บทที่ 1557: 336: ขยะ! 2 "ตกลง" ปาเหมาพยักหน้า ... อีกด้านหนึ่ง เย่ซูและอันลี่จื่อได้ไปส่งจางชิงชิงที่โรงแรม เย่ซูมองไปรอบๆ สภาพแวดล้อมในโรงแรมแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย "ตอนนี้หนูเป็นคนตัวสองคนแล้ว จะพักอยู่ที่โรงแรมตลอดไปไม่ได้หรอก ทำไมไม่ย้ายไปอยู่ที่บ้านแม่ก่อนล่ะ? ที่บ้านมีแม่บ้านที่คอยดูแลหนูได้นะ!" เย่ซูเองก็เคยผ่านช่วงเวลานี้มาก่อน เธอรู้ดีว่าการที่ผู้หญิงคนหนึ่งตั้งครรภ์โดยไม่มีญาติพี่น้องอยู่เคียงข้างนั้นเป็นอย่างไร เป็นเพราะเธอเคยประสบกับมันมาด้วยตัวเอง เธอจึงทนไม่ได้ที่จะให้จางชิงชิงต้องเจอเรื่องแบบเดียวกัน แม้ว่าจางชิงชิงจะไม่ใช่ลูกสาวของเธอ แต่เมื่อจางชิงชิงกลายเป็นลูกสะใภ้ในอนาคต เธอก็จะไม่ต่างจากลูกสาวคนหนึ่งเลย เมื่อได้ยินเช่นนี้ มุมปากของจางชิงชิงก็ยกโค้งขึ้น เธอไม่คาดคิดว่าเย่ซูจะเชิญเธอไปอยู่ที่บ้านตระกูลหลินเร็วขนาดนี้ แต่นี่ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม เธอต้องการแสดงให้เย่ซูเห็นว่าเธอแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น เธอไม่ใช่คนประเภทที่จะทำทุกอย่างเพียงเพื่อแต่งงานเข้าสู่ครอบครัวที่ร่ำรวย หากเธอตกลงตามคำขอของเย่ซูในทันที มันจะดูไร้ค่าเกินไป! จางชิงชิงกล่าวต่อว่า "ขอบคุณค่ะคุณป้า หนูซาบซึ้งในความกรุณาของป้ามากค่ะ อย่างไรก็ตาม แม้ว่าหนูจะเป็นลูกสาวจากครอบครัวเล็กๆ แต่หนูก็รู้กฎระเบียบดี ตอนนี้หนูยังไม่รู้จักหลินเจ๋อดีพอนัก หากหนูไปอยู่ที่บ้านของป้าแบบนี้ หนูคงเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกวิพากษ์วิจารณ์" เมื่อได้ยินดังนั้น เย่ซูก็พยักหน้า หากจางชิงชิงคิดแบบนั้นจริงๆ เธอก็ถือเป็นเด็กที่มีเหตุผล "ไม่เป็นไรจ้ะ ถ้าหนูต้องการอะไรก็บอกป้าได้ หรือจะบอกลี่จื่อให้มาบอกป้าก็ได้นะ" "ค่ะ" จางชิงชิงพยักหน้า เย่ซูกล่าวต่อ "แล้วพ่อแม่ของหนูล่ะ ตอนนี้พวกท่านรู้เรื่องนี้หรือยัง?" จางชิงชิงถอนหายใจ "หนู... หนูยังไม่ได้บอกพวกท่านเลยค่ะ... แม่ของหนูเข้มงวดกับหนูมาโดยตลอด ถ้าท่านรู้เรื่องนี้ ท่านจะต้องโกรธมากแน่ๆ..." คำพูดของจางชิงชิงเป็นการบอกเย่ซูเป็นนัยๆ ว่าเธอไม่ใช่คนไม่มีหัวนอนปลายเท้า เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับหลินเจ๋อเป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้น เย่ซูตบมือจางชิงชิงเบาๆ แล้วพูดว่า "เรื่องที่ควรพูดก็ต้องพูดนะลูก แม้จะหลบเลี่ยงได้ในวันชิวอิก แต่ก็หลบเลี่ยงไม่พ้นวันจับโหงวหรอก ให้พ่อแม่ของหนูรีบมาที่ปักกิ่งโดยเร็วที่สุดเถอะ ให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายได้พบกันก่อนเพื่อจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย เราจะปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไปไม่ได้แล้ว" "ค่ะ" จางชิงชิงพยักหน้า "หนูเข้าใจแล้วค่ะ" หลังจากกำชับเรื่องต่างๆ แล้ว เย่ซูและอันลี่จื่อก็ออกจากโรงแรมไป เมื่อออกมาจากโรงแรมแล้ว เย่ซูก็มองไปที่อันลี่จื่อแล้วถามว่า "ลี่จื่อ เซียวหลิงคงไม่ปฏิเสธคนโดยไม่มีเหตุผล หนูโตมากับจางชิงชิงและควรเป็นคนที่รู้จักเธอดีที่สุด หนูแน่ใจนะว่านิสัยใจคอของเธอไม่มีปัญหาอะไร?" "คุณป้าคะ..." อันลี่จื่อไม่รู้จะพูดอย่างไรดี ในเมื่อตอนนี้จางชิงชิงกำลังตั้งครรภ์ลูกของหลินเจ๋อ และในอนาคตจางชิงชิงกับเย่ซูก็ต้องกลายเป็นแม่สามีกับลูกสะใภ้กัน เธอจึงไม่สามารถพูดจายุแยงให้แตกคอกันต่อหน้าเย่ซูได้ "...ผู้หญิงบางครั้งก็มีอารมณ์บ้างเล็กน้อย แต่มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรหรอกค่ะ ชิงชิงไม่ใช่คนที่มีนิสัยเลวร้ายอะไร" แม้ว่าจางชิงชิงจะมีปัญหาเล็กน้อยเรื่องการบูชาเงินทอง แต่เธอก็ไม่มีปัญหาใหญ่อะไรจริงๆ! เย่ซูพยักหน้า ในเมื่ออันลี่จื่อพูดเช่นนั้น ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร แต่เธอก็ยังคงกังวลอยู่บ้าง เพราะจากการที่ได้สัมผัสกับจางชิงชิง เย่ซูมักจะรู้สึกเสมอว่าจางชิงชิงดูแปลกไปเล็กน้อย... เธออธิบายความรู้สึกนั้นไม่ได้... ในใจของเธอว้าวุ่นไปหมด อันลี่จื่อกล่าวต่อ "คุณป้าคะ จริงๆ แล้วชิงชิงอยากไปทำแท้งนะคะ แต่หมอบอกว่าร่างกายของเธอไม่เหมาะกับการทำแท้ง หากเด็กคนนี้ถูกเอาออกไป ในอนาคตเธอจะไม่สามารถมีลูกได้อีกเลย เธอจึงไม่ได้เลือกที่จะทำแท้ง แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะเคยขอให้หนูแนะนำแฟนที่เป็นลูกหลานเศรษฐีให้ แต่นิสัยใจคอของเธอก็ไม่มีอะไรผิดปกติหรอกค่ะ ไม่ต้องกังวลนะคะ" ตอนเด็กๆ จางชิงชิงเป็นคนดีจริงๆ ทุกปีเธอจะได้รับรางวัลนักเรียนดีเด่น และเธอก็รักแมวและสุนัขจรจัดมาก อย่างไรก็ตาม อันลี่จื่อมองข้ามสิ่งหนึ่งไป คนเราเปลี่ยนไปได้ จางชิงชิงไม่ใช่จางชิงชิงคนเดิมที่เธอเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว สรรพสิ่งเปลี่ยนแปลง แต่ใจคนนั้นยากแท้หยั่งถึง "จ้ะ" เย่ซูกล่าวต่อ "ตราบใดที่นิสัยใจคอของเธอไม่มีปัญหาใหญ่ก็ดีแล้ว" เธอไม่ได้มองหาลูกสะใภ้ที่เลิศเลอ ขอแค่มีนิสัยดี หลินเจ๋อก็คงจะยอมรับได้ ตอนนี้จางชิงชิงตั้งครรภ์แล้วและนิสัยก็พอใช้ได้ เธอจึงทำได้เพียงแค่ตกลงเท่านั้น เย่ซูกลับมาที่บ้านตระกูลหลิน เย่หลางฮวาและคุณย่าหลินกำลังนั่งคุยกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เย่หลางฮวาก็รีบเข็นรถเข็นของคุณย่าหลินออกมาที่ประตู "อาซูกลับมาแล้ว!"