บทที่ 776: 172: ซ่งเฉินอวี่ถูกตบ, เย่จั๋ววางกับดักล่อเฝิงเซียนเซียน! 5 ผู้แปล: 549690339 “ไม่ใช่ว่าคุณไม่ยอมรับฉันเป็นหลานสาวหรอกนะคะ แต่เป็นฉันต่างหากที่ไม่มีคุณย่าที่หูหนวกตาบอดและมองคนไม่เป็นแบบคุณ” เย่จั่วยิ้มน้อยๆ “ทางออกอยู่ทางนั้น เชิญค่ะ คุณยายหลิน” หญิงชราหลินถึงกับสำลักคำพูด แทบจะกระอักเลือดตายด้วยความโกรธเพราะเย่จั๋ว ที่เธอบอกว่าไม่ยอมรับเย่จั๋วเป็นหลานก็เพื่อจะขู่ให้เย่จั๋วกลัวเท่านั้น เธอไม่นึกเลยว่าเย่จั๋วจะเรียกเธอว่า ‘คุณยายหลิน’ ในพริบตาเดียวแบบนี้ หญิงชราหลินอยากจะพูดอะไรมากกว่านี้ แต่ร่างของเย่จั๋วก็ได้หายลับเข้าไปในตึกหอพักเสียแล้ว หลังจากเย่จั๋วกลับไปที่หอพัก เธอก็ส่งข้อความออกไปฉบับหนึ่ง จากนั้น เธอก็มาที่บาร์เพลงเบาๆ (Qing bar) แห่งหนึ่ง บรรยากาศของบาร์นี้ดีมาก มีนักเล่นเชลโลแสดงสดอยู่กลางเวที “เทพธิดา!” ในตอนนั้นเอง เสียงผู้หญิงที่ดูประหลาดใจก็ดังขึ้นในอากาศ เย่จั๋วเหลียวมองเล็กน้อย และเห็นหญิงสาวหุ่นดีที่มีใบหน้าสวยงามคนหนึ่ง “ซูหย่า” หวังซูหย่ากอดเย่จั๋วด้วยความตื่นเต้น “เทพธิดา ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ” “ไม่ได้เจอกันนานเลย” หวังซูหย่าไม่เพียงแต่เป็นแฟนคลับตัวยงของเย่จั๋วเท่านั้น แต่เธอยังเป็นคู่หูที่ดีของเย่จั๋วอีกด้วย หลังจากทั้งสองนั่งลง เย่จั๋วก็ยื่นเมนูเครื่องดื่มให้หวังซูหย่า “อยากดื่มอะไร สั่งเองได้เลยนะ” หวังซูหย่ายิ้มแล้วพูดว่า “เทพธิดา ถ้าอย่างนั้นฉันไม่เกรงใจนะคะ” “ไม่ต้องเกรงใจหรอก” หวังซูหย่าสั่งค็อกเทลและพูดต่อ “เทพธิดา ครั้งนี้คุณเรียกฉันออกมา มีอะไรอยากจะบอกฉันหรือเปล่าคะ?” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย “มีเรื่องอยากจะรบกวนเธอจริงๆ นั่นแหละ” “เรื่องอะไรคะ? บอกมาได้เลย” เมื่อได้ยินว่าเย่จั๋วมีเรื่องจะรบกวน หวังซูหย่าก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ ในสายตาของเธอ เย่จั๋วแทบจะเป็นผู้ที่มีพลังอำนาจครอบจักรวาล การที่เย่จั๋วขอให้เธอช่วยจึงถือเป็นการยอมรับในตัวเธออย่างหนึ่ง เย่จั๋วจิบไวน์ไปคำหนึ่ง “ฉันอยากจะขอให้เธอช่วยแสดงละครให้ดูหน่อย” “แสดงละครเหรอคะ?” หวังซูหย่ายิ้มแล้วพูด “เรื่องนี้ฉันถนัดเลย! เทพธิดาอยากให้แสดงละครแบบไหน? มีบทหรือเปล่าคะ?” แม้ว่าหวังซูหย่าจะดูอ่อนเยาว์ แต่จริงๆ แล้วเธออายุ 39 ปีแล้ว เกือบจะ 40 ปี ก่อนหน้านี้เธอเคยเป็นราชินีจอเงินในวงการบันเทิง เธอเข้าวงการตั้งแต่เป็นดาราเด็กและมีชื่อเสียงตั้งแต่อายุ 15 ปี จนกระทั่งอายุ 35 ปี เธอจึงเกษียณตัวเองออกจากวงการ แม้ว่าจะออกจากวงการมาสี่ปีแล้ว แต่ตำนานของเธอในวงการบันเทิงก็ยังคงอยู่ เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วยื่นให้หวังซูหย่า “ลองดูนี่สิ” หวังซูหย่ามองโทรศัพท์แล้วยิ้ม “เฝิงเซียนเซียนใช่ไหมคะ? ได้เลย ไม่มีปัญหา ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง!” เดิมทีเย่จั๋วไม่ได้อยากจะลงมือกับเฝิงเซียนเซียน เพราะยังไงเสีย ต่างคนก็ต่างอยู่กันไป ไม่ก้าวก่ายกัน แต่ตอนนี้... เมื่อมองจากท่าทางของหญิงชราหลินแล้ว เธอคงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องลงมือ ถ้าหญิงชราหลินยังเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ “ถ้าอย่างนั้นคงต้องรบกวนเธอด้วยนะ” เย่จั๋วชูแก้วให้หวังซูหย่า “ถือเป็นเกียรติของฉันค่ะ” ... เฝิงเซียนเซียนล้มป่วยหนัก เธอป่วยหนักมากจริงๆ เธอนอนซมอยู่บนเตียงและไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ หญิงชราหลินรู้สึกปวดใจแทนเธอ เธอเฝ้าดูแลเฝิงเซียนเซียนในอพาร์ตเมนต์ติดต่อกันถึงสองวัน “เซียนเซียน หลานยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนอยู่ไหม?” เฝิงเซียนเซียนส่ายหน้าและพูดอย่างอ่อนแรง “หนูไม่เป็นไรค่ะคุณย่า ช่วงสองสามวันที่ผ่านมาคุณย่าลำบากมากเลย ถ้าไม่มีคุณย่า หนูเกรงว่าคงจะไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าหนูตายอยู่ที่นี่” คำว่า ‘ตาย’ ทำให้คิ้วของหญิงชราหลินกระตุก เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารเฝิงเซียนเซียนมากขึ้นไปอีก เด็กคนนี้มีชีวิตที่ยากลำบากจริงๆ เธอไม่มีแม่ที่ดี และคนเช่าก็นิสัยแย่ยิ่งกว่า ยิ่งคิด หญิงชราหลินก็น้ำตารื้น เธอรู้สึกว่าเธอกับเฝิงเซียนเซียนถูกกำหนดมาให้เป็นคนประเภทเดียวกัน เวลาป่วยและไม่สบาย ก็ไม่มีใครมาเหลียวแล ในฐานะหลานสาวแท้ๆ เย่จั๋วเองก็เป็นหมอ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอกลับไม่เคยใส่ใจคุณย่าเลยแม้แต่น้อย ไม่เคยมาเยี่ยมสักครั้งเดียว พวกเธออาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันแท้ๆ แต่เย่จั๋วกลับทำตัวเหมือนอยู่ห่างไกลออกไปนับพันไมล์ หญิงชราหลินกลัวจริงๆ ว่าวันหนึ่งเธอจะตายอยู่ที่บ้านโดยที่ไม่มีใครรู้ คำพูดของเฝิงเซียนเซียนนั้นช่างบาดลึกจริงๆ เพียงประโยคสั้นๆ ก็ทำให้หญิงชราหลินคิดไปไกลขนาดนี้ ในความเป็นจริงนั้น เฝิงเซียนเซียนจงใจทำมัน เมื่อวานนี้เอง เธอได้พบกับปรมาจารย์คนหนึ่งโดยบังเอิญ ภายใต้คำแนะนำของปรมาจารย์ เธอจึงอาบน้ำเย็นและเปิดพัดลมเป่าเพื่อทำให้ไข้หวัดของเธอรุนแรงขึ้น เพราะเธอรู้ดีว่าหญิงชราหลินจะไม่มีวันทอดทิ้งเธอ เป้าหมายของเธอในตอนนี้คือการได้เข้าไปอยู่ในตระกูลหลิน! มีเพียงการได้เข้าไปอยู่ในบ้านตระกูลหลินเท่านั้น แผนการบางอย่างถึงจะดำเนินการได้ คนในตระกูลหลิน รวมถึงนังแก่ที่น่าตายคนนี้ด้วย... พวกมันทุกคนสมควรตาย! ตายให้หมดทุกคนนั่นแหละ! ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลหลิน ถ้าไม่ใช่เพราะเย่จั๋ว เธอคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ เธอควรจะเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลหลินที่มีเกียรติยศหาที่เปรียบไม่ได้สิถึงจะถูก