บทที่ 355 ความสำเร็จระหว่างบททดสอบแห่งสวรรค์ เหี้ยมโหดและป่าเถื่อน! ซูผิงไม่มีโอกาสได้ตอบโต้สายฟ้าเหล่านั้นเลย สิ่งเดียวที่เขาพอจะงัดมาสู้ได้คือเจตจำนงและความมุ่งมั่นของเขาเท่านั้น! เปรี้ยง! เปรี้ยง!! สายฟ้าที่พุ่งออกมาจากกลุ่มเมฆอัสนีทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ในทุกวินาที ทั้งยังหนาขึ้นจนดูเหมือนว่ามันตั้งใจจะทำลายล้างทุกชีวิตให้สิ้นซาก! ด้วยเสียงสนั่นหวั่นไหว ซูผิงเผชิญหน้ากับสายฟ้าอีกสาย ร่างกายของเขาฉีกขาดและพังยับเยิน เขาทรุดลงกองกับพื้นทันที มีหมอกจางๆ ลอยอยู่รอบตัวเขา นั่นเป็นเพราะเลือดของเขาถูกความร้อนสูงแผดเผาจนกลายเป็นไอ เขาร่วงหล่นจากฟ้าลงมาราวกับก้อนหินที่ไร้ชีวิตและอาบไปด้วยเลือด เขาหมดสติไป คืนชีพ!! วินาทีที่ความมืดมิดเข้าครอบงำ ซูผิงสั่งการให้ระบบชุบชีวิตตนเองทันที แสงสว่างปรากฏขึ้นในสายตา ซูผิงลืมตาขึ้นและสิ่งแรกที่เขาทำคือสั่งให้สุนัขดาร์กมังกรและมังกรอินเฟอร์โนพุ่งเข้าหาสายฟ้า สุนัขดาร์กมังกรและมังกรอินเฟอร์โนไม่สามารถขัดขืนได้ พวกมันรวบรวมความกล้าและพุ่งทะยานออกไป แต่ไม่นานก็ถูกสายฟ้าฟาดจนร่วงลงมา สุนัขดาร์กมังกรเป็นตัวแรกที่ออกไปและเป็นตัวแรกที่ร่วงลงมา หลังจากมันตาย มังกรอินเฟอร์โนก็พุ่งขึ้นไปแทนที่ทันที โฮก!! มังกรตัวนั้นถูกระเบิดจนเลือดสาดกระจาย! สายฟ้าสายหนึ่งทะลวงผ่านร่างมังกรยักษ์จนปีกของมันขาดสะบั้น มังกรอินเฟอร์โนจำไม่ได้แล้วว่ามันผ่านความเจ็บปวดเช่นนี้มากี่ครั้ง ในตอนแรกมังกรตัวนี้ทั้งหวาดกลัวและขลาดเขลา แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นไร้ความกลัว เพราะมันได้ละทิ้งจิตใจให้จมดิ่งสู่ความคลุ้มคลั่งไปแล้ว! ไม่นานนัก สายฟ้าหลายสายก็ฟาดลงมาพร้อมกัน มังกรอินเฟอร์โนร่วงหล่นจากฟ้าลงมาเหมือนเศษถ่าน ในขณะที่ซูผิงชุบชีวิตพวกมันขึ้นมา เขาก็ได้ก้าวเข้าไปในเขตสายฟ้าเพื่อรับมืออีกครั้ง ทดสอบ! ตาย! คืนชีพ! ทำซ้ำ! ทั้งสามวนเวียนสลับกันรับบททดสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า เทพนักรบถึงกับพูดไม่ออก เขาจำไม่ได้แล้วว่าซูผิงและสัตว์เลี้ยงของเขาตายไปกี่ครั้ง พวกมันถูกฟาดฟันครั้งแล้วครั้งเล่า และพวกมันก็ฟื้นคืนชีพกลับมา เทพนักรบไม่เข้าใจเลยว่าทำไมซูผิงถึงสามารถฟื้นคืนชีพได้ หรือทำไมเขาถึงยืนกรานที่จะทำซ้ำๆ เช่นนี้ มันไม่เจ็บหรือไง?! โจอันนาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นซูผิงฝึกฝนไปพร้อมกับสัตว์เลี้ยงของเขา