ตอนที่ 140
119 / 122
อ่าน 6 นาที
Chapter 140 - 126: The Second Tenant (4K Merge)
เผยแพร่เมื่อ 13 มี.ค. 2569 14:56
Chapter 140: ผู้เช่าคนที่สอง
ซูหลินรีบเร่งเดินทางกลับบ้าน ในมือถือเนื้ออสูรล้ำค่าห่อด้วยผ้าสีแดงก้อนใหญ่ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น
ทันทีที่เขาก้าวข้ามธรณีประตูหินสีน้ำเงินเข้าไปในลานบ้าน เสียงหัวเราะสดใสก็ดังแว่วออกมาจากในตัวบ้าน
เขาหยุดชะงักชั่วครู่ ดวงตาฉายแววระแวดระวัง
“ซ่งอี้อี้? ซ่งอี้เหรินก็อยู่ที่นี่ด้วยงั้นหรือ?”
วันนี้เป็นวันที่กลุ่มทัวร์ออกเดินทาง และเมื่อพี่น้องทั้งสองปรากฏตัวพร้อมกัน ซ่งอี้เหรินคงพร้อมที่จะเผยไพ่ตายของเธอออกมาเสียที
“เอาล่ะ มาดูกันว่าเธอซ่อนแผนการอะไรเอาไว้”
ซูหลินก้าวเท้าเร็วขึ้นข้ามผ่านลานบ้านไปผลักประตูเปิดออก ภาพที่เห็นเบื้องหน้าทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย
บนโซฟา หญิงสาวหน้าตาสะสวยสามคนที่มีบุคลิกแตกต่างกันกำลังหัวเราะร่า โดยเฉพาะซ่งอี้อี้ที่กำลังกดร่างซูถงซีไว้พร้อมกับหยอกล้ออย่างสนุกสนาน
ซูหลินแสร้งทำเป็นขรึมและเพิ่มน้ำเสียงให้เข้มขึ้นเล็กน้อย
“กล้าดีอย่างไรมาแกล้งผู้หญิงของฉันในบ้านของตัวเอง?”
“อา?!” ซ่งอี้อี้สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเขา เธอดีดตัวขึ้นนั่งหลังตรงราวกับกระต่ายที่ตื่นตกใจ
ซูถงซีกะพริบตาด้วยความแปลกใจที่ไม่นึกว่าพี่สาวอี้อี้ผู้ไม่เกรงกลัวสิ่งใดจะยำเกรงพี่กิเลนถึงเพียงนี้
นางตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว พลางเผยรอยยิ้มหวานเดินเข้าไปต้อนรับซูหลิน และรับห่อของหนักจากหลังของเขามาอย่างเป็นธรรมชาติ
“พี่กิเลน กลับมาแล้วหรือคะ”
“อืม”
ซูหลินส่งห่อผ้าสีแดงที่บรรจุเนื้ออสูรล้ำค่าให้แก่เธอ สายตาของเขาจับจ้องไปยังซ่งอี้เหรินที่นั่งอยู่ตรงข้าม
หญิงสาวผู้สง่างามราวกับคุณหนูจากตระกูลขุนนางผู้นี้ ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของเนื้ออสูรล้ำค่าในอากาศด้วยจมูกอันอ่อนไหวของเธอ เธอสบสายตาเขากลับ พร้อมกับรอยยิ้มลึกลับที่แต้มอยู่ที่มุมปาก
“คุณชายหลินกำลังสงสัยอยู่หรือคะว่าเหตุใดหญิงต่ำต้อยเช่นฉันถึงมาอยู่ที่นี่?” ซ่งอี้เหรินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลและไพเราะ
“แน่นอน” ซูหลินยอมรับตามตรง เขาเดินตรงไปที่โซฟาและนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับซ่งอี้เหรินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยการจับผิด
ซ่งอี้เหรินยิ้มหวาน ดวงตาเป็นประกาย
“พอดีว่าทุกครั้งที่คุณชายหลินออกไปล่าสัตว์ในช่วงนี้ ถงซีมักจะเชิญฉันกับน้องสาวมาเป็นเพื่อนเสมอ ตอนนี้พวกเราสองพี่น้องก็สนิทสนมกับน้องถงซีมากทีเดียวค่ะ~”
“งั้นหรือ?” ซูหลินเลิกคิ้ว
“แน่นอนค่ะ~” รอยยิ้มของซ่งอี้เหรินยังคงไม่แปรเปลี่ยน
ซูหลินเข้าประเด็นทันที
“แล้ววันนี้ล่ะ? กลุ่มทัวร์ออกเดินทางไปแล้วใช่ไหม?”
