บทที่ 765: อันดับ 1! อันดับ 1 ที่เหล่าคนใหญ่คนโตต่างแย่งชิงกัน ขอโทษงั้นหรือ? จะให้เธอขอโทษเย่จั๋วเนี่ยนะ? เดิมทีใบหน้าของหลิวไฉ่อีก็ดูย่ำแย่อยู่แล้ว แต่หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ สีหน้าของเธอก็ยิ่งดูไม่ได้เข้าไปใหญ่ เธอคือรองประธานสมาคมจิตรกรรมจีน และในอนาคต เธอกำลังจะได้ขึ้นเป็นประธานสมาคม แล้วเธอจะลดตัวลงไปขอโทษเย่จั๋วได้อย่างไร? หากเธอเอ่ยคำขอโทษออกไปจริงๆ เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? ไม่ เธอขอโทษไม่ได้เด็ดขาด มือของหลิวไฉ่อีที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อสั่นเทาครั้งแล้วครั้งเล่า “หัวหน้าหลี่คะ” หานเจินลุกขึ้นจากที่นั่ง “รองประธานหลิวเพียงแค่ตั้งข้อสงสัยต่อการแข่งขันเท่านั้น คนเราย่อมผิดพลาดกันได้ ในเมื่อเป็นการแข่งขัน การที่ใครบางคนจะตั้งข้อสังเกตย่อมเป็นเรื่องปกติ ไม่เห็นจำเป็นต้องขอโทษเลยจริงไหมคะ?” อย่างไรเสีย หลิวไฉ่อีก็เป็นถึงรองประธานสมาคมศิลปะจีน หากเธอต้องขอโทษจริงๆ มันจะทำให้วงการศิลปะจีนต้องเสียหน้า หานเจินเป็นคนที่คิดอะไรรอบคอบมาก เธอเกรงว่าเรื่องนี้จะไปล่วงเกินวงการศิลปะจีนเข้า การบีบบังคับให้หลิวไฉ่อีขอโทษจนต้องขัดแย้งกับวงการศิลปะจีนทั้งวงการ ถือเป็นการตัดสินใจที่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย พรสวรรค์ของเย่จั๋วนั้นไม่มีใครปฏิเสธได้ แต่คำขอโทษนี้ไม่อาจยอมให้เกิดขึ้นได้ หากเย่จั๋วเป็นคนที่รู้จักกาลเทศะ เธอควรจะลุกขึ้นมาด้วยตัวเองแล้วบอกให้หลี่เจิ้นเทียนอย่าถือสาหาความเรื่องนี้ พร้อมกับหาทางลงให้หลิวไฉ่อีไปพร้อมกัน แต่ดูเหมือนว่าในตอนนี้ เย่จั๋วจะลืมตัวไปเสียแล้ว เขาถึงกับไม่เอ่ยปากเลยแม้แต่คำเดียว คนแบบนี้จะกลายเป็นความหวังในอนาคตของวงการวรรณกรรมได้จริงๆ หรือ หานเจินรู้สึกกังวลอยู่ลึกๆ เธอกลัวว่าเย่จั๋วจะไม่สามารถแบกรับภาระหน้าที่อันหนักอึ้งนี้ไว้ได้ เมื่อหานเจินกล่าวเช่นนั้น ผู้ชมในห้องโถงต่างก็รู้สึกว่าสิ่งที่หานเจินพูดนั้นมีเหตุผลไม่น้อย มันเป็นเรื่องปกติที่ใครสักคนจะตั้งข้อสงสัยในการแข่งขัน ในเมื่อตอนนี้พิสูจน์ได้แล้วว่าเย่จั๋วไม่ใช่ตัวปลอม เย่จั๋วก็ไม่เห็นจำเป็นต้องจองเวรจองกรรมอะไรขนาดนั้น อย่างไรเสีย เธอก็ไม่ได้สูญเสียอะไรไป “เย่จั๋วเล่นตัวเกินไปหน่อยไหม ก็แค่โดนสงสัยเองไม่ใช่เหรอ! จะเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรกันนักหนา! เธอเองก็ไม่ได้เสียหายอะไรสักหน่อย!” “ใช่แล้ว! เธอมีสิทธิ์อะไรมาให้ประธานหลิวขอโทษเธอ?” “ช่างใจแคบจริงๆ!” เมื่อเห็นว่ากระแสสังคมเริ่มหันมาเข้าข้างตนเอง หลิวไฉ่อีก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ชื่อเสียงที่เธอสั่งสมมาในวงการศิลปะจีนตลอดหลายปีที่ผ่านมานั้นไม่ได้มาเพราะโชคช่วย แล้วยังไงถ้าเย่จั๋วจะได้ที่หนึ่ง? เขาก็แค่เด็กหน้าใหม่เท่านั้นเอง! อาจารย์อวี๋ขมวดคิ้วแล้วหันไปมองหานเจิน หานเจินมองตรงไปข้างหน้าและหลบสายตาของอาจารย์อวี๋ อาจารย์อวี๋แก่จนเลอะเลือนไปแล้ว จึงไม่แปลกที่จะคิดอะไรไม่รอบคอบ อย่างไรก็ตาม เธอต้องรับผิดชอบต่อวงการวรรณกรรม ในที่นั่งผู้ชม อันลี่จื่อโกรธจนแทบจะระเบิดออกมา “คนพวกนี้เป็นอะไรกันไปหมด? ชัดเจนอยู่ว่ารองประธานหลิวเป็นฝ่ายหาเรื่องก่อนแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับมาคิดว่าเป็นความผิดของจั๋วจั๋วเสียนี่! สมองคนพวกนี้มีปัญหาหรือเปล่า?” เจ้าผิงถิงกุมมืออันลี่จื่อไว้ “ลี่จื่อ อย่าเพิ่งโมโหไปเลย ฉันเชื่อว่าเหล่าโฮ่วต้องมีวิธีจัดการแน่นอน” อันลี่จื่อทำได้เพียงเก็บความแค้นไว้ในใจและส่งแรงเชียร์ให้เย่จั๋วต่อไป เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่ดังอยู่ใต้เวที สีหน้าของเย่จั๋วกลับไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เขาหันไปมองหานเจินและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ประธานหานคะ ตอนนี้ฉันสงสัยว่าคุณธรรมของคุณมีปัญหาค่ะ และฉันยังสงสัยอีกว่าคุณแอบมีชู้ข้างนอกจนมีลูกนอกสมรสด้วย” ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ผู้ชมทั่วทั้งงานต่างตกตะลึงจนเกิดเสียงอื้ออึง ไม่มีใครคาดคิดว่าเย่จั๋วจะกล้าพูดจาเช่นนี้ออกมา กล่าวหาว่าคุณธรรมมีปัญหา แอบมีชู้ ลูกนอกสมรสเนี่ยนะ? นั่นคือหานเจินเชียวนะ! คุณธรรมของหานเจินเป็นที่ยอมรับกันไปทั่วในวงการวรรณกรรม ต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ สีหน้าของหานเจินเปลี่ยนไปทันควัน เธอแผดเสียงด้วยความโกรธว่า “เธอพูดจาเหลวไหล! นี่มันเป็นการดูหมิ่นเกียรติของฉัน! เธอต้องขอโทษฉันเดี๋ยวนี้!” โอหัง! เย่จั๋วช่างโอหังเกินไปแล้ว เย่จั่วยิ้มออกมาบางๆ “ในเมื่อประธานหานทราบดีว่านี่คือการปั้นน้ำเป็นตัว ฉันก็เบาใจค่ะที่คุณรู้สึกว่าฉันกำลังดูหมิ่นเกียรติของคุณอยู่” หานเจินขมวดคิ้ว เธอไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเย่จั๋ว ในขณะที่หานเจินยังไม่ทันได้ตั้งตัว เย่จั๋วก็กล่าวต่อไปว่า “ประธานหานคะ คุณเห็นเพียงแค่ว่าฉันปั้นน้ำเป็นตัวและดูหมิ่นเกียรติของคุณ แล้วทำไมคุณถึงมองไม่เห็นบ้างว่า การที่รองประธานหลิวกล่าวหาว่าฉันโกงโดยไม่มีหลักฐานแม้แต่น้อย รวมถึงการที่เขากล่าวหาว่าฉันเป็นตัวปลอม นั่นก็คือการปั้นน้ำเป็นตัวและดูหมิ่นเกียรติของฉันเหมือนกัน? เมื่อครู่ประธานหานยังคิดจะให้ฉันขอโทษคุณทันทีเลย แล้วทำไมตอนแรกถึงไม่คิดจะให้รองประธานหลิวขอโทษฉันจากการกระทำและคำพูดของเเขาบ้างล่ะคะ?” เย่จั๋วหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย “เป็นเพราะคนที่รองประธานหลิวกำลังกล่าวหาไม่ใช่คุณใช่ไหมคะ? เพราะไม่ใช่คุณ คุณถึงสามารถยืนอยู่บนจุดสูงสุดของศีลธรรมแล้วเกลี้ยกล่อมให้คนอื่นยอมความไปส่งเดชแบบนี้ได้?” ทันทีที่คำพูดเหล่านี้จบลง หานเจินถึงกับอึ้งไป คำพูดของเย่จั๋อนั้นมีเหตุผลและหลักการที่หนักแน่น จนทำให้เธอไม่สามารถหาข้อโต้แย้งใดๆ มาหักล้างได้เลย หานเจินไม่เคยคิดเลยว่าเย่จั๋วจะกล้าสวนกลับมาด้วยคำพูดเช่นนี้