Chapter 1598 - What a tragedy!

เผยแพร่เมื่อ 3 เม.ย. 2569 17:44

**บทที่ 1598: ช่างน่าอนาถแท้ๆ!** “ใช่ครับ สักวันเราควรไปเยี่ยมพี่เฮยเป้าบ้างนะ!” เกาเสี่ยวฝูพยักหน้าเห็นด้วย “พี่เฮยเป้าเป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ของตระกูลจง เราจะทำให้เขาผิดหวังไม่ได้!” ถึงจงผิ่นเลี่ยงจะพูดแบบนั้น แต่ในใจเขากลับคิดว่าเฮยเป้ายังพอมีประโยชน์อยู่ บอกตามตรงว่าความผิดของเฮยเป้าก็ไม่ได้ใหญ่อะไรนัก ถ้าเขาออกจากคุกมาเมื่อไหร่ก็คงยังใช้งานได้อยู่! อีกอย่าง การที่เฮยเป้าสามารถส่งจางไน่เผ้าเข้าสู่สำนักชั้นในได้ เพียงเพราะเขาเป็นรุ่นน้องของเจ้าสำนัก... เรื่องนี้จะดูถูกไม่ได้เลย! แม้ตัวเฮยเป้าเองจะไม่ได้เก่งกาจอะไรมาก แต่เขามีเส้นสายกว้างขวางทีเดียว! จงผิ่นเลี่ยงจึงคิดว่าด้วยเส้นสายนี้ ในอนาคตการจะพูดคุยกับพวกเจ้าสำนักก็คงจะเป็นเรื่องง่ายขึ้น! “งั้นอีกสักสองสามวันเราค่อยไปเยี่ยมเขาดีไหมครับ?” เกาเสี่ยวฝูถาม “ตกลง แต่ตอนนี้เราต้องจัดการปัญหาตรงหน้าก่อน...” จงผิ่นเลี่ยงรู้สึกคอแห้งผาก ร่างกายเริ่มร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างหนัก โชคดีที่ผู้จัดการโทรกลับมาในเวลาไม่นาน จงผิ่นเลี่ยงจึงรีบบอกชื่อตัวเองไปทันที! ผู้จัดการจำจงผิ่นเลี่ยงได้และรู้ว่าเขาเป็นคนจ่ายเงินค่างานกิจกรรมครั้งนี้ จึงพูดจาด้วยความสุภาพอย่างยิ่ง “คุณชายจง ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ผมรับใช้ครับ?” “ผู้จัดการจาง รีบหาผู้หญิงมาให้ฉันสองคน เอาแบบสวยๆ นะ เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง!” ร่างกายของจงผิ่นเลี่ยงกำลังลุกโชนด้วยไฟปรารถนา เขาไม่มีเวลามาเสียเวลากับผู้จัดการแล้ว! “เอ๋? คุณจงครับ เรื่องนี้คงไม่ง่ายนัก เพราะตอนนี้รีสอร์ตของเราไม่ได้มีบริการด้านนี้ครับ!” ผู้จัดการจางจำคำสั่งของผู้จัดการทั่วไปและนายน้อยหมิงได้ดี เขาจึงไม่กล้าหาผู้หญิงมาให้จงผิ่นเลี่ยง “ไร้สาระ! บ้านฉันก็ทำไนต์คลับเหมือนกัน ทำไมฉันจะไม่รู้เรื่องพวกนี้? คราวก่อนที่ฉันมายังมีตั้งเยอะแยะ อย่ามาเล่นแง่กับฉันหน่อยเลย!” จงผิ่นเลี่ยงเริ่มลนลานเมื่อได้ยินคำปฏิเสธ “คุณชายจงครับ เราไม่มีจริงๆ ครับ! นี่เป็นสิ่งที่ผู้จัดการทั่วไปย้ำลงมาเป็นพิเศษ ตอนนี้ธุรกิจของเราเริ่มเปลี่ยนไปในทิศทางที่ถูกกฎหมายอย่างเต็มตัวแล้ว และเราจะไม่ให้บริการประเภทนี้อีก” ผู้จัดการจางไม่อยากล่วงเกินจงผิ่นเลี่ยง