Chapter 1605: ความคิดของคุณหนูใหญ่ ทว่าเมื่อเกาเสี่ยวฝูเห็นสิ่งนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกโพลงจนแทบจะถลนออกมาและเกือบจะเป็นลมล้มพับไป! เป็นไปไม่ได้ใช่ไหม? โอ้สวรรค์ โอ้ดิน แค่เจินหรูหัวคนเดียวนั่นก็มากเกินพอสำหรับเขาแล้ว นี่กลับยังมีเหมยหรูเซียนโผล่มาอีกคนงั้นเหรอ? “พี่เหลียง... นี่... นี่มัน...” เกาเสี่ยวฝูถึงกับพูดไม่ออก “ฉันสุ่มหยิบออกมาจากรอยแยก นายเข้าใจผิดไปหรือเปล่า?” “นายนี่มันหาเรื่องตาย!” จ้งผิ่นเหลียงถลึงตาใส่เขา “ผมไม่ได้เข้าใจผิดนะ! ผมยืนยันหลายรอบแล้ว!” เสี่ยวฝูเริ่มสับสน “ยังไงซะ นายก็เป็นคนก่อเรื่องนี้ขึ้นมาเอง ก็จงรับผลที่ตามมาให้ดีแล้วกัน!” ผิ่นเหลียงกล่าว “...” สีหน้าของเกาเสี่ยวฝูขมขื่นสุดขีด แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น หลังจากการพูดคุยและแลกเปลี่ยนความเห็นกันระหว่างหนุ่มๆ และสาวๆ ในที่สุดทุกคนก็หาคู่เล่นเกมที่ถูกใจได้แล้ว สำหรับคู่ที่ต่างมีใจให้กันอยู่ก่อนแล้วก็ถือว่าได้คู่ที่เหมาะสม ส่วนพวกที่ยังไม่มีใครในใจ การจับคู่ในครั้งนี้ก็ทำให้พวกเขาเริ่มรู้สึกดีต่อกันขึ้นมาบ้าง! บางทีหลังจบเกมนี้ เขาอาจจะช่วยให้คู่รักหลายคู่สมหวังก็ได้ ผิ่นเหลียงกับเสี่ยวฝูทำเรื่องที่ยิ่งใหญ่มาก! ทีละคู่ ทุกคนเริ่มแสดงฉากจูบ แม้บางคนจะมีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน แต่การจะให้มีท่าทางอะไรเกินเลยต่อหน้าทุกคนนั้นก็ดูไม่ค่อยเหมาะสมนัก ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาเองก็ยังไม่ได้เปิดเผยความสัมพันธ์อย่างชัดเจน ดังนั้นหลังจากจูบกันสองสามครั้ง พวกเขาก็แยกจากกันด้วยความเขินอาย เมื่อถึงคิวของหลินอี้และอวี่ซู อวี่ซูปิดตาลงอย่างมีความสุขและหันไปหาหลินอี้ “พี่องครักษ์ พี่ต้องอ่อนโยนกับชูชูหน่อยนะ นี่เป็นจูบแรกของชูชูเลยนะ!” “...” หลินอี้พูดไม่ออก นี่พวกเขาไม่ได้จูบแรกกันไปตั้งนานแล้วหรอกเหรอ? กลายเป็นจูบแรกไปได้ยังไงกัน? หรือว่าจะเป็นจูบแรกแบบปลอดภัย? ถ้านับแบบนี้ได้ ก็นับได้เหมือนกันนั่นแหละ! แน่นอนว่าหลินอี้ไม่ได้จูบเธอจริงๆ เขาเพียงแค่แตะริมฝีปากที่หน้าผากของเธอเบาๆ “เอาล่ะ ถึงคิวคนอื่นแล้ว” ...... “อ๊ะ? แค่นี้เหรอ?” อวี่ซูรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เธออยากลองจูบจริงๆ ดูสักครั้ง แต่หลินอี้กลับจูบแค่หน้าผากเธอเท่านั้น! “ฮะๆ แล้วเธออยากได้อะไรอีกล่ะ?” “เธอ หยุนหยุน และเสี่ยวเสี่ยว ทุกคนก็ได้รับปฏิบัติแบบเดียวกันนั่นแหละ!” หลินอี้หัวเราะ “งั้นเหรอ?” เฉินอวี่ซูได้ยินหลินอี้พูดแบบนั้นก็กลับมาอารมณ์ดีอีกครั้ง “งั้นพี่ก็ไม่ได้จูบพวกเธอจริงๆ สินะ?” หลินอี้ไม่ได้ตอบอะไร และอวี่ซูก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ เมื่อถึงคิวของฉูเมิ่งเหยา เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เธอมองหลินอี้และอวี่ซูด้วยความรู้สึกที่คาดหวังและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน! ฉูเมิ่งเหยาเป็นหญิงสาวหัวโบราณ จูบแรก ความรักครั้งแรก คืนแรก สิ่งเหล่านี้ล้วนสำคัญกับเธอมาก! นี่คือเหตุผลว่าทำไมเธอถึงมีปฏิกิริยาตอบสนองรุนแรงขนาดนั้นหลังจากดื่มเครื่องดื่มของหลินอี้! แต่เมื่อเวลาผ่านไปที่เธอได้อยู่กับหลินอี้ ความใกล้ชิดระหว่างพวกเขาก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะตอนที่เธอถูกวางยาพิษ หลินอี้เป็นคนช่วยรักษาเธอไว้ และเธอก็ได้เห็นฉากที่น่าอับอายที่สุดของตัวเอง ดังนั้นฉูเมิ่งเหยาจึงไม่รู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไรกับหลินอี้กันแน่! เขาชอบเธอหรือเปล่า? หรือเป็นแค่ความเคยชิน? เมิ่งเหยาไม่แน่ใจ แต่ทุกครั้งที่เธอคิดว่าเธอไม่ได้ชอบหลินอี้ เธอก็จะถอยห่างออกมา เธอเลือกที่จะเชื่อว่าการที่เธอพึ่งพาหลินอี้เป็นเพียงแค่ความเคยชินเท่านั้น! เธอไม่เคยได้รับความรักจากแม่ตั้งแต่เด็ก และพ่อของเธอก็ยุ่งอยู่กับงานตลอด เธอไม่เคยได้รับความรักมากมายนัก แต่เมื่อหลินอี้เข้ามาอยู่ในวิลล่า เขาคอยดูแลเธอ คอยปกป้องเธอ และมอบความรู้สึกเหมือนถูกรักให้แก่เธอ ด้วยเหตุนี้ ฉูเมิ่งเหยาจึงเต็มใจที่จะเชื่อว่าความรู้สึกของเธอที่มีต่อหลินอี้เป็นเพียงแค่ความผูกพัน ส่วนความรักน่ะเหรอ จะเป็นไปได้ยังไง? เขาจะไปรักเธอได้ยังไง? ฉูเมิ่งเหยารู้ดีว่าเธอไม่สามารถทำตัวกล้าหาญเหมือนอวี่ซูได้ หลินอี้มีแฟนอยู่แล้ว และเธอยังมาเรียกตัวเองว่าเป็นภรรยาคนที่สองอีก มันน่าอายแค่ไหนกัน? ส่วนเรื่องของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวนั้น ฉูเมิ่งเหยาไม่ได้คิดอะไรมาก เธอเพียงแค่ถือว่านั่นเป็นความต้องการสุดท้ายของคนที่ใกล้จะตาย นี่ถือเป็นกรณีพิเศษและไม่สามารถนำมาเปรียบเทียบกันได้ ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งลังเล เมื่อเห็นว่าถึงคิวของเธอกับหลินอี้แล้ว เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ถึงพูดกับอวี่ซูว่า “ชูชู ฉันบอกให้เธอไปเล่นเกมกับหลินอี้แทนไง! ในเมื่อเธอเลือกผู้ชายได้ เธอก็เลือกผู้หญิงด้วยกันก็ได้เหมือนกันนั่นแหละ!” แน่นอนว่าไม่มีใครคัดค้านข้อเสนอของเมิ่งเหยา