บทที่ 779: 173: หญิงชราหลินได้รับผลกรรมจากการกระทำของตนเอง เฟิงเซียนเซียนติดกับแล้ว! 2 “จัดการได้เลยค่ะ” เย่จั๋วเสนอวิธีแก้ปัญหาในแบบของเธอเอง หลังจากพูดจบ เย่จั๋วก็ถามต่อว่า “คุณพ่อคิดว่าวิธีของหนูเป็นยังไงบ้างคะ?” หลินจินเฉิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไปว่า “ตกลง พ่อจะทำตามที่ลูกว่า! พ่อจะไปจัดการเตรียมการเดี๋ยวนี้แหละ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย เธออุ้มแมวอ้วนที่อยู่ข้างกายขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน “จั๋วจั๋วคนสวย!” เสี่ยวไป๋เดินออกมาจากด้านในแล้วเอียงศีรษะเล็กๆ ของมันเข้ามา “เจ้านายกอดเจ้าแมวบื้อนี่อีกแล้ว! ผมก็อยากกอดเหมือนกัน!” เย่จั๋วเหลือบมองมันแล้วพูดด้วยน้ำเสียงรังเกียจว่า “แกมันน่าเกลียดเกินไป!” “เมี๊ยว” พี่เหมียวเลียอุ้งเท้าของมันอย่างสง่างามพลางเหลือบมองเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาหยิ่งยโส “ผมไม่ได้น่าเกลียดนะ! ผมไม่เพียงแต่ฉลาดที่สุดในจักรวาล แต่ยังหล่อที่สุดในจักรวาลด้วย!” เสี่ยวไป๋เชิดหน้าขึ้น “ผมหล่อกว่าเจ้าแมวบื้อนี่ตั้งเยอะ! เจ้าแมวบื้อนี่นอกจากจะโง่ที่สุดในจักรวาลแล้ว ยังน่าเกลียดที่สุดในจักรวาลอีกด้วย!” “เมี๊ยว!” พี่เหมียวดูเหมือนจะฟังคำพูดของเสี่ยวไป๋ออก มันตะปบอุ้งเท้าออกไปใส่หน้าของเสี่ยวไป๋ทันที ดูสภาพแกตอนนี้สิ “ไม่เจ็บ! ไม่เจ็บสักนิด!” เสี่ยวไป๋ทำหน้าทะเล้นใส่ “แกมันแมวบื้อ แมวโง่ซื่อบื้อเอ๊ย” พี่เหมียวส่งเสียง ‘ฟึ่บ’ แล้วกระโดดลงจากตัวเย่จั๋ว พุ่งเข้าไปตะกุยหัวของเสี่ยวไป๋ “แมวบื้อ!” “เมี๊ยว!” อันลี่จือเดินเข้ามาจากข้างนอกแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “จั๋วเอ๋อร์ เจ้าหนูเสี่ยวไป๋ของเธอนี่ฉลาดไม่เบเลยนะ” “แน่นอนอยู่แล้ว!” เสี่ยวไป๋เชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “คุณไม่ดูบ้างล่ะว่าพ่อของผมเป็นใคร!” “พ่อของแกคือใครเหรอ?” อันลี่จือถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ก็ต้องเป็นจั๋วจั๋วผู้ยิ่งใหญ่ที่สวยที่สุดในจักรวาลสิ!” เสี่ยวไป๋พูดต่อ “มีพ่อที่เก่งกาจขนาดนี้ ผมจะไม่ฉลาดได้ยังไง? ท่านมี AI ที่ทรงพลังที่สุดในจักรวาลเชียวนะ” อันลี่จือถามอย่างสงสัย “จริงเหรอ?” “แน่นอนว่าจริง!” เสี่ยวไป๋เชิดหน้าขึ้น ถ้ามันมีหาง หางของมันคงชี้ฟ้าไปแล้ว “หลงตัวเองจริงๆ” เธอพอบอกได้เลยว่าเสี่ยวไป๋ตัวนี้หลงตัวเองเหมือนกับเย่จั๋วไม่มีผิด “คุณนั่นแหละที่หลงตัวเอง!” เสี่ยวไป๋สวนกลับ “เอาแบบนี้ไหมล่ะ ผมจะลองถามคำถามทดสอบไอคิวคุณดูหน่อย?” “ถามมาสิ” เสี่ยวไป๋กระแอมไอ “ตอนที่คุณแม่ของคุณยังเป็นเด็ก เธอเคยตีคุณไหม?” อันลี่จือพยักหน้าโดยไม่ลังเล “เคยสิ แน่นอนว่าต้องเคย” เธอยังจำภาพตอนที่เซี่ยเสี่ยวหมานถือไม้ขนไก่ไล่ตีเธอตอนที่เธอดื้อเมื่อครั้งยังเป็นเด็กได้แม่นยำ “ฮ่าๆๆ!” เสี่ยวไป๋หัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง “ไอ้คนปัญญาอ่อน! ยัยคนโง่เง่า!” “???” อันลี่จือทำหน้ามึนงงเหมือนมีเครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด เสี่ยวไป๋พูดต่อว่า “ผมขอถามหน่อยเถอะ ตอนที่คุณแม่ของคุณยังเป็นเด็กน่ะ คุณไปอยู่ที่ไหนเหรอ?” อันลี่จือถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเธอถูกเสี่ยวไป๋หลอกเข้าให้แล้ว ตอนที่เซี่ยเสี่ยวหมานยังเป็นเด็ก เธอยังไม่เกิดมาเสียด้วยซ้ำ “คุณนี่โง่เหมือนเจ้าแมวบื้อนี่เลย” เสี่ยวไป๋ทิ้งท้าย พี่เหมียวที่กำลังเลียอุ้งเท้าอยู่ถึงกับนิ่งไป: “...” ขอบคุณนะที่ลากเขาไปเกี่ยวด้วย อันลี่จือไม่คาดคิดว่าเธอจะโดนหุ่นยนต์ตัวเล็กหลอก เธอพูดอย่างมีอารมณ์ว่า “งั้นฉันขอถามคำถามทดสอบไอคิวแกบ้าง” “ถามมา” อันลี่จือพูดต่อ “ไก่ดำกับไก่ขาว อย่างไหนดีกว่ากัน? เพราะอะไร?” เสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วตอบว่า “แน่นอนว่าต้องไก่ดำ! เพราะไก่ดำออกไข่สีขาวได้ แต่ไก่ขาวออกไข่สีดำไม่ได้ยังไงล่ะ” “เก่งมาก! ตอบถูกด้วย!” อันลี่จือถามต่อ “งั้นฉันถามอีกข้อ ถ้าทิ้งเหล็กไว้ข้างนอกมันจะขึ้นสนิม แล้วถ้าเป็นทองคำล่ะ?” เสี่ยวไป๋ยักไหล่ “ก็ถูกขโมยไปสิ คำถามปัญญาอ่อนแบบนี้ผมไม่อยากตอบเลย มีคำถามทางเทคนิคกว่านี้ไหม?” อันลี่จือ: “...” ฮือออ น่าโมโหชะมัด! เย่จั๋วเหลือบมองคนกับหุ่นยนต์ที่เถียงกันอยู่ เธออุ้มพี่เหมียวขึ้นจากพื้นแล้วเดินขึ้นชั้นบนไปเงียบๆ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด สองคนนี้คงเถียงกันอยู่ที่ข้างล่างนั่นได้ทั้งวัน เย่จั๋วเดินมาที่ห้องเล็กๆ บนชั้นสอง ที่นี่คือห้องวิจัยที่เธอใช้ศึกษาเรื่องการแพทย์เป็นประจำ ในเวลานี้ มีขวดเปล่าวางอยู่บนโต๊ะทำงาน เย่จั๋วหยิบถุงมือยางมาสวม จากนั้นเธอก็เปิดอุปกรณ์ปรุงยาแล้วหยิบเม็ดยาข้างในออกมา เธอจ่อมันไว้ที่ปลายจมูกแล้วสูดดมกลิ่น ยาสีขาวเม็ดนี้ไม่มีกลิ่นประหลาดใดๆ ตรงกันข้ามกลับมีกลิ่นหอมจางๆ คล้ายกับกลิ่นของนมผสมกับดอกกุหลาบ กลิ่นหอมมาก เย่จั๋วคลี่ยิ้มเล็กน้อยแล้วบรรจุเม็ดยาลงในขวด หลังจากออกจากห้องวิจัย เย่จั๋วก็ได้ส่งข้อความหาหวังซูหยา หวังซูหยาตอบกลับทันที ทั้งสองนัดหมายจะพบกันในเช้าวันรุ่งขึ้น เพียงชั่วพริบตา ก็เข้าสู่เช้าวันต่อมา เย่จั๋วเดินทางมาถึงสถานที่ที่เธอนัดพบกับหวังซูหยา