Chapter 1614: คุณหนูใหญ่ป่วย เมื่อมองดูเฉินอวี่ซูที่ทำตัวไร้กังวล ฉู่เมิ่งเหยาพลันรู้สึกอิจฉาขึ้นมา “นอนเถอะ ดึกมากแล้ว ฉันได้ยินมาว่าเธอจะไปเดินป่าพรุ่งนี้เช้าไม่ใช่เหรอ?” “ก็ได้!” อวี่ซูพยักหน้าพลางยิ้มขมขื่นให้ตัวเอง เธอเองก็ไม่ชอบสถานการณ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้เช่นกัน ราวเที่ยงคืน เฉินอวี่ซูลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ เธอเผลอไปแตะโดนตัวของฉู่เมิ่งเหยาเข้าและพบว่าตัวของอีกฝ่ายร้อนจี๋อย่างน่าตกใจ ปกติแล้วอุณหภูมิร่างกายของเฉินอวี่ซูสูงกว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว แต่ฉู่เมิ่งเหยากลับร้อนจนลวกมือเธอ อวี่ซูสะดุ้งสุดตัว “พี่เหยา พี่เหยา เป็นอะไรไปคะ?” เฉินอวี่ซูแตะหน้าผากของฉู่เมิ่งเหยาตามสัญชาตญาณ มันร้อนผ่าวอย่างน่ากลัว! เธอรีบเปิดไฟหัวเตียงแล้วควานหาโทรศัพท์ก่อนจะโทรหาหลินอี้ หลินอี้กำลังอยู่ในระหว่างการฝึกฝนตอนที่โทรศัพท์ดังขึ้น เขาหลุดจากภวังค์อย่างรวดเร็วแล้วกดรับสาย “ซู?” หลินอี้ดูชื่อผู้โทร—ดึกดื่นป่านนี้โทรมามีอะไร? “พี่โล่ มาเร็วเข้า! พี่เหยาอยาก... อยาก...” อวี่ซูกำลังตื่นตระหนกจนหายใจไม่ทั่วท้อง เธอหยุดพูดกลางคัน ทำให้หลินอี้ถึงกับสะดุ้ง พี่เหยาอยากได้งั้นเหรอ? แถมยังให้เขาไปเร็วๆ อีก? หลินอี้อดไม่ได้ที่จะคิดไปในทางเสื่อมๆ... แต่การคิดก็ส่วนหนึ่ง เขาคิดในใจว่าอวี่ซูต้องล้อเล่นแน่ๆ เพราะเขารู้ดีว่าฉู่เมิ่งเหยาเป็นคนแบบไหน เธอไม่มีทางขอให้อวี่ซูโทรหาเขาตอนกลางดึกเพื่อเรื่องพรรค์นั้นหรอก! ด้วยนิสัยของคุณหนู ต่อให้เธออยากทำอะไรบางอย่างจริงๆ เธอก็ไม่มีทางขอความช่วยเหลือจากเฉินอวี่ซูเด็ดขาด! “เกิดอะไรขึ้น ซู?” หลินอี้รีบถาม “ถ้ามีอะไรจะพูด ก็ค่อยๆ พูด เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” “พี่สาวเหยา... พี่สาวเหยาจะร้อนตายแล้ว!” อวี่ซูกล่าวพลางสูดหายใจเข้าลึก “พี่โล่ มาช่วยเธอที! เธออาการน่ากลัวมาก ฉันว่าเธอคงมีไข้สูง!” “ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้!” หลินอี้รู้แล้วว่าไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เขาคว้าเสื้อคลุมแล้วเตรียมตัวออกจากห้อง เสี่ยวโปถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา เขาลืมตาดูหลินอี้ “หัวหน้า เกิดอะไรขึ้นครับ?” “เหยาป่วย ฉันจะไปดูหน่อย นายก็นอนต่อเถอะ” หลินอี้บอกเสี่ยวโป “ให้ผมช่วยอะไรไหมครับ?” เสี่ยวโปถามตามสัญชาตญาณ “ไม่เป็นไร...” หลินอี้ถอนหายใจ อย่างไรเสียฉู่เมิ่งเหยาก็เป็นผู้หญิง คังเสี่ยวโปไปคงไม่สะดวกนัก ระหว่างเขากับคุณหนูไม่จำเป็นต้องระแวงอะไรกัน เกิดเรื่องมาตั้งมากมายแล้ว ไม่จำเป็นต้องใส่ใจเรื่องเล็กน้อยพวกนี้หรอก “ได้ครับ งั้นผมรออยู่นี่ ถ้าหัวหน้าต้องการให้ผมไปซื้อยา บอกมาได้เลย ผมจะรีบไปทันที!” เสี่ยวโปพยักหน้าตอบ หลินอี้รีบตรงไปยังห้องของเฉินอวี่ซูและเคาะประตู ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว เฉินอวี่ซูสวมเพียงชุดนอนผ้าไหมบางเฉียบ ทำให้เห็นความงามรำไรอยู่ภายใน ภายใต้แสงไฟสลัว มันชวนให้คนจินตนาการไปไกล! แต่หลินอี้มองเพียงแวบเดียวก็กดความรู้สึกฟุ้งซ่านในใจลง สถานการณ์แบบนี้เกิดขึ้นที่บ้านบ่อยครั้ง จนหลินอี้ฝึกฝนตัวเองจนสามารถเมินเฉยต่อมันได้แล้ว ไม่ใช่ว่าอวี่ซูไม่สังเกตเห็น