ท้ายที่สุดแล้วมันก็ไม่ได้สำคัญอะไรตราบใดที่คนทั้งคู่ตกลงกันได้ “โอ้ ได้เลย!” อวี่ซูยังเล่นไม่จุใจ และคำพูดของเมิ่งเหยาก็ทำให้เธอมีความสุขสุดๆ “พี่องครักษ์ มาเล่นกันอีกรอบเถอะ! รอบนี้พี่จะกลับคำไม่ได้แล้วนะ เราต้องจูบกันนานกว่านี้! เมื่อกี้มันแป๊บเดียวเอง ชูชูยังไม่รู้สึกอะไรเลย!” หลินอี้คาดการณ์ปฏิกิริยาของคุณหนูไว้แล้ว เธอเป็นคนขี้อายมาก หลังจากเลือกอวี่ซูในตอนนี้ก็จะช่วยให้ทุกคนรอดพ้นจากสถานการณ์กระอักกระอ่วนไปได้! หลินอี้ค่อนข้างมั่นใจในความรู้สึกของเขากับอวี่ซู ดังนั้นไม่ว่าเขาจะแกล้งเธออย่างไร เธอก็จะไม่มีความคิดแง่ลบอย่างแน่นอน แต่เมิ่งเหยานี่สิ... หลินอี้ไม่อาจเดาใจเธอได้จริงๆ นอกเหนือจากตอนที่คุณหนูแสดงความเด็ดเดี่ยวในช่วงที่สู้กับถังหยุน หลินอี้ก็ไม่เห็นเจตนาอื่นใดนอกเหนือจากความเป็นเพื่อนเลย! สำหรับเรื่องการปะทะกับถังหยุน หลินอี้ทำได้เพียงโทษว่าเป็นเพราะคุณหนู เธอโมโหเกินไปและพูดออกไปโดยไม่ได้คิด! อันที่จริงทั้งเธอและถังหยุนต่างก็พูดเรื่องเพ้อเจ้อกันไปบ้าง หลินอี้และอวี่ซูยกแผ่นฟิล์มขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้อวี่ซูจำบทเรียนได้ เธอจะไม่รอให้หลินอี้มาจูบเหมือนคนโง่อีกต่อไป เธอเป็นฝ่ายรุกและจูบหลินอี้ผ่านแผ่นฟิล์มนั้นเสียเอง! หลินอี้กะพริบตา เขาจะหลบก็ได้ แต่เขาไม่ทำ เขาไม่อยากทำให้อวี่ซูเสียความรู้สึก และมันก็ไม่ใช่การจูบจริงๆ เสียหน่อยที่มีแผ่นพลาสติกกั้นไว้น่ะ, ใช่ไหม? เฉินอวี่ซูเป็นมือใหม่ในเรื่องการจูบ เธอรู้ว่ามันคืออะไรแต่ไม่รู้วิธีทำ เธอเคยเห็นในทีวีว่าชายหญิงจูบกันโดยเอาปากแตะกัน แต่เธอไม่รู้ว่าจะต้องใช้ลิ้นหรือจูบแบบเฟรนช์คิสอย่างไร ทั้งสองจึงแค่เอาปากแตะกันอยู่อย่างนั้นพักหนึ่งแล้วก็แยกออก แม้หลินอี้จะไม่มีประสบการณ์เรื่องนี้มากนัก แต่เขาก็รู้มากกว่าเฉินอวี่ซูเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม เขาไม่อยากเอาเปรียบเฉินอวี่ซู จึงทำตามวิธีของเธอคือเพียงแค่สัมผัสริมฝีปากกันเบาๆ ถือว่าเป็นจูบที่ปลอดภัย อวี่ซูทำตามเป้าหมายสำเร็จแล้ว แต่เธอก็ยังงงๆ อยู่ดี การจูบแบบนี้มันไม่ได้วิเศษอะไรเลย เธอทั้งประหม่าและตื่นเต้น แต่ที่เห็นในทีวีทำไมจูบกันนานจังไม่เหนื่อยกันหรือไงนะ? ด้วยเหตุนั้น อวี่ซูจึงตัดสินใจว่าจะกลับบ้านไปค้นอินเทอร์เน็ตดูว่าการจูบจริงๆ คืออะไร เพื่อดูว่าเธอพลาดอะไรไปหรือเปล่า... (หากคุณชอบผลงานนี้ เชิญชวนมาโหวตคะแนนแนะนำและตั๋วรายเดือนได้ที่ Qidian.com การสนับสนุนของคุณคือแรงบันดาลใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผม)