บทที่ 762: 170: ตบหน้าฉาดใหญ่ อันดับหนึ่งที่คู่ควร! 3 “แน่นอนอยู่แล้ว!” “ฉันรู้สึกว่าอาจารย์อวี๋เริ่มจะนึกเสียใจขึ้นมาแล้วล่ะ” อีกเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา “อาจจะไม่ใช่คุณหนูเฟิ่งก็ได้นะ ฉันว่ามีโอกาสถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ที่จะเป็นจ้าวถง” จ้าวถงเกิดในตระกูลแวดวงวรรณกรรมและมีพื้นฐานทางวรรณกรรมที่ลึกซึ้ง การที่เธอจะได้อันดับหนึ่งจึงเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก “ฉันขอลงข้างจ้าวถงแล้วกัน” “ถ้าอย่างนั้นฉันขอลงข้างคุณหนูเฟิ่ง!” ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนต่างพากันคาดเดาว่าใครคือคนที่ได้คะแนนเต็ม เมื่อได้ยินการถกเถียงของฝูงชน เฟิ่งเซียนเซียนก็ยกยิ้มออกมา เธอกำลังตั้งตารอช่วงเวลาที่หัวหน้าผู้คุมสอบประกาศผลการสอบ เมื่อถึงตอนนั้น... เธอจะเป็นคนที่โดดเด่นและดึงดูดสายตาผู้คนมากที่สุดในฝูงชน อาจารย์อวี๋จะต้องเสียใจอย่างสุดซึ้ง! ในตอนนี้ แม้แต่เหล่าผู้นำระดับสูงของวงการวรรณกรรมยังต้องตื่นตัว ซึ่งนั่นหมายความว่าในอนาคต สถานะของเธอในวงการวรรณกรรมจะทรงเกียรติยิ่งกว่าอาจารย์อวี๋เสียอีก อาจารย์อวี๋น่ะหรือคือใคร? เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ แววตาเย้ยหยันก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเฟิ่งเซียนเซียน แล้วคนพวกนั้นที่เคยมองยามเธอล่ะ เป็นใครกัน? ยี่สิบนาทีต่อมา กระดาษคำตอบทั้งสามสิบแผ่นก็ได้รับการตรวจให้คะแนนจนครบถ้วน ในที่สุด ก็ถึงเวลาประกาศผลการสอบ หัวหน้าผู้คุมสอบยืนอยู่บนเวทีและกล่าวสุนทรพจน์เปิดงาน หลังจากสิ้นเสียงปรบมือที่ดังสนั่นหวั่นไหว เขาก็ประกาศรายชื่อผู้เข้าแข่งขันสิบอันดับแรกของการแข่งขันครั้งนี้ “เอาล่ะ ตอนนี้ขอเชิญผู้ชนะอันดับที่สิบ หยังจื่อเฟิง ขึ้นมาบนเวที ขอแสดงความยินดีด้วย หยังจื่อเฟิง!” หน้าจอขนาดใหญ่แสดงคะแนนของผู้ที่ได้อันดับสิบ คะแนนเต็มคือ 100 คะแนน อันดับที่สิบทำได้ 79 คะแนน ในความเป็นจริง สามารถดูได้จากคะแนนของผู้ที่ได้อันดับสิบว่าการสอบในครั้งนี้ยากลำบากเพียงใด ในอดีต คะแนนของผู้ที่ได้อันดับสิบมักจะอยู่ที่ 90 คะแนนขึ้นไปเสมอ หยังจื่อเฟิงเดินขึ้นไปบนเวทีท่ามกลางเสียงปรบมือของฝูงชน “ลำดับต่อไปคืออันดับที่เก้า อู๋เยว่” อันดับที่เก้าได้ 80 คะแนน อันดับที่แปดได้ 80.5 คะแนน อันดับที่เจ็ดได้ 81 คะแนน ในไม่ช้า ก็เข้าสู่การประกาศสามอันดับแรก “ตอนนี้ ขอเชิญผู้ชนะอันดับที่สามของการประเมิน โจวเมี่ยวเหยียน ขึ้นมาบนเวทีครับ” แม้ว่าโจวเมี่ยวเหยียนจะไม่ได้อันดับหนึ่ง แต่เธอก็พอใจมากแล้วที่สามารถติดหนึ่งในสามอันดับแรกได้ เพราะอย่างไรเสีย ข้อสอบในปีนี้ก็ยากมากจริงๆ อันดับที่สี่ได้คะแนน 85 คะแนน โจวเมี่ยวเหยียนได้คะแนน 87 คะแนน “ต่อไป ขอเชิญผู้ชนะอันดับที่สองของการแข่งขันประเมินผล จ้าวถง ขึ้นมาบนเวทีครับ” อันดับสองงั้นเหรอ? จ้าวถงกลับได้เพียงอันดับที่สองเท่านั้น เมื่อเห็นจ้าวถงเดินขึ้นไปบนเวที ก็เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเซ็งแซ่จากใต้เวที