถึงหนึ่งล้านปี... หนึ่งล้านปีเต็มๆ!” จอมราชันปีศาจสังหารจันทราหอนด้วยความโกรธไม่หยุดหย่อน ราวกับกำลังระบายความโกรธแค้นอันคลุ้มคลั่งที่เกิดจาก “ลูกชายไม่รักดี” ของมัน “ผนึกนรกนั่นคอยกัดกินกายปีศาจและจิตปีศาจของราชันผู้นี้ทุกวินาที! เดิมทีราชันผู้นี้เชื่อว่าจะต้องตายด้วยผนึกของเทพเจ้าปีศาจ แต่ใครจะไปคิดว่าพลังของผนึกจะหมดลงกะทันหันเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน นั่นไม่เพียงแต่ทิ้งเศษเสี้ยวของต้นกำเนิดชีวิตและต้นกำเนิดจิตวิญญาณให้ข้า แต่มันยังคืนอิสรภาพให้ข้าด้วย!” “...” คำพูดของจอมราชันปีศาจสังหารจันทราทำให้เกิดประกายแห่งความสงสัยขึ้นในใจของหยุนเช่อ... โดยปกติแล้ว หลังจากถูกปลดปล่อยจากผนึก คนเรามักจะพูดว่า “ข้าได้รับอิสรภาพคืนมาแล้ว แต่เหลือเพียงเศษเสี้ยวของต้นกำเนิดชีวิตและจิตวิญญาณเท่านั้น” แต่สิ่งที่จอมราชันปีศาจสังหารจันทราพูดคือ “นั่นไม่เพียงแต่ทิ้งเศษเสี้ยวของต้นกำเนิดชีวิตและต้นกำเนิดจิตวิญญาณให้ข้า แต่มันยังคืนอิสรภาพให้ข้าด้วย” คำพูดของมันดูเหมือนจะแสดงให้เห็นว่ามันไม่มีอิสรภาพใดๆ เลยก่อนที่จะถูกเทพเจ้าปีศาจผนึกไว้ อย่างไรก็ตาม ความสงสัยนี้ไม่ได้ค้างคาอยู่ในใจเขานานนัก เพราะเขารู้ดีว่ามันอาจจะเป็นเพียงความแตกต่างในการแสดงออกของจอมราชันปีศาจสังหารจันทราเท่านั้น “เทพเจ้าปีศาจนั่นไม่มีวันเชื่อว่าผนึกที่เขาใช้พลังทั้งหมดทุ่มเทสร้างขึ้นมาจะไม่สามารถฆ่าราชันผู้นี้ได้... ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเขาเองก็ตายไปเมื่อหนึ่งล้านปีก่อนแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!” ความโกรธของจอมราชันปีศาจสังหารจันทราแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “นี่คือสวรรค์โดยแท้ที่คุ้มครองราชันผู้นี้ คุ้มครองเผ่าปีศาจราตรีนิรันดร์ของข้า!” “เทพเจ้าปีศาจผนึกราชันผู้นี้ไว้ในโลกที่ต่ำต้อยอย่างหาที่สุดมิได้นี้ด้วยเหตุผลเดียว คงเป็นเพราะต้องการให้แน่ใจว่าหากวันหนึ่งราชันผู้นี้หลุดออกจากผนึกมาได้ ข้าจะไม่มีทางฟื้นฟูกายปีศาจและจิตปีศาจที่แตกสลายไปได้อีก และสิ่งเดียวที่ข้าจะทำได้ก็คือรอคอยความตายมาพรากชีวิต! เขาไม่มีวันฝันถึงหรอกว่ากลุ่มมนุษย์ชั้นต่ำที่โง่เขลาจะมาสร้างปราการอันสมบูรณ์แบบให้กับราชันผู้นี้ ไม่เพียงแต่จะปิดกั้นแสงอาทิตย์และแสงจันทร์อย่างมิดชิด มันยังป้องกันไม่ให้พลังปีศาจอันล้ำค่านี้กระจายหายไป ทำให้พลังงานทั้งหมดตกเป็นของราชันผู้นี้! และสิ่งที่วิเศษยิ่งกว่านั้นคือ ดอกอุทุมพรแห่งปรโลกกลับกำเนิดขึ้นในสถานที่แห่งนี้... ข้าจึงสามารถดูดซับพลังปีศาจนี้เพื่อฟื้นฟูพลังชีวิตและกินดอกอุทุมพรแห่งปรโลกนี้เพื่อฟื้นฟูต้นกำเนิดจิตวิญญาณ ทุกอย่างลงตัวอย่างสมบูรณ์แบบ เห็นได้ชัดว่าสวรรค์เองกำลังช่วยเหลือเผ่าปีศาจราตรีนิรันดร์ของข้าให้กลับมาสถาปนารัชสมัยแห่งปีศาจอีกครั้ง!” “!!!!” ในตอนนี้ หยุนเช่อเข้าใจสิ่งที่จอมราชันปีศาจสังหารจันทราพูดอย่างชัดเจนแล้ว จอมราชันปีศาจสังหารจันทรา... ปีศาจที่เทพเจ้าปีศาจใช้พลังเฮือกสุดท้ายผนึกเอาไว้ก่อนที่พระองค์จะสิ้นพระชนม์! ผนึกนี้หมดพลังลงเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน ทำให้จอมราชันปีศาจสังหารจันทราได้รับอิสรภาพคืนมา แต่ในขณะเดียวกัน ผนึกนี้ได้คอยกัดกินมันอย่างต่อเนื่องมาตลอดหนึ่งล้านปี ดังนั้นต่อให้มันหลุดพ้นจากผนึกมาได้ มันก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้นก่อนที่มันจะต้องถึงจุดจบ แต่บังเอิญว่ามันถูกผู้ก่อตั้งวังสมุทรสูงสุดค้นพบหลังจากหลุดออกจากผนึกได้ไม่นาน จึงมีการสร้างปราการขึ้นรอบตัวมัน... ซึ่งกลายเป็นการสร้างสถานที่ที่เหมาะสมที่สุดให้มันฟื้นฟูพลัง! ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากการสะสมของพลังงานความมืด ดอกอุทุมพรแห่งปรโลกจึงได้ถือกำเนิดขึ้นในสถานที่แห่งนี้! วังสมุทรสูงสุดต้องการผนึกพลังปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวและจอมราชันปีศาจสังหารจันทราเอาไว้พร้อมกัน... แต่พวกเขากลับช่วยชีวิตมันเอาไว้โดยไม่ตั้งใจ! ในทางกลับกัน หากปราศจากปราการนี้ พลังปีศาจอันน่าสยดสยองที่ดูเหมือนจะพุ่งออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้คงจะแพร่กระจายไปยังทวีปลมปราณฟ้า และผลที่ตามมานั้นเหลือจะคาดคิด ดังเช่นที่จัสมินกล่าวไว้ เมื่อเทียบกับจอมราชันปีศาจสังหารจันทราแล้ว สิ่งที่ปล่อยพลังปีศาจนี้ออกมาอย่างต่อเนื่องนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ามาก! จัสมินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เมื่อหลายปีก่อน แม้แต่เทพเจ้าปีศาจยังต้องตายเพราะวงล้อหมื่นอาเพศทารกปีศาจ ทำไมเจ้าถึงเป็นผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียว!? ยิ่งไปกว่านั้น การผนึกเจ้าไว้นานถึงหนึ่งล้านปีนั้นยากลำบากกว่าการฆ่าเจ้าเสียอีก แล้วทำไมเทพเจ้าปีศาจถึงเลือกที่จะทุ่มเทพลังที่เหลืออยู่ทั้งหมดเพื่อผนึกเจ้าแทนที่จะฆ่าเจ้าทิ้งไปเสียตั้งแต่ตอนนั้น?” “เหอะ” จอมราชันปีศาจสังหารจันทราหัวเราะหึๆ ในลำคอ และในตอนนี้ ความโกรธของมันก็เริ่มลดน้อยลง “เพราะวงล้อหมื่นอาเพศทารกปีศาจไม่สามารถฆ่าราชันผู้นี้ได้! และเทพเจ้าปีศาจยิ่งไม่มีความสามารถที่จะฆ่าราชันผู้นี้ได้เลย!!” “ทำไมพวกเขาสังหารเจ้าไม่ได้!?” จัสมินคาดคั้น “เผ่าปีศาจราตรีนิรันดร์ไม่ได้เป็นเผ่าที่ทรงพลังที่สุดในบรรดาเผ่าพันธุ์ปีศาจโบราณ! แม้เจ้าจะเป็นราชาแห่งเผ่าปีศาจราตรีนิรันดร์ แต่เจ้าก็ไม่ได้นับเป็นหนึ่งในปีศาจที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างแน่นอน! แม้แต่เทพปีศาจระดับสูงสุดอย่างจักรพรรดิปีศาจสยบสวรรค์ที่ถูกขนานนามว่าเป็นเทพผู้สร้างก็ยังล่มสลาย... แล้วทำไมเจ้าถึงเป็นเพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ได้กัน!?” ตู้ม! จอมราชันปีศาจสังหารจันทราไม่ตอบคำถาม เมื่อมันกลับมาตั้งสติได้และความโกรธมอดลง พลังความมืดรอบกายมันก็ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับจิตสังหารที่เย็นเยียบดั่งคมมีดที่ล็อกเป้าไปยังหยุนเช่อ ในขณะที่มันก้าวเข้ามา รังปีศาจสังหารจันทราทั้งหมดก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง “ในเมื่อเจ้ากระหายอยากรู้ความจริงนัก ก็ไปถามเทพเจ้าปีศาจสารเลวนั่นเอาเองหลังจากที่ข้าส่งเจ้าไปลงนรกซะ! พวกมนุษย์ชั้นต่ำและน่าเวทนา หากพวกเจ้าหลงเข้ามาที่นี่โดยบังเอิญ ราชันผู้นี้คงไม่เสียเวลาแม้แต่จะยกนิ้วขึ้นมา แต่พวกเจ้ากลับกล้าบังอาจมาหมายปองดอกอุทุมพรแห่งปรโลกของราชันผู้นี้... จงเตรียมตัวให้พร้อม เพราะราชันผู้นี้จะมอบความตายที่โหดเหี้ยมที่สุดให้พวกเจ้าเอง!!”