บทที่ 1509 - ความหยิ่งผยองของเฟิงหนี้เทียน “แน่นอนสิ! นี่ไง! ของพวกนี้เป็นของคุณแต่แรกแล้ว ท่านหลิง!” เหนี่ยวเป้ากล่าวขณะเปลี่ยนท่าทีอย่างฉับพลัน เขาไม่มีทางเลือกอื่น ในเมื่อเขาไม่อยากตายนี่นา! ก่อนหน้านี้เขาเคยเป็นลูกสมุนของหน่ายเป้าและพยายามต่อต้านหลินอี้ทุกวิถีทาง เขาจึงต้องรีบไถ่โทษเดี๋ยวนี้! หลินอี้รับของที่เหนี่ยวเป้ายื่นให้มาด้วยการพยักหน้า “เอาล่ะ พวกแกสองคนไสหัวไปได้แล้ว เห็นหน้าพวกแกแล้วฉันคันไม้คันมือ อยากจะซัดให้ร่วงจริงๆ!” “!!” เหนี่ยวเป้าตัวแข็งทื่อ “พวกเราจะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ จะวิ่งให้เร็วที่สุด เร็วกว่าแสงเลย ผมสัญญา!” สิ้นคำ ทั้งสองก็วิ่งหนีหายไปในพริบตา หน่ายเป้ากลายเป็นคนพิการไปแล้ว ถึงแม้พวกเขาจะไม่เข้าใจว่าหลินอี้ทำอะไรลงไป แต่พวกเขามั่นใจแน่ว่าหากขัดขืน หลินอี้ต้องจัดการพวกเขาจนเละแน่! “วิ่งเร็วชะมัด เหมือนกระต่ายเลย!” ฉีฉีกล่าวพลางมองดูสองพี่น้องที่ลับสายตาไป เธอเองก็ยังรู้สึกหงุดหงิดอยู่หน่อยๆ เพราะเมื่อครู่ไอ้พวกนี้เกือบจะมาหาเรื่องเธอแล้ว! แต่พอดูหลินอี้จัดการหน่ายเป้าจนอยู่หมัด จู่ๆ พวกนั้นก็เรียกหลินอี้ว่าท่านหลิงซะงั้น... เกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่? “เอาล่ะ เอาสมุนไพรหิมะของเธอไปสิ! อย่าทำหายอีกนะ!” หลินอี้พูดพลางส่งมันคืนให้ฉีฉี “อา!” ฉีฉีรับสมุนไพรมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณนะ...” “ไม่ต้องขอบคุณหรอก เธอเองก็ช่วยฉันไว้เหมือนกัน” หลินอี้ตอบอย่างไม่ใส่ใจ “แต่ว่า... ฉันไม่ได้ช่วยอะไรมากเลยนี่...” ฉีฉีรู้สึกอายเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าการโจมตีของเธอทำอะไรหน่ายเป้าไม่ได้เลยสักนิด “เธอก็แค่ถ่วงเวลาให้ฉัน แผนการพวกนั้นก็แค่ต้องการถ่วงเวลาเท่านั้นแหละ ฉันไม่คิดหรอกว่ามันจะสำเร็จ” หลินอี้กล่าว “แต่ถ้าเธอรู้สึกเกรงใจนัก จะคืนสมุนไพรหิมะให้ฉันก็ได้นะ” “ไม่!” ฉีฉีรีบเก็บมันใส่กระเป๋า “คุณสัญญากับฉันแล้วนะ” “ฮะ...” หลินอี้หัวเราะ “ไว้เจอกันใหม่นะ อีกอย่างแต้มของเธอก็น่าจะพอแล้วด้วย พวกเราแต่ละคนมีอยู่ห้าร้อยแต้มหลังจากปล้นเอาของจากจางหน่ายเป้ากับไอ้สองพี่น้องนั่นมา เรายังต้องหาเพิ่มอีกนิดหน่อยถึงจะผ่านไปได้อย่างปลอดภัย” “ฉัน... ฉันขอไปกับพวกคุณได้ไหม?” ฉีฉีรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ ในตอนนี้ ถ้ามีคนมาปล้นของเธอไปอีกรอบล่ะ? กว่าจะแย่งกลับมาได้ก็แทบตาย! “เธอ? จะไปกับพวกเรา?” หลินอี้หยุดเดิน “ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะไม่สร้างปัญหาให้แน่นอน ฉันจะไม่ขอสมบัติอะไรทั้งนั้น แค่รู้สึกว่าไปกับพวกคุณจะปลอดภัยกว่า...” ฉีฉีอธิบาย “งั้นก็ไปกันเถอะ” หลินอี้ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ เขาพยักหน้า ข่าวความพ่ายแพ้ของหน่ายเป้าแพร่สะพัดไปในหมู่ผู้ฝึกตนอย่างรวดเร็ว หลายคนไม่ได้เห็นกับตาตัวเองแต่ก็ได้ยินมาเต็มสองหู! หลิงอี้จัดการทำให้หน่ายเป้าพิการไปแล้ว! ข่าวที่น่าตกใจเช่นนี้ทำให้ทุกคนไม่แน่ใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป นี่คือคนจากนิกายโบราณเชียวนะ! ถูกจัดการง่ายๆ แบบนี้เลยหรือ? หลิงอี้คนนี้ไม่น่ากลัวเกินไปหน่อยหรือไง? ดังนั้น คนที่เคยหลบเลี่ยงหน่ายเป้า ตอนนี้ก็หันมาหลบเลี่ยงหลิงอี้แทน! ถึงแม้จะไม่ใช่ทั้งหมด แต่คนที่พวกเขากังวลมากกว่าก็คือเฟิงหนี้เทียน! เพราะท้ายที่สุดแล้ว หนี้เทียนก็มีความน่ากลัวพอๆ กับหน่ายเป้า แถมเขายังมีอวี้ซานอยู่ข้างกาย พวกเขากำลังตระเวนยึดสมบัติจากคนอื่นอยู่เหมือนกัน! “พี่หนี้เทียน ผมได้ยินมาว่าไอ้หลิงอี้คนนั้นจัดการหน่ายเป้าจนพิการไปเลยเหรอ? เกิดบ้าอะไรขึ้น มันเก่งขนาดนั้นได้ยังไง?” อวี้ซานได้รับข่าวเช่นกันและรู้สึกกังวล ในเมื่อหลิงอี้อยู่กับอวี้ปิง ถ้าหมอนั่นเก่งขนาดนั้นจริงๆ เขาจะรับมือกับอวี้ปิงได้อย่างไร? “ใครจะไปรู้ล่ะ? แต่ไม่ว่ามันจะเก่งแค่ไหน ต่อหน้าฉันมันก็เป็นได้แค่เพียงมดปลวก!” หนี้เทียนกล่าว “ใครก็ตามที่ต่ำกว่าระดับปฐพีล้วนอยู่ในการควบคุมของฉัน ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกตนพลังปราณหรือพลังกาย! มันไม่มีทางหนีพลังของฉันพ้น ตราบใดที่ฉันใช้พลังนั้น มันก็ขยับตัวไม่ได้ แล้วมันจะทำอะไรได้นอกจากโดนอัด?” “ฮ่าฮ่าฮ่า พี่พูดถูก! ถ้าอย่างนั้นพี่ก็เก่งกว่าจางหน่ายเป้าสินะ!” อวี้ซานพยักหน้าอย่างโล่งใจ จริงอย่างที่ว่า ถ้าหนี้เทียนแช่แข็งการเคลื่อนไหวของหลินอี้ได้ หมอนั่นจะเหลือลูกไม้ไพ่อะไรอีกล่ะ? “เอาเถอะ เราถนัดคนละอย่างกัน!” ถึงแม้หนี้เทียนจะพูดแบบนั้น แต่เขาก็ยังคงภาคภูมิใจ อวี้ซานพูดถูก คนที่หน่ายเป้ารับมือไม่ได้ยังไงก็ต้องอยู่ในการควบคุมของหนี้เทียน! “แต่หน่ายเป้านั่นไม่ได้เก่งเท่าพี่จริงๆ! ถ้ามันมาเจอกับพี่หนี้เทียน มันคงโดนจัดการยับเยิน! มันคงไม่มีทางแตะต้องตัวพวกเราได้เลยถ้าถูกแช่แข็ง แล้วเราจะแพ้ได้ยังไง?” อวี้ซานกล่าว หนี้เทียนยิ้มจางๆ ไม่พูดอะไรอีก เขาเคยได้ยินมาว่าวิชาดูดกลืนตัวต่อของหน่ายเป้าเป็นความสามารถติดตัว ต่อให้ถูกแช่แข็งก็ยังใช้ได้! แต่ถึงอย่างนั้น หนี้เทียนก็ยังคิดว่าตนเองเหนือกว่าหน่ายเป้าอยู่ดี เพราะในเมื่อเขาไม่สามารถทำอะไรหน่ายเป้าได้ด้วยตัวเอง เขาก็ใช้อาวุธและปืนได้ หมอนั่นก็ตายอยู่ดี! ไม่มีทางที่มันจะเปลี่ยนพลังกระสุนให้กลายเป็นพลังปราณได้หรอก! บนยอดเขาหิมะมีหญิงสาวในชุดขาวและหญิงสาวในชุดเขียวยืนอยู่ นั่นคือชิงและเจ้าสำนักวังเหมันต์! ทั้งสองอยู่ในตำแหน่งที่สามารถกวาดสายตามองไปได้ทั่วทั้งภูเขาด้วยระดับพลังระดับฟ้า พวกเธอไม่เหมือนกับผู้ฝึกตนทั่วไป จึงไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องมือช่วยในการมองสิ่งที่เกิดขึ้น! “หลิงอี้คนนั้น... น่าสนใจดีนะ!” เจ้าสำนักได้เห็นการต่อสู้ทั้งหมดเช่นกัน “นั่นสิคะ ไม่รู้ว่าเขาใช้วิชาอะไรจัดการอีกฝ่ายจนพิการ” ชิงเองก็สับสนอยู่เหมือนกัน “แต่ว่าศิษย์ของนิกายโบราณบาดเจ็บแบบนี้ พวกเขาจะมาตามล้างแค้นพวกเราไหมคะ?” “พวกมันจะกล้าเหรอ?” เจ้าสำนักกล่าวเสียงเรียบ “เราปรับเปลี่ยนกฎไม่ให้ศิษย์ของพวกมันต้องตาย นั่นถือว่าไว้หน้าพวกมันมากแล้ว ตอนนี้เขายังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่พวกมันจะมาหาเรื่องเรา ต่อให้ผู้อาวุโสของนิกายเทียนวันเทียนวันมาเอง ก็มีระดับพลังเท่ากับข้าเท่านั้นแหละ...” “จริงด้วยค่ะ” ชิงพยักหน้า “วังเหมันต์ไม่มีอะไรต้องกลัวจริงๆ ด้วย!”