“วันนี้...” ซ่งอี้เหรินลากเสียงยาว ขนตาของเธอลดต่ำลงเล็กน้อย ก่อนจะเงยขึ้นมาอีกครั้ง ในดวงตาแฝงไปด้วยความหม่นหมองที่ยากจะหยั่งถึง “คุณชายหลินระแวงหญิงต่ำต้อยเช่นฉันถึงขนาดนี้เชียวหรือคะ?”
“ระแวง?”
ซูหลินผ่อนคลายลงทันที เขาทิ้งตัวพิงพนักโซฟาแล้วไขว่ห้าง วางท่าทางสบายๆ พร้อมกับยิ้มกริ่ม
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่เมื่อมีหญิงงามอยู่ตรงหน้า ใครบ้างจะไม่หวั่นไหว แต่การที่มีพายตกลงมาจากฟ้าครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันก็ต้องพิจารณาให้ดีว่าเธอต้องการอะไรจากตระกูลซูกันแน่ จริงไหม?”
ข้างๆ เขา ใบหน้าของซ่งอี้อี้แดงก่ำด้วยคำพูดของเขา ดวงตาของเธอหลบเลี่ยงไม่กล้าสบตาเขาอีก
ทว่าซ่งอี้เหรินยังคงนิ่งสงบ ไม่แสดงท่าทีเขินอาย มีเพียงคำตอบแผ่วเบา
“คุณชายหลินคะ การที่มีพายตกลงมาจากฟ้า ไม่ใช่เรื่องดีหรอกหรือคะ?”
ในตอนนี้ ซูถงซีได้กลับมานั่งข้างซูหลินอย่างเชื่อฟัง
ซูหลินดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดอย่างเป็นธรรมชาติ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด
“พายก็อร่อย และฉันก็ชอบหญิงงามเช่นกัน แต่ในโลกใบนี้ หากไม่รู้จักระมัดระวังให้ดี บางทีอาจจะได้อิ่มแค่มื้อเดียวแต่ต้องเอาชีวิตไปทิ้งในมื้อถัดไปก็ได้”
ซ่งอี้เหรินลูบแก้มเนียนนุ่มราวกับหยกของเธอเบาๆ พลางถอนหายใจ
“คุณชายหลินอยากจะครอบครองสองพี่น้องที่ทั้งสวยและเก่งกาจถึงเพียงนี้ แต่กลับลังเลและขาดความกล้าหาญหรือคะ?”
“ถูกต้อง!” ซูหลินยอมรับออกมาอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่ลังเล “กันไว้ดีกว่าแก้”
“น่าเสียดาย...” ซ่งอี้เหรินส่ายหัวเบาๆ รอยยิ้มของเธอเจือไปด้วยความเสียดายเล็กน้อย “ตอนนี้คุณชายหลินคงต้องผิดหวังแล้ว ร่างกายของพี่สาวคนนี้คุณอาจจะไม่มีวันได้สัมผัส บางที... น้องสาวฉันอาจจะยังพอให้คุณได้ลิ้มลองบ้าง?”
