บทที่ 1558: 336: ขยะ! 3 “แม่คะ” เย่ซูถอดผ้าพันคอของเธอออก คุณย่าหลินเอ่ยถามอย่างร้อนรน “อาซู เป็นยังไงบ้าง? ได้เจอเธอหรือเปล่า?” “เจอแล้วค่ะ” เย่ซูพยักหน้า “แล้วเธอเป็นยังไงบ้างล่ะ?” คุณย่าหลินถามต่อด้วยความอยากรู้ เย่ซูขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฉันเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันค่ะ ดูภายนอกเธอก็ดูโอเคดี แต่ก็นั่นแหละค่ะ เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ฉันเลยไม่รู้ปูมหลังของเธอ อีกอย่าง... จ่าวจ่าวดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจในตัวเธอเท่าไหร่นัก” “จ่าวจ่าวไม่พอใจเหรอ?” คุณย่าหลินถามต่อ “แล้วจ่าวจ่าวว่ายังไงบ้างล่ะ?” เย่ซูพูดต่อ “จากที่จ่าวจ่าวพูด ดูเหมือนเธอจะสงสัยว่าเด็กในท้องอาจจะไม่ใช่ลูกของอาเจ๋อ ตอนที่ฉันไปที่นั่น ผู้หญิงคนนั้นก็กำลังเอะอะโวยวายเรื่องจะไปทำแท้งอยู่พอดีเลยค่ะ!” เมื่อได้ยินดังนั้น คุณย่าหลินก็ขมวดคิ้วทันที ความดีใจที่จะได้มีเหลนชายหายวับไปเป็นปลิดทิ้ง เย่จ่าวไม่ใช่คนที่จะมองคนผิดพลาดง่ายๆ หากเย่จ่าวเกิดความสงสัยในที่มาของเด็กคนนี้ แสดงว่าเด็กในท้องต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ “ถ้าอย่างนั้นก็อย่าเพิ่งรับสิ! เราจะปล่อยให้อาเจ๋อต้องมาเสียเปรียบแบบนี้ไม่ได้!” คุณย่าหลินกล่าวต่อ “รีบโทรหาจ่าวจ่าวตอนนี้เลย ถามยัยหนูดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่! เราจะยอมให้สายเลือดแปลกปลอมมาทำให้ตระกูลหลินต้องมัวหมองไม่ได้เด็ดขาด!” คำพูดของคุณย่าหลินอาจจะฟังดูโผงผางแต่ก็เปี่ยมไปด้วยเหตุผล เย่ซูกล่าวว่า “ฉันเพิ่งโทรไปค่ะ แต่เครื่องของจ่าวจ่าวติดต่อไม่ได้ สงสัยตอนนี้คงกำลังยุ่งอยู่ เดี๋ยวคืนนี้พอเธอกลับมา ฉันจะลองถามดูอีกทีค่ะ” “อืม” คุณย่าหลินพยักหน้า “สมัยนี้มีพวกผู้หญิงหิวเงินไม่น้อยที่ไม่คิดจะทำมาหากินเพื่อพัฒนาตัวเอง คิดแต่เรื่องเพ้อฝันอยากจะเกาะคนรวย!” เย่หลางฮวากล่าวเสริมขึ้นมาว่า “เห็นเธอบอกว่าหนูลี่จือเองก็รู้จักผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เหรอ? อาซู เธอได้ลองถามลี่จือดูหรือยังว่าเรื่องราวเป็นมายังไง?” เย่ซูพยักหน้า “ถามแล้วค่ะ ลี่จือบอกว่านิสัยใจคอเธอก็ดูไม่มีอะไรเสียหาย ยังดูเป็นเด็กสาวที่มีน้ำใจคนหนึ่งด้วยซ้ำ” คุณย่าหลินเอ่ยว่า “ถ้างั้นเรามารอให้จ่าวจ่าวกลับมาก่อนดีกว่า” หากเทียบกับอันลี่จือแล้ว คุณย่าหลินยังคงเชื่อมั่นในตัวเย่จ่าวมากกว่า ยังไงเย่จ่าวก็เป็นหลานสาวแท้ๆ ของเธอ! นับตั้งแต่เกิดเรื่องของเฟิงเซียนเซียน คุณย่าหลินก็เชื่อมั่นเพียงแค่คนในครอบครัวเท่านั้น ไม่ว่าคนนอกจะดีแค่ไหน ในตัวพวกเขาก็ยังคงเป็นเลือดของคนอื่นอยู่ดี เย่หลางฮวาพยักหน้าแล้วกล่าวต่อ “ทำไมเราไม่เรียกอาเจ๋อมาถามให้รู้เรื่องไปเลยล่ะ?” จางชิงชิงยืนยันว่าหลินเจ๋อเป็นพ่อของเด็ก ดังนั้นคงไม่มีใครรู้เรื่องนี้ดีไปกว่าตัวหลินเจ๋อเองอีกแล้ว “เดี๋ยวฉันไปตามเขาเองค่ะ” เย่ซูกล่าว ที่ชั้นบน ภายในห้องที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงรัวแป้นพิมพ์ที่ดังออกมาให้ได้ยินเป็นระยะ เย่ซูยืนอยู่ที่หน้าประตูแล้วเคาะเบาๆ เพียงครู่เดียว เสียงของหลินเจ๋อก็ดังมาจากข้างใน “เข้ามาเลยครับประตูไม่ได้ล็อก” เย่ซูผลักประตูเข้าไป เวลาผ่านไปเพียงแค่คืนเดียว แต่เมื่อเย่ซูมองไปยังหลินเจ๋อ เธอก็รู้สึกได้ว่าเขามีสภาพที่เปลี่ยนไปมากทีเดียว ราวกับดวงดาวที่โชติช่วงได้สูญเสียประกายไปอย่างกะทันหัน ซึ่งนั่นทำให้หัวใจของผู้เป็นแม่ปวดร้าวอย่างยิ่ง ดูเหมือนว่าการตั้งท้องของจางชิงชิงจะไม่นำความสุขมาให้หลินเจ๋อเลย แต่มันกลับกลายเป็นภาระหนักอึ้งที่เขากำลังแบกเอาไว้ “อาเจ๋อ ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า? ไม่สบายตรงไหนไหม?” ในฐานะคนเป็นแม่ เมื่อเห็นลูกชายอยู่ในสภาพแบบนี้ เย่ซูจึงรู้สึกกระวนกระวายใจมาก “เปล่าครับ” หลินเจ๋อส่ายหน้า “แม่ครับ มีธุระอะไรกับผมเหรอ?” เย่ซูกล่าวต่อ “คุณย่ากับคุณยายของลูกมีเรื่องอยากจะถามหน่อยจ้ะ” “ได้ครับ” หลินเจ๋อพยักหน้า เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินตามเย่ซูลงไปชั้นล่าง ในไม่ช้า สองแม่ลูกก็มาถึงที่ห้องโถง เมื่อเห็นหลินเจ๋อในสภาพเช่นนี้ ทั้งเย่หลางฮวาและคุณย่าหลินต่างก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “อาเจ๋อ หลานรัก พ่อเขาดุด่าอะไรหลานหรือเปล่า?” คุณย่าหลินเข้าไปกุมมือหลินเจ๋อเอาไว้ หลินเจ๋อยิ้มบางๆ แล้วส่ายหน้า “เปล่าครับคุณย่า ผมไม่เป็นไร” เมื่อได้ยินหลินเจ๋อบอกว่าไม่เป็นไร คุณย่าหลินก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก จากนั้นจึงเอ่ยว่า “ไม่เป็นไรก็ดีแล้วจ้ะหลานรัก บอกย่ากับยายมาซิว่าเรื่องระหว่างหลานกับจางชิงชิงคนนั้นมันเป็นมายังไงกันแน่ หลานแน่ใจไหมว่าเด็กในท้องของเธอคือลูกของหลานจริงๆ?” “ลูกของผมเองครับ” หลินเจ๋อพยักหน้ายืนยัน “แล้วเธอเป็นแฟนหลานหรือเปล่า? หลานรักเธอจริงๆ ใช่ไหม?” คุณย่าหลินรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับหลินเจ๋อ ย้อนกลับไปตอนที่หลินจินเฉิงและเย่ซูท้องก่อนแต่ง เธอยังจำได้ว่าบนใบหน้าของหลินจินเฉิงมีแต่ความปิติยินดี แต่ทว่าในตอนนี้ บนใบหน้าของหลินเจ๋อกลับไม่มีความสุขเลยแม้แต่นิดเดียว หลินเจ๋อไม่รู้จะตอบคุณย่าหลินอย่างไร เขาจึงกล่าวเลี่ยงไปว่า “คุณย่าไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะรับผิดชอบเธออย่างแน่นอน” “บอกย่ามาตามตรงเถอะ ผู้หญิงคนนั้นวางแผนเล่นงานหลานใช่ไหม?” คุณย่าหลินถามจี้ หลินเจ๋อนิ่งเงียบไป “พูดสิลูก!” เมื่อเห็นเขาไม่ยอมพูดอะไร คุณย่าหลินก็เริ่มร้อนรนใจ หลินเจ๋อจึงพูดต่อ “ตอนนั้นเราทั้งคู่เมามากครับ พอตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น ทุกอย่างที่ควรจะเกิด... มันก็เกิดขึ้นไปแล้ว”