เพราะยังไงอีกฝ่ายก็เป็นลูกค้ารายใหญ่ แถมยังทำธุรกิจประเภทเดียวกัน คงต้องเจอะเจอกันบ่อยๆ “งั้นก็ไปหาจากข้างนอกมาให้ฉันสองคน เร็วเข้า!” จงผิ่นเลี่ยงทนไม่ไหวแล้ว! ...... “เรื่องนี้... คุณจงครับ ผมต้องขออภัยจริงๆ เราไม่มีข้อมูลติดต่อข้างนอกเลย ทำไมคุณไม่ลองออกไปหาดูเองล่ะครับ?” ผู้จัดการจางพูดอย่างเลี่ยงๆ ในเมื่อเขาไม่สามารถเรียกผู้หญิงเข้ามาในรีสอร์ตได้ เขาก็ทำได้เพียงส่งให้จงผิ่นเลี่ยงออกไปข้างนอกแทน เพราะถ้าออกไปแล้ว มันก็จะไม่เกี่ยวกับทางรีสอร์ตอีก! แต่จงผิ่นเลี่ยงไม่มีอารมณ์จะออกไปตระเวนหาเองหรอก เขาไม่สามารถรอได้แม้แต่วินาทีเดียว แถมเขายังไม่คุ้นเคยกับแถวนี้ด้วย จะไปหาจากไหนล่ะ? ต่อให้เรียกคนจากไนต์คลับตัวเองมา อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาเดินทางเป็นชั่วโมง ซึ่งมันไม่ทันการแล้ว! จงผิ่นเลี่ยงเต็มไปด้วยความแค้น—ไอ้รีสอร์ตนี่มันเป็นบ้าอะไร? จะมาเปลี่ยนเป็นธุรกิจใสสะอาดอะไรตอนนี้! แล้วเขากับเสี่ยวฝูจะทำยังไงล่ะทีนี้? “ไอ้บ้าเอ๊ย! ฉันจะไม่มาไอ้ที่เฮงซวยนี่อีกแล้ว!” จงผิ่นเลี่ยงวางสายด้วยความโมโห แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ “พี่เหลี่ยง ทำไงดีครับ? ผมไม่ไหวแล้ว!” เกาเสี่ยวฝูที่แอบฟังอยู่ถึงกับเหงื่อท่วมตัว! “จะทำยังไงได้ล่ะ? ก็ไปเข้าห้องน้ำแล้วจัดการตัวเองซะสิ!” จงผิ่นเลี่ยงจนปัญญาแล้ว เขาเองก็ไม่รู้ว่ายาของจางไน่เผ้าจะมีวิธีแก้อื่นไหม เพราะไน่เผ้าก็ไม่ได้บอกไว้เสียด้วย! “หา?” แม้เสี่ยวฝูจะไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ในเมื่อลูกพี่สั่งมาแบบนี้ เขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องทำตาม... ทางด้านหลินอี้ เมิ่งเหยา และอวี่ซูได้เดินกลับเข้ามาในห้อง เมิ่งเหยากำลังจะอ้าปากถามหลินอี้ว่าที่เขาโทรหาโจวรั่วหมิงเมื่อกี้หมายความว่ายังไง แต่เธอก็ต้องชะงักเมื่อเห็นใบหน้าของหลินอี้ที่แดงก่ำและมีเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก เขาดูเหมือนปูเปลือกแดงที่เพิ่งถูกยกขึ้นมาจากหม้อต้มไม่มีผิด! “หลินอี้ นายเป็นอะไรไป? ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ? ตรงไหนไม่สบายเหรอ?” เมิ่งเหยาถามด้วยความกังวล “โอ๊ะ? เสี่ยวซูว่าพี่บอดี้การ์ดดูเหมือนโดนต้มจนสุกเลยค่ะ!” เฉินอวี่ซูอุทานอย่างตกใจ “จงผิ่นเลี่ยงมันวางยาปลุกเซ็กส์ในเหล้าน่ะครับ” หลินอี้ตอบพร้อมรอยยิ้มขื่นๆ ผมไม่อยากโกหกเมิ่งเหยากับอวี่ซู เพราะมันไม่มีอะไรต้องปิดบัง “หา!” “งั้นเราจะทำยังไงดีล่ะ?” เมิ่งเหยาถามด้วยความลนลาน “พี่บอดี้การ์ด พี่รู้สึกแย่มากไหม? ให้เสี่ยวซูช่วยอะไรไหมคะ?” เฉินอวี่ซูรีบเสนอตัวทันที “...” หลินอี้สูดหายใจเข้าลึกๆ เกือบจะคุมสติไม่อยู่! ยัยเสี่ยวซูนี่ไม่ได้ช่วยเลย แถมยังเหมือนกำลังบีบให้ผมทำเรื่องที่ไม่ควรทำในเวลาแบบนี้อีก? โชคดีที่ผมผ่านการฝึกเป็นนักฆ่ามาอย่างโชกโชน ทำให้มีพลังใจแข็งแกร่งกว่าคนปกติ ไม่อย่างนั้นคงเคลิ้มไปกับคำพูดของเธอแล้ว! เมิ่งเหยาเห็นตาของหลินอี้เริ่มแดงก่ำก็รู้ทันทีว่าเสี่ยวซูกำลังหาเรื่องใส่ตัว เธอจึงถลึงตาใส่เพื่อนสนิท “เสี่ยวซู พูดอะไรของเธอเนี่ย? ถ้าหลินอี้จับเธอปล้ำขึ้นมา ฉันไม่ช่วยนะ!” “อ๊า... แต่เสี่ยวซูยังไม่พร้อมเลยนะ... เขาอยากได้ตอนนี้เลยเหรอ...” เฉินอวี่ซูทำเป็นแกล้งไม่เข้าใจความหมายของฉู่เมิ่งเหยา แล้วจงใจตีความไปอีกทาง “เหยาเหยา พาเธอไปเล่นทางโน้นเถอะ... ไม่ต้องห่วงผม!” หลินอี้ไม่รู้จะทำหน้ายังไงดี ยัยอวี่ซูนี่จงใจจะยั่วให้ผมทำผิดชัดๆ! ผมพยายามสลัดภาพอวี่ซูออกจากหัว พร้อมกับใช้ **Qi** บริสุทธิ์ในร่างกายกดทับฤทธิ์ยาเอาไว้ จากนั้นก็หยิบกล่องเข็มเงินออกมาจากกระเป๋า! การใช้เข็มเงินขับพิษคือความเชี่ยวชาญของผมอยู่แล้ว ขอแค่ทนอีกอึดใจเดียวก็พอ “เสี่ยวซู!” ฉู่เมิ่งเหยาเห็นท่าทางทรมานของหลินอี้ เธอจึงจิกตาใส่เฉินอวี่ซูแล้วลากตัวเข้าไปในห้องนอนส่วนตัว แต่เฉินอวี่ซูก็ยังมิวายแสดงความเป็นห่วงออกมา “พี่เหยาเหยา เสี่ยวซูเคยได้ยินมาว่ายาปลุกเซ็กส์เนี่ยมันรักษายากนะคะ พี่บอดี้การ์ดจะเป็นอะไรไหม? หรือว่า... ให้เสี่ยวซูยอมขาดทุนช่วยเขาดีไหม?” เฉินอวี่ซูถามกลับ “แล้วเธอจะช่วยยังไง?” เมิ่งเหยาเองก็เป็นห่วงหลินอี้เหมือนกัน แต่จะให้เอาตัวเข้าแลกเลยมันก็... พออวี่ซูพูดขึ้นมาเธอเลยรีบถามกลับทันที “ก็อาจจะใช้มือ หรือไม่ก็... อย่างอื่น...” เฉินอวี่ซูแอ่นอกขึ้นมาเล็กน้อย “พรืด...” ฉู่เมิ่งเหยาเกือบกระอักเลือด นี่มันความคิดบ้าอะไรเนี่ย! “ถ้ามันไม่ได้ผลจริงๆ เสี่ยวซูก็คงต้องยอมพลีกายให้เขานั่นแหละ ยังไงเสี่ยวซูก็ตัดสินใจแล้วว่าจะยอมเป็นเมียเล็กของพี่บอดี้การ์ดอยู่แล้ว” อวี่ซูพูดโดยไม่สนใจท่าทีของเมิ่งเหยาเลยสักนิด “...” ฉู่เมิ่งเหยาถึงกับพูดไม่ออก แต่ลึกๆ ในใจ คำพูดของเฉินอวี่ซูก็ทำให้เกิดระลอกคลื่นแห่งความรู้สึกบางอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ถูก...

React