หากจ้าวถงได้อันดับสอง เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่ผู้ชนะอันดับหนึ่งจะเป็นเฟิ่งเซียนเซียน หวังจือซูตะลึงงัน “ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าคุณหนูเฟิ่งจะทำคะแนนเต็มได้จริงๆ” ซุนออเผิงถอนหายใจ “ถ้าอาจารย์อวี๋ไม่รับคุณหนูเย่เป็นศิษย์ในตอนนั้น คนที่ได้คะแนนเต็มก็คงจะเป็นคนจากสมาคมไห่ซูของเราไปแล้ว!” อาจารย์อวี๋คือผู้ก่อตั้งสมาคมไห่ซูในแวดวงวรรณกรรม ในวงการวรรณกรรมมีสมาคมหลักทั้งหมดสามแห่ง นั่นคือ สมาคมไห่ซู สมาคมไห่จือ และสมาคมกวีนิพนธ์ไห่ซือ เหนือประธานทั้งสามสมาคมขึ้นไปก็คือ หลี่เจิ้นเทียน ผู้ครองตำแหน่งที่นั่งลำดับที่หนึ่ง แม้ว่าสมาคมไห่ซูจะดูรุ่งโรจน์เพียงใดที่ภายนอก แต่เมื่อใดก็ตามที่มีอะไรเกิดขึ้นกับอาจารย์อวี๋ผู้เป็นดั่งดาวเหนือ สมาคมไห่ซูก็คงจะเต็มไปด้วยรอยรั่วจนพังทลาย นี่คือเหตุผลที่อาจารย์อวี๋ยืนกรานที่จะรับเย่จั๋วมาเป็นศิษย์ เขาต้องการให้เย่จั๋วนำพาแวดวงวรรณกรรมไปสู่จุดสูงสุดใหม่ เขายังหวังอีกว่าสมาคมไห่ซูจะเจริญรุ่งเรืองอยู่ในน้ำมือของเย่จั๋ว แต่น่าเสียดาย... ในท้ายที่สุด อาจารย์อวี๋ก็ยังคงมองตาปลาเป็นไข่มุก และพลาดโอกาสที่จะได้ครอบครองอัจฉริยะที่แท้จริงไป เจิ้งจื่อข่ายมองไปที่เวที “หัวหน้าผู้คุมสอบยังไม่ได้ประกาศอันดับหนึ่งเลยนะ คุณรู้ได้อย่างไรว่าเป็นคุณหนูเฟิ่ง? แล้วถ้าเป็นคุณหนูเย่ล่ะ?” “จื่อข่าย เลิกฝันกลางวันได้แล้ว!” หวังจือซูกล่าวต่อ “ข้อสอบมีทั้งหมดมากกว่า 260 ข้อ คุณหนูเย่ส่งกระดาษคำตอบก่อนเวลาตั้งสองชั่วโมง คุณคิดว่าเธอจะตอบถูกสักกี่ข้อกัน?” “สำหรับคนอย่างเย่จั๋ว การที่ตอบถูกได้ถึงสามข้อก็นับว่าต้องจุดธูปไหว้พระขอบคุณสวรรค์แล้ว!” เจิ้งจื่อข่ายยังคงฝันลมๆ แล้งๆ ว่าเย่จั๋วจะได้คะแนนเต็ม มันเป็นเพียงแค่ความเพ้อเจ้อเท่านั้น! สายตาของเจิ้งจื่อข่ายยังคงแน่วแน่ “อย่างไรก็ตาม มันยังไม่ถึงวินาทีสุดท้าย พวกเราคนไหนก็ยังด่วนสรุปไม่ได้ทั้งนั้น” “งั้นที่คุณหมายความคือ คุณหนูเฟิ่งไม่ติดแม้แต่สิบอันดับแรกอย่างนั้นเหรอ?” หวังจือซูย้อนถาม หัวหน้าผู้คุมสอบเริ่มประกาศตั้งแต่อันดับที่สิบ ชื่อเสียงอันงดงามของเฟิ่งเซียนเซียนนั้นเลื่องลือไปทั่ว เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะไม่ติดสิบอันดับแรก ในเมื่อเธอไม่อยู่ในเก้าอันดับแรก นั่นย่อมหมายความว่า เฟิ่งเซียนเซียนได้อันดับที่หนึ่งอย่างแน่นอน เจิ้งจื่อข่ายกล่าวต่อไปว่า “พวกเราไม่ได้มีความเข้าใจที่แท้จริงเกี่ยวกับคุณหนูเย่เลย ทุกอย่างเป็นเพียงแค่เรื่องที่ได้ยินต่อๆ กันมา สำหรับคุณหนูเฟิ่งก็เหมือนกัน จะเป็นอย่างไรถ้าคุณหนูเฟิ่งไม่ติดสิบอันดับแรกจริงๆ? คุณเชื่อจริงๆ หรือว่าคุณหนูเฟิ่งจะได้คะแนนเต็ม?” หวังจือซูมองไปที่เจิ้งจื่อข่าย “จื่อข่าย คุณไม่เคยได้ยินคำกล่าวนี้หรืออย่างไร?” “คำกล่าวอะไร?” เจิ้งจื่อข่ายถาม “‘ดวงตาของมหาชนนั้นเฉียบคมเสมอ’ ถ้ามีเพียงคนเดียวที่บอกว่าเย่จั๋วเข้ามาทางประตูหลังก็คงไม่เป็นไร แต่นี่ใครๆ ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเย่จั๋วใช้เส้นสายเข้ามาทั้งนั้น”