“พี่คะ?!” ซ่งอี้อี้เงยหน้าขึ้นทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ
คิ้วของซูหลินขมวดเข้าหากัน “หมายความว่าอย่างไร?”
ซ่งอี้เหรินเลิกอ้อมค้อม เธอพลิกข้อมือแล้วหยิบแร่แปลกประหลาดชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อที่ดูธรรมดาของเธอ
แร่นั้นมีสีดำสนิทแต่กลับสะท้อนประกายโลหะ พื้นผิวขรุขระและมีขนาดเท่าลูกบาสเกตบอล
“หืม?!”
รูม่านตาของซูหลินหดตัว เขาประหลาดใจว่าเธอซ่อนของชิ้นใหญ่เช่นนี้ไว้ในแขนเสื้อได้อย่างไร?!
“คุณชายหลินจำ ‘เหล็กแม่เหล็กสายฟ้าฟาด’ ชิ้นนี้ได้ไหมคะ?”
ซ่งอี้เหรินวางชิ้นเหล็กบนโต๊ะรับแขกเบาๆ จนเกิดเสียงทึบดังขึ้น
เธอมองขึ้นไปที่ซูหลิน น้ำเสียงแน่วแน่
“หากฉันจำไม่ผิด พิมพ์เขียวอุปกรณ์ที่คุณชายหลินได้มาจากหมู่บ้านเกล็ดดำ ขณะนี้กำลังขาดวัสดุสำคัญอยู่ใช่ไหมคะ?”
สายตาของซูหลินคมกริบขึ้น
พิมพ์เขียว ‘ดาบไม้ไผ่’ หายากที่เขาได้มาจากบ้านนิรภัยของจางซั่วกำลังติดขัดเพราะขาดวัสดุสำคัญนั่นจริงๆ
ทว่าเขายังคงไม่เข้าใจเจตนาที่แท้จริงเบื้องหลังการที่ซ่งอี้เหรินนำเหล็กแม่เหล็กสายฟ้าฟาดนี้มาให้ในเวลานี้
“เลิกพูดจาเป็นปริศนาเสียที” น้ำเสียงของซูหลินเจือความหงุดหงิด “บอกมาตรงๆ ว่าเธอต้องการอะไรกันแน่?”
ซ่งอี้เหรินถอนหายใจเบาๆ พลางดันเหล็กแม่เหล็กสายฟ้าฟาดก้อนใหญ่นั้นไปใกล้ซูหลิน พร้อมกล่าวว่า
“ฉันเพียงต้องการให้คุณชายหลินช่วยดูแลอี้อี้ให้ดี ถือว่าเหล็กแม่เหล็กสายฟ้าฟาดชิ้นนี้เป็นส่วนหนึ่งของค่าตอบแทน ‘ดอกเดซี่ดินหัวงู’ ที่ให้ไปก่อนหน้านี้ก็เป็นส่วนหนึ่งเช่นกัน ตกลงว่าคุณชายหลินจะไว้ใจฉันได้ไหมคะ?”
“พี่คะ?!” ซ่งอี้อี้ลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ “แล้วพี่ล่ะ? พี่จะไปไหน?”
“ฉันมีแผนของฉันเอง” น้ำเสียงของซ่งอี้เหรินสงบนิ่ง
“พี่ยังคิดจะไปแก้แค้นอยู่อีกหรือ?!” ซ่งอี้อี้คว้าข้อมือพี่สาวด้วยความร้อนใจ “พี่คะ! อย่าไปเลย! เรามาอยู่ที่นี่ด้วยกันและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไม่ดีกว่าหรือ?”
ซ่งอี้เหรินพลิกมือไปกุมข้อมือน้องสาว ก่อนจะดึงอีกฝ่ายเข้าสู่อ้อมกอดเบาๆ โดยหันหลังให้กับซูหลิน
React
พูดคุย
ความคิดเห็นและกิจกรรมของชุมชนจะโหลดเมื่อคุณเลื่อนถึงส่วนนี้
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.