เธอเคยได้ยินซูผิงบอกว่าแรงกดดันที่ต่อเนื่องจะช่วยกระตุ้นให้สัตว์เลี้ยงเติบโต แต่เธอไม่เคยตระหนักเลยว่าเขาจะใจดำได้ถึงเพียงนี้ แม้กระทั่งกับตัวเขาเอง! เขาเข้มงวดกับตัวเองยิ่งกว่ากับสัตว์เลี้ยงเสียอีก! “เขา...” โจอันนาขยับริมฝีปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา บนท้องฟ้า ชายวัยกลางคนยืนนิ่งงัน เขาเชื่อว่าหากเป็นเขา จิตวิญญาณคงแหลกสลายไปตั้งแต่รอบแรกแล้ว มนุษย์คนนี้ทนรับความเจ็บปวดมาได้นานขนาดนี้ได้อย่างไร? แววตาของเขาเปลี่ยนจากความประหลาดใจ เป็นความหวาดกลัว และกลายเป็นความชื่นชมเคารพ มนุษย์คนนี้ได้ทำลายมุมมองและการตัดสินใจทั้งหมดที่เขามีต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์ไปจนหมดสิ้น! เปรี้ยง! ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงคำรามดังสนั่นจากท้องฟ้า ชายวัยกลางคนสะดุ้ง เขาแหงนหน้ามองทันที มีกระแสน้ำวนปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มเมฆอัสนี รอบที่หกกำลังจะรุนแรงยิ่งกว่าห้า รอบที่ผ่านมา! กลุ่มเมฆอัสนีทั้งหมดถูกกระแสน้ำวนนั้นปั่นป่วนจนยุบตัวลงไปหามัน กระแสน้ำวนนั้นเต็มไปด้วยความมืดมิดสนิท ไม่มีแม้แต่แสงสายฟ้าหรือก้อนเมฆให้เห็นภายในนั้น ปัง! โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า สายฟ้าสายหนึ่งที่สว่างจ้าจนส่องสว่างไปทั่วโลกก็ได้ก่อตัวขึ้นที่ใจกลางกระแสน้ำวน สายฟ้านั้นพุ่งมาด้วยความเร็วสูงจนถึงตัวชายวัยกลางคนในทันที ร่มในมือของชายวัยกลางคนหมุนคว้างและช่วยปัดเป่าพลังงานออกไปได้บางส่วน อย่างไรก็ตาม สายฟ้านี้หนาเกินไปและร่มก็ทำได้เพียงต้านทานพลังงานส่วนหนึ่งเท่านั้น ที่เหลือพุ่งเข้าใส่โล่แห่งอาเรส ปัง! แสงสีทองระเบิดออกมาจากโล่แห่งอาเรส เบื้องหลังชายวัยกลางคนปรากฏร่างยักษ์สีทองถือโล่ นั่นคือร่างจำแลงของโล่แห่งอาเรสที่ใหญ่กว่าของจริงหลายสิบเท่า โล่นั้นหักล้างพลังงานส่วนใหญ่ไปได้ และพลังงานส่วนที่เหลือก็ถูกสลายไปด้วยพลังดาราของชายวัยกลางคน เขาไม่ได้รับบาดเจ็บ ชายวัยกลางคนโล่งใจขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ประมาท ซูผิงเอาตัวขวางหน้ากางร่มไว้ ในตอนนี้เขาคือปราการด่านแรกของชายวัยกลางคนเพื่อต้านรับสายฟ้า ปัง! ไม่นานสายฟ้าสายที่สองก็ฟาดลงมา ความเจ็บปวดที่แทงลึก รอยไหม้ ความเจ็บปวด... ซูผิงยังไม่ทันได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดนั้นอย่างชัดเจน ร่างกายของเขาก็ถูกบดขยี้จนกลายเป็นเถ้าถ่าน ใช่แล้ว ครั้งนี้เขาตายโดยไม่เหลือร่างที่สมบูรณ์! คืนชีพ! หลังจากฟื้นคืนชีพ เขาสั่งให้มังกรอินเฟอร์โนและสุนัขดาร์กมังกรมาทำหน้าที่แทน เพื่อไม่ให้เสียเวลา “ไม่น่าเชื่อว่าผนึกแรกของโล่แห่งอาเรสจะถูกคลายออก...” เทพนักรบกล่าวทันทีที่เห็นภาพร่างยักษ์สีทองขนาดมหึมาเบื้องหลังชายวัยกลางคน ชายคนนั้นเป็นตัวแทนของจุดกำเนิดโล่แห่งอาเรส เขาเคยเป็นเทพผู้ทรงพลังที่โด่งดังในดินแดนเทพ โจอันนาจ้องมองท้องฟ้าอย่างเงียบเชียบ ปัง! เปรี้ยง! กระแสน้ำวนพ่นสายฟ้าที่หนาขึ้นและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ออกมา สุนัขดาร์กมังกร มังกรอินเฟอร์โน หรือซูผิง จะผลัดกันยืนอยู่ข้างหน้าเพื่อทำหน้าที่เป็นปราการด่านแรกระหว่างชายวัยกลางคนกับสายฟ้า ปราการด่านที่สองคือร่ม และด่านสุดท้ายคือโล่แห่งอาเรส สายฟ้าสายที่เก้าฟาดลงมา ซูผิงอยู่เพียงแค่ขอบของสายฟ้า เขาก็รู้สึกได้ว่าร่างกายกำลังถูกแผดเผาจนผิวหนังเกรียมเกรียม และเขาก็กลายเป็นเถ้าถ่านในวินาทีที่สัมผัสกับสายฟ้านั้นจริงๆ เขาตายก่อนที่จะทันได้รู้สึกถึงพลังที่แท้จริงของสายฟ้าเสียด้วยซ้ำ! เมื่อซูผิงฟื้นคืนชีพ สายฟ้าสายที่เก้าก็ได้ผ่านพ้นไปแล้ว ชายวัยกลางคนยังคงไม่ได้รับอันตราย โล่แห่งอาเรสรับมือการโจมตีทั้งหมดไว้ให้เขา กลุ่มเมฆอัสนีบนท้องฟ้าหมุนวนและ... จางหายไป เมฆดำสลายไปในอากาศ แสงอาทิตย์ทะลุผ่านใจกลางก้อนเมฆลงมา สาดส่องความเจิดจ้าไปทั่วขุนเขา แรงกดดันทั่วทั้งภูเขาไม่มีอยู่อีกต่อไป “บททดสอบ... จบลงแล้วหรือ?” ซูผิงจ้องมองอย่างว่างเปล่า เขาเหลือบมองชายวัยกลางคน ชายวัยกลางคนยืนอยู่บนฟ้า พลังงานของเขากำลังแข็งแกร่งขึ้น เขาดูทรงพลังมากกว่าเดิมถึงสิบเท่า โฮก! ชายวัยกลางคนคำรามออกมาเหมือนต้องการปลดปล่อยพลังงานส่วนเกิน “ไอ้หมอนั่นคงช็อกไปเลยสินะ” เทพนักรบหัวเราะเบาๆ พร้อมเบนสายตาจากซูผิงไปยังชายวัยกลางคน ใครๆ ก็คงหวาดกลัวกับเรื่องนี้ กลุ่มเมฆอัสนีที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งพันเมตร ขยายใหญ่ขึ้นจนถึงหนึ่งแสนเมตร ใครก็ตามคงสิ้นหวังกับภัยพิบัติเช่นนี้ แต่ชายวัยกลางคนไม่ต้องใช้ความพยายามมากมายนัก ไอเทมที่โจอันนามอบให้ช่วยพาเขาไปสู่ชัยชนะ เพียงแต่กระบวนการนั้นมันสูบพลังใจไปมากโข... ชายวัยกลางคนผ่านบททดสอบได้อย่างสำเร็จ เขาไม่ได้เลื่อนระดับสู่ตำนาน เขากลายเป็นเทพแท้จริง เมื่อระบายอารมณ์เสร็จสิ้น ชายวัยกลางคนก็ร่อนตัวลงพื้น เขาเหลือบมองซูผิงแวบหนึ่งก่อนจะวิ่งไปหาโจอันนา เขาส่งไอเทมคืนให้เธอและคุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อแสดงความขอบคุณ