บทที่ 1536: 322: หล่อเหลาเกินต้าน! 5 “มันแตกต่างกันจริงๆ” มิวส์พยักหน้าเห็นด้วย ทีน่าขมวดคิ้ว “คาร่า มิวส์ อย่าบอกนะว่าพวกคุณไม่อยากเซ็นสัญญาเดิมพันกับ YC แล้ว?” “จะเป็นไปได้ยังไง!” ดร. คาร่าหัวเราะเบาๆ “นั่นก็เรื่องหนึ่ง นี่ก็อีกเรื่องหนึ่ง ฉันชื่นชม YC จริงๆ แต่นั่นก็แค่ความชื่นชม ส่วนเรื่องสัญญาเดิมพัน ฉันต้องทำมันแน่นอน!” ใครล่ะจะไม่อยากทำให้ประเทศของตัวเองแข็งแกร่งขึ้น? ตราบใดที่พวกเขามีสิทธิ์ในการจัดการฐานวิจัยในประเทศจีน สถานะของประเทศ C ท่ามกลางนานาประเทศก็จะมั่นคงยิ่งขึ้น! กามิร่าหรี่ตาลง “พวกคนจีนเก่งเรื่องวางแผน ฉันสงสัยว่า YC จงใจวางกับดักพวกเราสำหรับเรื่องในวันนี้” “กับดักเหรอ?” โอวิสไม่เข้าใจความหมายของกามิร่า “คุณหมายความว่ายังไง?” กามิร่าอธิบาย “ฉันขอถามหน่อย ตอนนี้พวกคุณทุกคนมีความรู้สึกที่ดีต่อ YC ใช่ไหม จนถึงขั้นที่แทบจะไม่มีใจที่จะทำตามสัญญาเดิมพันเลย?” นอกจากคาร่าที่ไม่ได้พยักหน้า คนอื่นๆ ต่างก็รีบพยักหน้าทันที “นั่นแหละ มันคือกับดัก!” กามิร่ากล่าวต่อ “YC เป็นคนที่ร้ายกาจเกินไป ฉันขอแนะนำให้ทุกคนอยู่ห่างจากเธอไว้” ทำไม YC ถึงเซ็นสัญญาเดิมพันอย่างง่ายดายนัก? ก็เพราะคนทั้งอินเทอร์เน็ตรับรู้เรื่องนี้แล้ว และพวกเขาไม่สามารถถอยกลับได้ อีกทั้งยังไม่สามารถแบกรับความรับผิดชอบได้ พวกเขาจึงทำได้เพียงกัดฟันเซ็นสัญญา จากนั้นก็ใช้กลอุบายล่อลวงให้พวกเรากลายเป็นเพื่อนกับเธอ เพื่อพยายามเปลี่ยนเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก และเปลี่ยนเรื่องเล็กให้กลายเป็นความว่างเปล่า เธอคิดจริงๆ เหรอว่าคนอื่นเป็นคนโง่? เธอคงไม่รู้หรอกว่าเขาได้มองแผนการเล็กๆ ของเธอออกตั้งนานแล้ว มิวส์พยักหน้า “การวิเคราะห์ของกามิร่านั้นถูกต้อง สรุปคือพวกเราต้องร่วมมือกันและยืนหยัดให้มั่นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม!” “ใช่ พวกเราเข้าใจแล้ว” สองสามคนในกลุ่มพยักหน้ารับ ทางด้านนี้ เย่จั๋วเพิ่งเดินออกมาจากโรงแรมที่สนามบินเมื่อโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น เย่จั๋วรับสาย “ฮัลโหล” “ผู้นำ คุณเสร็จธุระหรือยังครับ?” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากปลายสาย “ฉันเพิ่งส่ง ดร. คาร่าและคนอื่นๆ ไปค่ะ” เย่จั๋วมองไปที่แสงไฟรอบๆ “ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน?” เซิ่นเส้าชิงถามต่อ เย่จั๋วตอบกลับ “พวกเขาอยู่ที่โรงแรมในสนามบินค่ะ” “รอผมสิบนาทีนะ” ก่อนที่เย่จั๋วจะทันได้ตอบ ปลายสายก็วางไปเสียแล้ว เย่จั๋วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ในขณะนั้น คนขับรถได้ขับรถเข้ามาเทียบ “คุณหนูครับ” เย่จั๋วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ลุงหวัง คุณกลับไปก่อนได้เลยค่ะ” “แล้วคุณหนูล่ะครับ?” ลุงหวังถามด้วยความเป็นห่วง “นี่ก็ดึกมากแล้วนะ!” เย่จั๋วพาศาสตราจารย์คาร่าและคนอื่นๆ ออกไปข้างนอกทั้งวัน ตอนนี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงกลางคืนแล้ว “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเซิ่นเส้าชิงจะมารับฉันในอีกไม่ช้า” ลุงหวังเปิดประตูรถและก้าวลงมา “งั้นผมจะรออยู่ที่นี่เป็นเพื่อนคุณหนูครับ” “ไม่เป็นไรค่ะลุงหวัง คุณควรรีบกลับไปพักผ่อนได้แล้ว!” ลุงหวังเป็นคนที่รับผิดชอบมาก เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะรอเซิ่นเส้าชิงพร้อมกับเย่จั๋ว เย่จั๋วทำอะไรไม่ได้ จึงต้องตกลงที่จะรอพร้อมกับลุงหวัง ในเวลาห้าทุ่ม ถนนหนทางเริ่มไร้ซึ่งรถรา บรึ้ม บรึ้ม บรึ้ม — เสียงคำรามของเครื่องยนต์ดังมาจากริมถนน จากนั้นรถสปอร์ตสีน้ำเงินสุดเท่ก็ปรากฏสู่สายตาของทุกคน มันวิ่งด้วยความเร็วสูงมาก หลังจากดริฟต์ท้ายรถอย่างสวยงาม รถสปอร์ตก็หยุดลงข้างๆ เย่จั๋ว เซิ่นเส้าชิงเป็นคนรักความสงบ นอกจากตอนที่เขาแข่งรถกับเย่จั๋วที่อวิ๋นจิ่งแล้ว เขาก็ไม่ค่อยขับรถแบบนี้บ่อยนัก และเขาก็แทบจะไม่ขับรถสปอร์ตเลย แม้ว่าเซิ่นเส้าชิงจะยังคงเหมือนเดิม คือสวมชุดคลุมยาวและถือลูกประคำในมือ แต่เย่จั๋วกลับเห็นเขาในอีกมุมหนึ่งที่แตกต่างออกไป มุมที่ดูป่าเถื่อนและไม่ยอมสยบให้ใคร ประตูรถเปิดออกโดยอัตโนมัติ เซิ่นเส้าชิงมองกลับมาเล็กน้อย “ผู้นำ ขึ้นรถสิครับ” “ตกลงค่ะ” เย่จั๋วก้าวเข้าไปในรถและหันไปมองลุงหวัง “ลุงหวัง คุณรีบกลับบ้านเถอะค่ะ” “ครับ คุณหนู!” ลุงหวังพยักหน้ารับ เมื่อเห็นรถสปอร์ตลับตาไปที่ปลายถนน ลุงหวังจึงขับรถกลับไป ภายในรถสปอร์ตมีเพลงธรรมะบรรเลงอยู่ เซิ่นเส้าชิงหันมามองเล็กน้อย “ผู้นำ ให้ผมเปลี่ยนเพลงให้ไหมครับ?” “ไม่ต้องหรอกค่ะ” เย่จั๋วกล่าวอย่างสงบ “มันช่วยชำระล้างจิตวิญญาณได้ดี” ริมฝีปากบางของเซิ่นเส้าชิงยกโค้งขึ้นเล็กน้อย “อ้อ แล้วก็น้ำหวานของคุณย่าอยู่ในกล่องเก็บความร้อนนะครับ” คุณย่าที่เซิ่นเส้าชิงหมายถึงก็คือเย่หลางฮวา “คุณไปหาคุณย่ามาเหรอคะ?” เย่จั๋วถาม เซิ่นเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อย เย่จั๋วหยิบน้ำหวานออกมาและพูดว่า “จะว่าไป ฉันก็ไม่ได้เจอคุณย่านานแล้วเหมือนกัน” ตั้งแต่เขาได้พบกับเย่ซูและแม่ของเธอ เย่หลางฮวาก็อยู่กับเย่ซูเป็นเวลาครึ่งปี หลังจากนั้นเย่หลางฮวาก็กลับไปที่ร้านเสี่ยวป้านเยว่และเปิดร้านอีกครั้ง เธอจะกลับมาหาทุกๆ สองถึงสามสัปดาห์ เมื่อมีเวลาว่าง เธอก็จะไปไหว้พระเผากำยานที่วัดใกล้ๆ ในอดีต เย่หลางฮวาไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้เลย แต่ตั้งแต่เธอได้พบกับเย่ซู เธอก็เริ่มมีความเชื่อศรัทธา “งั้นพรุ่งนี้เราไปกันไหม?” เซิ่นเส้าชิงมองไปที่เย่จั๋ว “ได้ค่ะ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย ... อีกด้านหนึ่ง จางชิงชิงผลักประตูห้องพักในโรงแรมเข้าไป