Chapter 140 - 126: The Second Tenant (4K Merge)

เผยแพร่เมื่อ 13 มี.ค. 2569 14:56

Chapter 140: ผู้เช่าคนที่สอง ซูหลินรีบเร่งเดินทางกลับบ้าน ในมือถือเนื้ออสูรล้ำค่าห่อด้วยผ้าสีแดงก้อนใหญ่ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ทันทีที่เขาก้าวข้ามธรณีประตูหินสีน้ำเงินเข้าไปในลานบ้าน เสียงหัวเราะสดใสก็ดังแว่วออกมาจากในตัวบ้าน เขาหยุดชะงักชั่วครู่ ดวงตาฉายแววระแวดระวัง “ซ่งอี้อี้? ซ่งอี้เหรินก็อยู่ที่นี่ด้วยงั้นหรือ?” วันนี้เป็นวันที่กลุ่มทัวร์ออกเดินทาง และเมื่อพี่น้องทั้งสองปรากฏตัวพร้อมกัน ซ่งอี้เหรินคงพร้อมที่จะเผยไพ่ตายของเธอออกมาเสียที “เอาล่ะ มาดูกันว่าเธอซ่อนแผนการอะไรเอาไว้” ซูหลินก้าวเท้าเร็วขึ้นข้ามผ่านลานบ้านไปผลักประตูเปิดออก ภาพที่เห็นเบื้องหน้าทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย บนโซฟา หญิงสาวหน้าตาสะสวยสามคนที่มีบุคลิกแตกต่างกันกำลังหัวเราะร่า โดยเฉพาะซ่งอี้อี้ที่กำลังกดร่างซูถงซีไว้พร้อมกับหยอกล้ออย่างสนุกสนาน ซูหลินแสร้งทำเป็นขรึมและเพิ่มน้ำเสียงให้เข้มขึ้นเล็กน้อย “กล้าดีอย่างไรมาแกล้งผู้หญิงของฉันในบ้านของตัวเอง?” “อา?!” ซ่งอี้อี้สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเขา เธอดีดตัวขึ้นนั่งหลังตรงราวกับกระต่ายที่ตื่นตกใจ ซูถงซีกะพริบตาด้วยความแปลกใจที่ไม่นึกว่าพี่สาวอี้อี้ผู้ไม่เกรงกลัวสิ่งใดจะยำเกรงพี่กิเลนถึงเพียงนี้ นางตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว พลางเผยรอยยิ้มหวานเดินเข้าไปต้อนรับซูหลิน และรับห่อของหนักจากหลังของเขามาอย่างเป็นธรรมชาติ “พี่กิเลน กลับมาแล้วหรือคะ” “อืม” ซูหลินส่งห่อผ้าสีแดงที่บรรจุเนื้ออสูรล้ำค่าให้แก่เธอ สายตาของเขาจับจ้องไปยังซ่งอี้เหรินที่นั่งอยู่ตรงข้าม หญิงสาวผู้สง่างามราวกับคุณหนูจากตระกูลขุนนางผู้นี้ ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของเนื้ออสูรล้ำค่าในอากาศด้วยจมูกอันอ่อนไหวของเธอ เธอสบสายตาเขากลับ พร้อมกับรอยยิ้มลึกลับที่แต้มอยู่ที่มุมปาก “คุณชายหลินกำลังสงสัยอยู่หรือคะว่าเหตุใดหญิงต่ำต้อยเช่นฉันถึงมาอยู่ที่นี่?” ซ่งอี้เหรินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลและไพเราะ “แน่นอน” ซูหลินยอมรับตามตรง เขาเดินตรงไปที่โซฟาและนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับซ่งอี้เหรินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยการจับผิด ซ่งอี้เหรินยิ้มหวาน ดวงตาเป็นประกาย “พอดีว่าทุกครั้งที่คุณชายหลินออกไปล่าสัตว์ในช่วงนี้ ถงซีมักจะเชิญฉันกับน้องสาวมาเป็นเพื่อนเสมอ ตอนนี้พวกเราสองพี่น้องก็สนิทสนมกับน้องถงซีมากทีเดียวค่ะ~” “งั้นหรือ?” ซูหลินเลิกคิ้ว “แน่นอนค่ะ~” รอยยิ้มของซ่งอี้เหรินยังคงไม่แปรเปลี่ยน ซูหลินเข้าประเด็นทันที “แล้ววันนี้ล่ะ? กลุ่มทัวร์ออกเดินทางไปแล้วใช่ไหม?” “วันนี้...” ซ่งอี้เหรินลากเสียงยาว ขนตาของเธอลดต่ำลงเล็กน้อย ก่อนจะเงยขึ้นมาอีกครั้ง ในดวงตาแฝงไปด้วยความหม่นหมองที่ยากจะหยั่งถึง “คุณชายหลินระแวงหญิงต่ำต้อยเช่นฉันถึงขนาดนี้เชียวหรือคะ?” “ระแวง?” ซูหลินผ่อนคลายลงทันที เขาทิ้งตัวพิงพนักโซฟาแล้วไขว่ห้าง วางท่าทางสบายๆ พร้อมกับยิ้มกริ่ม “จะว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่เมื่อมีหญิงงามอยู่ตรงหน้า ใครบ้างจะไม่หวั่นไหว แต่การที่มีพายตกลงมาจากฟ้าครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันก็ต้องพิจารณาให้ดีว่าเธอต้องการอะไรจากตระกูลซูกันแน่ จริงไหม?” ข้างๆ เขา ใบหน้าของซ่งอี้อี้แดงก่ำด้วยคำพูดของเขา ดวงตาของเธอหลบเลี่ยงไม่กล้าสบตาเขาอีก ทว่าซ่งอี้เหรินยังคงนิ่งสงบ ไม่แสดงท่าทีเขินอาย มีเพียงคำตอบแผ่วเบา “คุณชายหลินคะ การที่มีพายตกลงมาจากฟ้า ไม่ใช่เรื่องดีหรอกหรือคะ?” ในตอนนี้ ซูถงซีได้กลับมานั่งข้างซูหลินอย่างเชื่อฟัง ซูหลินดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดอย่างเป็นธรรมชาติ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “พายก็อร่อย และฉันก็ชอบหญิงงามเช่นกัน แต่ในโลกใบนี้ หากไม่รู้จักระมัดระวังให้ดี บางทีอาจจะได้อิ่มแค่มื้อเดียวแต่ต้องเอาชีวิตไปทิ้งในมื้อถัดไปก็ได้” ซ่งอี้เหรินลูบแก้มเนียนนุ่มราวกับหยกของเธอเบาๆ พลางถอนหายใจ “คุณชายหลินอยากจะครอบครองสองพี่น้องที่ทั้งสวยและเก่งกาจถึงเพียงนี้ แต่กลับลังเลและขาดความกล้าหาญหรือคะ?” “ถูกต้อง!” ซูหลินยอมรับออกมาอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่ลังเล “กันไว้ดีกว่าแก้” “น่าเสียดาย...” ซ่งอี้เหรินส่ายหัวเบาๆ รอยยิ้มของเธอเจือไปด้วยความเสียดายเล็กน้อย “ตอนนี้คุณชายหลินคงต้องผิดหวังแล้ว ร่างกายของพี่สาวคนนี้คุณอาจจะไม่มีวันได้สัมผัส บางที... น้องสาวฉันอาจจะยังพอให้คุณได้ลิ้มลองบ้าง?” “พี่คะ?!” ซ่งอี้อี้เงยหน้าขึ้นทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ คิ้วของซูหลินขมวดเข้าหากัน “หมายความว่าอย่างไร?” ซ่งอี้เหรินเลิกอ้อมค้อม เธอพลิกข้อมือแล้วหยิบแร่แปลกประหลาดชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อที่ดูธรรมดาของเธอ แร่นั้นมีสีดำสนิทแต่กลับสะท้อนประกายโลหะ พื้นผิวขรุขระและมีขนาดเท่าลูกบาสเกตบอล “หืม?!” รูม่านตาของซูหลินหดตัว เขาประหลาดใจว่าเธอซ่อนของชิ้นใหญ่เช่นนี้ไว้ในแขนเสื้อได้อย่างไร?! “คุณชายหลินจำ ‘เหล็กแม่เหล็กสายฟ้าฟาด’ ชิ้นนี้ได้ไหมคะ?” ซ่งอี้เหรินวางชิ้นเหล็กบนโต๊ะรับแขกเบาๆ จนเกิดเสียงทึบดังขึ้น เธอมองขึ้นไปที่ซูหลิน น้ำเสียงแน่วแน่ “หากฉันจำไม่ผิด พิมพ์เขียวอุปกรณ์ที่คุณชายหลินได้มาจากหมู่บ้านเกล็ดดำ ขณะนี้กำลังขาดวัสดุสำคัญอยู่ใช่ไหมคะ?” สายตาของซูหลินคมกริบขึ้น พิมพ์เขียว ‘ดาบไม้ไผ่’ หายากที่เขาได้มาจากบ้านนิรภัยของจางซั่วกำลังติดขัดเพราะขาดวัสดุสำคัญนั่นจริงๆ ทว่าเขายังคงไม่เข้าใจเจตนาที่แท้จริงเบื้องหลังการที่ซ่งอี้เหรินนำเหล็กแม่เหล็กสายฟ้าฟาดนี้มาให้ในเวลานี้ “เลิกพูดจาเป็นปริศนาเสียที” น้ำเสียงของซูหลินเจือความหงุดหงิด “บอกมาตรงๆ ว่าเธอต้องการอะไรกันแน่?” ซ่งอี้เหรินถอนหายใจเบาๆ พลางดันเหล็กแม่เหล็กสายฟ้าฟาดก้อนใหญ่นั้นไปใกล้ซูหลิน พร้อมกล่าวว่า “ฉันเพียงต้องการให้คุณชายหลินช่วยดูแลอี้อี้ให้ดี ถือว่าเหล็กแม่เหล็กสายฟ้าฟาดชิ้นนี้เป็นส่วนหนึ่งของค่าตอบแทน ‘ดอกเดซี่ดินหัวงู’ ที่ให้ไปก่อนหน้านี้ก็เป็นส่วนหนึ่งเช่นกัน ตกลงว่าคุณชายหลินจะไว้ใจฉันได้ไหมคะ?” “พี่คะ?!” ซ่งอี้อี้ลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ “แล้วพี่ล่ะ? พี่จะไปไหน?” “ฉันมีแผนของฉันเอง” น้ำเสียงของซ่งอี้เหรินสงบนิ่ง “พี่ยังคิดจะไปแก้แค้นอยู่อีกหรือ?!” ซ่งอี้อี้คว้าข้อมือพี่สาวด้วยความร้อนใจ “พี่คะ! อย่าไปเลย! เรามาอยู่ที่นี่ด้วยกันและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไม่ดีกว่าหรือ?” ซ่งอี้เหรินพลิกมือไปกุมข้อมือน้องสาว ก่อนจะดึงอีกฝ่ายเข้าสู่อ้อมกอดเบาๆ โดยหันหลังให้กับซูหลิน

React

พูดคุย