Chapter 1604: ลองดูเอาเองเถอะ “ลูกพี่ มั่นใจแค่ไหนครับ?” เสี่ยวป๋อตอนนี้มีแฟนแล้ว เขาเลยไม่ได้สนใจเกมนี้เท่าไหร่นัก “มั่นใจอะไร? เรื่องฉู่เมิ่งเหยาหรือเฉินอวี่ซู?” หลินอี้ถามกลับ “ก็เรื่องนั้นแหละครับ ผมแอบไปดูมาให้ลูกพี่ก่อนแล้ว ป้ายที่มีชื่ออวี่ซูมันสั้นกว่าปกติหน่อยครับ มันเป็นป้ายใบสุดท้ายที่ไม่มีกระดาษแข็งรองแล้ว ลูกพี่ดูดีๆ จะเทียบออก ส่วนของเมิ่งเหยาไม่ได้ต่างจากอันอื่นเลยครับ” เสี่ยวป๋อกระซิบ “ไม่เลวเลยนะไอ้น้อง ในที่สุดก็รู้จักทำตัวเป็นสายลับกับเขาบ้างแล้ว” หลินอี้ยิ้ม “เอาแบบนี้แล้วกัน เดี๋ยวตอนนายจับได้ป้ายของซู ก็ระบุชื่อฉันแทนได้ไหม?” “หา? ไม่เอาด้วยหรอกครับ! ผมไม่กล้า!” เสี่ยวป๋อส่ายหัวรัว อวี่ซูยังไงก็ต้องเป็นผู้หญิงของหลินอี้ เป็นถึงพี่สะใภ้ของเขาเชียวนะ ต่อให้ไม่ใช่ เขาก็มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้ว ถ้าเฟินมารู้เข้ามีหวังหูชาแน่ ด้วยเหตุนี้ เสี่ยวป๋อจึงปฏิเสธข้อเสนอของหลินอี้โดยปริยาย “เฮ้อ นายก็แค่ระบุชื่อคนอื่นไปสิ? พอถึงเวลาทำไมไม่เลือกฉันล่ะ?” หลินอี้ยิ้มกริ่ม “นั่นสินะ! ได้ครับลูกพี่ เรื่องนี้จัดการให้เอง!” ตาของเสี่ยวป๋อเป็นประกายทันที บรรดาหนุ่มๆ ที่จับฉลากกันเรียบร้อยต่างก็แอบหลบไปดูฉลากของตัวเองในมุมลับตา คนที่จับได้ชื่อเทพธิดาในดวงใจก็ยิ้มหน้าบาน ส่วนคนที่ไม่สมหวังก็ทำหน้ามุ่ย คิดหาวิธีจะไปแลกเปลี่ยนกับคนอื่น! ที่ซวยที่สุดคือพวกที่ไม่มีสาวในดวงใจแต่กลับจับได้คนที่ไม่ชอบเอาเสียเลย ทำเอาหงุดหงิดไปตามๆ กัน แน่นอนว่ายังมีบางคนที่จับได้สาวหน้าตาอัปลักษณ์จนหน้าเขียวหน้าเหลืองไปเลยก็มี พอถึงตาหลินอี้ เขาเอื้อมมือเข้าไปในกล่องแล้วควานหาป้ายตรงมุมกล่องตามตำแหน่งที่เสี่ยวป๋อบอกไว้เป๊ะๆ เขาหยิบมันออกมาแล้วสลับเอาป้ายอีกใบใส่กลับเข้าไปแทน ถัดจากหลินอี้เป็นตาของเสี่ยวป๋อ เขาควานหาอยู่นานจนในที่สุดก็เจอใบที่ขอบแหว่งแผ่นนั้น โชคดีที่พวกเขาจับกันเสร็จก่อน ไม่อย่างนั้นหลินอี้คงต้องใช้กำลังแย่งจากคนอื่นมาแน่! แต่ก็นะ ต่อให้ป้ายชื่อเฉินอวี่ซูจะตกไปอยู่ในมือคนอื่น ก็คงไม่มีใครกล้าไม่คืนให้หลินอี้หรอก นอกจากจะกลัวเฉินอวี่ซูแล้ว พวกเขายังกลัวหลินอี้อีกด้วย! ... “ลูกพี่ ผมทำภารกิจสำเร็จแล้วครับ!” เสี่ยวป๋อพูดอย่างอารมณ์ดีหลังจากจับฉลากเสร็จ “ใช้ได้” หลินอี้พยักหน้ารับแล้วเดินตรงไปหาเมิ่งเหยาและอวี่ซู “เป็นไงบ้าง พี่ชายโล่? ได้ชื่อซูไหม?” เฉินอวี่ซูถามอย่างใจร้อน หลินอี้ยิ้มแล้วส่งป้ายในมือให้อวี่ซู เฉินอวี่ซูเห็นการกระทำของหลินอี้ก็นึกว่าเขาจับได้ชื่อตัวเองจึงดีใจมาก แต่พอเห็นชื่อบนป้าย ความตื่นเต้นก็ลดฮวบลงนิดหน่อยแต่ก็ยังยิ้มออก “เป็นพี่เหยาหรอกเหรอ!” “งั้นเหรอ...” ฉู่เมิ่งเหยารู้สึกตื่นเต้นวูบหนึ่งในใจ แต่ภายนอกยังคงทำหน้านิ่ง “ก็ดีเหมือนกัน ดีกว่าไปจับได้คนที่ไม่รู้จัก” “ฮะๆ...” หลินอี้ยิ้มแต่ไม่ตอบอะไร ส่วนอวี่ซูเอาแต่มองซ้ายมองขวาเพื่อหาว่าใครเป็นคนจับได้ชื่อเธอ เธอเตรียมจะบังคับให้คนคนนั้นเลือกชื่อหลินอี้ให้ได้ ไม่อย่างนั้นเธอไม่ปล่อยไว้แน่! ให้ไปจูบกับคนอื่นน่ะเหรอ? ล้อเล่นหรือไง! “มองหาอะไรอยู่?” หลินอี้ถามอย่างขบขัน “หนูจะดูว่าใครเป็นคนจับได้ชื่อหนูต่างหาก” เฉินอวี่ซูตอบ “ของเธออยู่กับคังเสี่ยวป๋อ” หลินอี้บอกพร้อมรอยยิ้ม “หา?” อวี่ซูกะพริบตาปริบๆ พอเข้าใจสถานการณ์ก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข “ได้เลย งั้นเขาจะเลือกพี่ใช่ไหม?” “น่าจะนะ” หลินอี้ตอบพร้อมรอยยิ้มขื่นๆ “อุ๊ยตาย! ปกติหนูเคยจูบพี่ชายโล่ตรงๆ มาแล้ว แต่ยังไม่เคยลองจูบแบบเซฟตี้คิสแบบนี้เลย...” อวี่ซูมีความสุขสุดๆ คำพูดของอวี่ซูทำเอาหลินอี้เหงื่อตก จูบอะไรกัน? นั่นมันการผายปอดต่างหากเล่า! เพื่อแสดงความยุติธรรม จ้งปินเลี่ยงและเกาเสี่ยวฝูจึงเป็นคนสุดท้ายที่จับฉลาก และปินเลี่ยงก็จับได้ใบที่หลินอี้เอาไปเสียบไว้ที่มุมกล่องพอดี! “หา?” เกาเสี่ยวฝูมองฉลากในมือแล้วหน้าซีดเผือด! เขาจับได้ชื่อผู้หญิงที่อัปลักษณ์เป็นอันดับสองในงานเลี้ยงรุ่น นั่นคือ เจินหรูฮวา! ยัยนี่ไม่เพียงแต่อ้วนฉุ แต่ยังเตี้ยแคระ ยิ่งกว่าตัวละคร “หรูฮวา” ในหนังเสียอีก! “ลูกพี่เหลียง ทำไงดี? ทำไมผมถึงซวยขนาดนี้?” เกาเสี่ยวฝูมองฉลากในมือ น้ำตาแทบไหลแต่ร้องไม่ออก “ฮ่าๆๆ!” ปินเลี่ยงมองฉลากของเสี่ยวฝูแล้วอดขำไม่ได้ “นายมันฉลาดเกินไปเลยเข้าตัวสินะ เตรียมฉลากไว้ให้ฉัน แต่ดันไม่เตรียมให้ตัวเอง เป็นไงล่ะ สมน้ำหน้าไหม?” ความจริงไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเตรียมหรอก เขาอยากจะแอบหยิบฉลากแล้วเอามาซ่อนไว้ในมือเพื่อทำทีว่าจับได้ แต่เพราะตอนนี้เป็นหน้าร้อน ทุกคนเลยใส่เสื้อแขนสั้นกันหมด เลยไม่มีที่ให้ซ่อนฉลากได้เลย! เขาไม่ใช่มายากลเสียหน่อย เลยต้องจำใจจับด้วยตัวเอง! ที่เขาทำป้ายอวี่ซูให้สั้นกว่าคนอื่นก็เพื่อให้หลินอี้หยิบไปนั่นแหละ สำหรับเขาแล้วไม่มีสาวคนไหนในห้องที่ถูกใจ การเล่นเกมนี้ก็แค่ร่วมสนุกกับจ้งปินเลี่ยงเท่านั้น จะได้เล่นหรือไม่เล่นก็ไม่สำคัญ แต่ตอนนี้เมื่อเขาจับได้ชื่อเจินหรูฮวา แถมไม่มีใครยอมเปลี่ยนด้วย เขาเลยต้องรับกรรมเอง! จ้งปินเลี่ยงหัวเราะเยาะเกาเสี่ยวฝูพลางชูป้ายของตัวเองขึ้นมาดู ทันใดนั้นเขาก็ร้อง “ก๊า!” ออกมาด้วยความตกตะลึง! ชื่อบนป้ายที่เขาถืออยู่ไม่ใช่ฉู่เมิ่งเหยา แต่เป็นผู้หญิงที่ขี้เหร่ที่สุดในห้องอย่าง เหมยหรูเซียน! คนที่สวยราวกับนางฟ้า(ในทางกลับกัน)! ไม่เพียงแต่ใบหน้าของเธอจะเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ดวงตากับปากยังเบี้ยวบิด แถมฟันเหลืองอ๋อย กลิ่นปากนี่แรงจนได้กลิ่นตั้งแต่สิบเมตร! ปินเลี่ยงแทบจะเป็นลมเมื่อรู้ว่าคนที่จะต้องมาเล่นเซฟตี้คิสกับเขาคือคนแบบนี้! “ลูกพี่เหลียง เป็นอะไรไปครับ?” เสี่ยวฝูถามอย่างงงๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับปินเลี่ยง “เสี่ยวฝู ป้ายของลูกพี่เหลียงเอาไปให้แกจัดการแล้วกัน นายต้องทำให้ภารกิจสำเร็จนะ!” ปินเลี่ยงพูดพร้อมยัดฉลากใส่มือเสี่ยวฝูแล้วตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ “หือ?” เสี่ยวฝูงุนงง “ลูกพี่เหลียง ไม่คิดจะจูบเมิ่งเหยาแล้วเหรอครับ?” “ลองดูเอาเองเถอะ” ปินเลี่ยงตอบ เกาเสี่ยวฝูเปิดฉลากดูด้วยความสงสัย...