เธอยังไม่ทันจะถอดเสื้อผ้าด้วยซ้ำ ก็นอนแผ่ลงบนเตียงแล้วถอนหายใจยาวออกมา ฉันควรทำยังไงดี! ตอนนี้ฉันต้องทำยังไง? แม้ว่าวันนี้อันลี่จื่อจะชวนหลินเซ่อออกมา แต่หลินเซ่อกลับไม่แม้แต่จะมองเธอเลย หลินเซ่อไม่รับน้ำที่เธอยื่นให้ และเมื่อเธอชวนเขาคุย เขาก็เลือกที่จะทำเป็นเมินเฉย... สรุปสั้นๆ ในสายตาของหลินเซ่อ เธอเหมือนเป็นคนล่องหน ยิ่งกว่าอากาศธาตุเสียอีก เมื่อเธอนับวันเวลาผ่านไป เธอก็เริ่มรอไม่ไหวอีกต่อไป ถ้าเธอรอนานกว่านี้ ท้องของเธอก็จะเริ่มโตขึ้นเรื่อยๆ “อ๊าก!” จางชิงชิงกรีดร้องออกมา ในขณะนั้นเอง ทันใดนั้นจางชิงชิงก็คิดวิธีแก้ปัญหาออก บางที เธออาจจะใช้วิธีนี้เพื่อวางเดิมพันดูสักตั้ง! สามวันต่อมา วันนี้เป็นวันเกิดของจางชิงชิง อันลี่จื่อย่อมไม่พลาดวันเกิดของเธอแน่นอน จากการที่ได้มีปฏิสัมพันธ์กันในวันนั้น จางชิงชิงบอกได้เลยว่าคนที่ 'หน้าหมา' ชอบไม่ใชเธอ แต่เป็นอันลี่จื่อต่างหาก ดังนั้น ตราบใดที่อันลี่จื่อปรากฏตัว 'ไอ้หน้าหมา' ก็จะต้องอยู่ที่นั่นด้วยแน่นอน และถ้าเขาอยู่ที่นั่น หลินเซ่อและคนอื่นๆ ก็ย่อมจะปรากฏตัวออกมาด้วยเช่นกัน เช้าตรู่ อันลี่จื่อมาหาจางชิงชิงพร้อมของขวัญ “ชิงชิง สุขสันต์วันเกิดนะ” “ขอบใจนะ” จางชิงชิงรับดอกไม้และของขวัญมาด้วยมือทั้งสองข้าง อันลี่จื่อเตรียมผ้าพันคอมาให้ผืนหนึ่ง มันเป็นสินค้ากึ่งแบรนด์เนมราคา 1,200 หยวน ในช่วงเทศกาลลดราคา มันมีราคาเพียง 950 หยวนเท่านั้น เมื่อเห็นของขวัญชิ้นนี้ จางชิงชิงก็รู้สึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อย อันลี่จื่อกำลังดูถูกใครอยู่กันแน่ ตระกูลหลินรวยมหาศาลขนาดนั้น แต่เธอกลับให้แค่ผ้าพันคอโทรมๆ ผืนเดียว เธอเคยคิดว่าอย่างน้อยอันลี่จื่อก็น่าจะให้กระเป๋าถือราคาเลขหกหลักแก่เธอเสียอีก กลายเป็นว่าเธอคิดมากไปเอง เธอเป็นอะไรสำหรับอันลี่จื่อกันแน่? เห็นเธอเป็นขอทานหรือไง? แม้ว่าเธอจะโกรธมาก แต่จางชิงชิงก็พยายามข่มใจไว้อย่างสุดความสามารถ เธอยิ้มและพูดว่า “ขอบคุณนะลี่จื่อ ในเมืองที่แปลกถิ่นแบบนี้ มีแค่เธอคนเดียวที่จำวันเกิดฉันได้” “พวกเราโตมาด้วยกัน เป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปีแล้ว ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก” อันลี่จื่อกล่าว “ขอบคุณนะ” จางชิงชิงบีบน้ำตาจระเข้ออกมาสองหยด จากนั้นเธอก็พูดว่า “ลี่จื่อ ตอนกลางวันฉันยังมีธุระต้องทำอยู่ คืนนี้พวกเราออกไปร้องเพลงกันเถอะ ชวนเพื่อนๆ ของเธอมาด้วยนะ จะได้ครึกครื้นกันหน่อย อย่างที่เธอรู้ ฉันไม่ค่อยมีเพื่อนในเมืองหลวงเลย!” “ตกลงจ้ะ” อันลี่จื่อพยักหน้า “งั้นเดี๋ยวฉันจะไปจัดการจองร้าน KTV ให้ เสร็จแล้วจะส่งที่อยู่ไปให้นะ” “ได้เลย” หลังจากแยกจากจางชิงชิง อันลี่จื่อก็ไปจัดการเตรียมการที่โรงแรม เธอเตรียมที่จะจัดงานด้วยตัวเอง เพื่อให้จางชิงชิงได้สัมผัสถึงความอบอุ่นของบ้านในดินแดนต่างถิ่นแห่งนี้