แต่เธอเปิดประตูหลังจากมั่นใจว่าข้างนอกมีแค่หลินอี้ สำหรับเธอแล้ว หลินอี้เห็นมาหมดแล้ว แถมพี่เหยาก็เห็นด้วย จะมีอะไรต้องปิดบังอีก? แน่นอนว่าถ้าเสี่ยวโปมาด้วย เธอคงไม่เปิดประตูเร็วขนาดนี้ “พี่โล่ มานี่เร็ว!” เฉินอวี่ซูปิดประตูแล้วดึงตัวหลินอี้เข้าไปในห้อง หลินอี้ตามอวี่ซูเข้าไปในห้อง เธอทำท่าจะเปิดไฟแต่หลินอี้โบกมือห้าม แสงสว่างในห้องเพียงพอให้หลินอี้มองเห็นชัดเจนแล้ว ไม่จำเป็นต้องเปิดไฟให้ฉู่เมิ่งเหยาตื่น “ไม่ต้องเปิดไฟหรอก ฉันขอดูก่อน!” หลินอี้รีบเดินไปที่เตียงของเมิ่งเหยา เมิ่งเหยาสวมชุดนอนผ้าไหมแบบเดียวกันที่บางเฉียบ เนื่องจากเมิ่งเหยานอนหงายอยู่บนเตียง ทำให้เห็นเนินอกของเธอได้ชัดเจน หลินอี้เหลือบมองโดยไม่ได้ตั้งใจจนละสายตาไม่ได้ เขาใช้เวลาร่วมกับพวกเธอมานาน แต่ปกติหลินอี้ไม่ค่อยได้ขึ้นมาข้างบน และเหล่าสาวๆ ก็ไม่สวมชุดนอนล่อแหลมเวลาอยู่ข้างล่าง ทำให้ตอนนี้หลินอี้รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง “พี่โล่ พี่รีบรักษาพี่เหยาก่อนเถอะ ไว้เธอหายแล้วพี่ค่อยมอง...” เฉินอวี่ซูเห็นทิศทางสายตาของหลินอี้จึงรีบเตือน “อะแฮ่ม...” หลินอี้ไม่คิดว่าอวี่ซูจะจับผิดการกระทำของเขาได้ เขาไอสองครั้งแล้วพยายามอธิบาย “ฉันแค่กำลังตรวจดูว่ามีอะไรผิดปกติที่หน้าอกของเหยาหรือเปล่า ฉันไม่อยากให้เป็นโรคปอดบวมหรืออาการบวมน้ำน่ะ...” หลินอี้แค่พูดมั่วไปอย่างนั้น เขาไม่มีตาทิพย์เอกซเรย์แล้วจะมองเห็นได้ยังไง? อย่างไรก็ตาม คำพูดนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้อวี่ซูหายเคอะเขิน “อ๋อ...” เฉินอวี่ซูเข้าใจแล้วว่าเธอเข้าใจหลินอี้ผิดไป เธอคิดในใจว่า ‘จริงด้วย พี่โล่อยากจะมองเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่จำเป็นต้องมองตอนนี้หรอก อยู่บ้านมีโอกาสตั้งเยอะ!’ “พี่โล่ พี่จะถอดชุดพี่เหยาออกแล้วตรวจดูไหมคะ? ดูแบบนี้มันเห็นไม่ชัดใช่ไหม? ได้โปรดอย่าให้เป็นปอดบวมเลยนะ...” “ปุ๊...” หลินอี้เกือบจะเป็นลมกับคำพูดของอวี่ซู เขารีบโบกมือ “ไม่ต้องตอนนี้ ให้ฉันตรวจดูก่อน...” “ตกลงค่ะ...” เฉินอวี่ซูกำลังร้อนใจมากจนไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรผิดไป หลินอี้สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ก่อนจะเบนสายตาออกไป เขาจับชีพจรของเมิ่งเหยาด้วยท่าทางของหมอ “แค่เป็นหวัดน่ะ...” หลินอี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เรื่องเล็กน้อย วันนี้เธอตากลมเย็นมาหรือเปล่า?” “ใช่ๆ ตอนที่พี่พยายามขับพิษ ฉันกับพี่เหยาเปิดแอร์เบอร์แรงสุดเลย น่าจะเป็นตอนนั้นที่ติดหวัดมา” อวี่ซูพูดหลังจากนึกขึ้นได้ “ลำบากพวกเธอแล้ว...” หลินอี้ถอนหายใจพลางหยิบเข็มเงินออกมาแล้วใช้พลังปราณบริสุทธิ์ขับพิษออก จากนั้นเขาก็ปักเข็มลงบนร่างกายของเมิ่งเหยาไม่กี่จุด “รอสักพักนะ ไม่มีปัญหาใหญ่หรอก” พูดจบ หลินอี้ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเบอร์ของเสี่ยวโป “หัวหน้า ต้องการให้ผมทำอะไรไหมครับ?” เสี่ยวโปสแตนด์บายรออยู่แล้ว เขาจึงรับสายทันที “ไปที่ร้านขายยาของรีสอร์ท ซื้อยาแคปซูลแก้หวัดมากล่องหนึ่ง ถ้าไม่มีก็ไปซื้อ... เอเฟดรา, กิ่งซินนามอน, แบมเบิล, สกูเทลลาเรีย, อัลมอนด์, อินซิชัน...” หลินอี้ร่ายรายการสมุนไพรออกมา “รับทราบครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้!” เสี่ยวโปพยักหน้า