Chapter 1607: ความขัดแย้งอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ชายหัวล้านคนนั้นดูคุ้นตาเหลือเกิน พวกเขาเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่านะ? “พี่โล่ ดูเหมือนจะมีคนพยายามจะมาหาเรื่องพี่เหยาเหยา เราไปจัดการมันกันเถอะ!” เฉินอวี่ซูเห็นว่าฉู่เมิ่งเหยาถูกคุกคามก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที เธอคว้าลูกโบว์ลิ่งขึ้นมาแล้วพูดขึ้น หลินอี้รู้สึกสมเพชไอ้หัวล้านนั่น หัวของมันคงไม่แข็งเท่าลูกโบว์ลิ่งหรอก! แต่หลังจากเดินไปได้สองก้าว สีหน้าของหลินอี้ก็ยิ่งมืดมนลงกว่าเดิม เขาจำไอ้หัวล้านนี่ได้จริงๆ ด้วย! “อะไรกัน ไม่ไว้หน้ากันหน่อยเหรอ? ฉันชวนเธอมาเต้นรำด้วยดีๆ แต่เธอกลับไม่ตกลง แล้วแค่จะดื่มกับคุณชายคนนี้สักแก้วยังทำไม่ได้เชียวหรือ?” ชายหัวล้านมองไปที่เมิ่งเหยาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ หากไม่ใช่เพราะเขาไม่ชอบใช้กำลังกับผู้หญิง เขาคงสั่งลูกน้องให้จับตัวเมิ่งเหยาไปนานแล้ว “ฉันไม่มีเครื่องดื่มให้หรอกนะ แต่ฉันมีลูกโบว์ลิ่ง!” สิ้นคำ เฉินอวี่ซูก็เหวี่ยงลูกโบว์ลิ่งเข้าใส่หลังศีรษะของชายหัวล้านอย่างจัง ชายหัวล้านล้มลงไปกองกับพื้น เลือดไหลอาบหลังศีรษะ! “คุณชายโหยว!” เหล่าอันธพาลที่ล้อมรอบคุณชายโหยวไม่คาดคิดเลยว่าจะมีคนโผล่มาจู่โจมคุณชายโหยวแบบกะทันหันเช่นนี้! พวกมันทุกคนเป็นผู้ฝึกยุทธระดับลึกลับ (Mystic Class) ฝีมือไม่เลวเลยทีเดียว แต่ก่อนหน้านี้พวกมันไม่ได้ระวังตัวไว้เลย จึงไม่คิดว่าจะมีใครกล้าลงมือกับพวกมัน! หลินอี้ไม่ได้ห้ามเธอ เพราะเขาจำไอ้หัวล้านได้แล้ว มันคือคุณชายโหยวที่เขาเคยเจอในห้องสอบตอนที่พยายามจะลอกข้อสอบของซินเหยียน! ดังนั้นหลินอี้จึงไม่กังวลว่าเฉินอวี่ซูจะฆ่าไอ้หัวล้านนี่ เพราะตระกูลลับและตระกูลสูงศักดิ์ต่างก็มีวิธีจัดการกับความแค้นของตัวเองอยู่แล้ว “ไอ้บ้าเอ๊ย แกหาที่ตายแล้ว!” ชายผมสีเหลืองที่อยู่ข้างกายคุณชายโหยวหันกลับมาทำท่าจะเข้าไปทำร้ายเฉินอวี่ซู มันไม่สนหรอกว่าเฉินอวี่ซูจะเป็นผู้หญิงหรือไม่ กล้าเอาลูกโบว์ลิ่งฟาดคุณชายโหยวแบบนี้ มันจะปล่อยไปได้ยังไง? อย่างไรก็ตาม หลินอี้ดึงตัวอวี่ซูมาไว้ข้างหลังเขาเรียบร้อยแล้วพลางมองชายผมเหลืองอย่างเย็นชา “ไง อยากลองบินดูอีกสักรอบไหม?” “อึก?” ชายผมเหลืองชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นดูไม่จืดเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า! มันไม่เคยคิดเลยว่าเด็กสาวสองคนนี้จะรู้จักกับหลินอี้! มันเคยพ่ายแพ้ให้กับหลินอี้ที่ห้องสอบคราวที่แล้ว และตอนนี้... แววตาของชายผมเหลืองเป็นประกายขึ้นมา! มันอาจจะสู้หลินอี้ไม่ได้ แต่ที่นี่มีคนอื่นที่ทำได้! หลังจากเกิดเรื่องคราวที่แล้ว คุณชายโยวได้ว่าจ้างผู้ฝึกยุทธสายกำลังภายในระดับลึกลับปลายขั้นสูงสุดมาเป็นบอดี้การ์ดเพื่อจัดการกับหลินอี้โดยเฉพาะ! “พี่ไม้เท้า ไอ้เด็กนี่มันเป็นผู้ฝึกยุทธสายปราณระดับลึกลับปลายขั้น! มันร้ายกาจมาก พี่ต้องจัดการมันให้ได้! มันนั่นแหละที่ทำให้คุณชายโหยวต้องขายหน้าคราวที่แล้ว!” ชายผมเหลืองตะโกนบอก ... พี่ไม้เท้ามีรูปร่างสมชื่อ เขามีลักษณะผอมสูง ผมของเขาไม่ได้ย้อมสีเหมือนพวกผมทองหรือผมม่วง แต่เป็นผมสีเทาแซมขาว เห็นได้ชัดว่าต่อให้เขาแกล้งทำตัวเป็นเด็กก็คงไปเรียนกับคุณชายโหยวไม่ได้ บอดี้การ์ดแบบนี้จึงทำได้แค่คอยตามคุณชายโหยวอยู่ข้างนอกเท่านั้น ไม่มีทางกลับไปเรียนหนังสือได้ พี่ไม้เท้าค่อนข้างประหลาดใจที่ได้ยินว่าหลินอี้เป็นผู้ฝึกยุทธระดับลึกลับปลายขั้น แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก! เขาเป็นผู้ฝึกยุทธสายกำลังภายในระดับลึกลับปลายขั้นสูงสุดมานานแล้ว ในสายตาของเขา หลินอี้ก็เป็นแค่เด็กหนุ่มที่ยังไม่รู้วิธีการทะลวงระดับ ต่อให้มีพลังฝีมืออยู่บ้างก็คงไม่เสถียร ส่วนภูมิหลังของหลินออี้นั้น คุณชายโหยวกลับไปสืบอยู่ครึ่งค่อนวันแต่กลับไม่พบอะไรเลย! เขาเป็นเพียงคุณชายรอง จึงไม่สามารถใช้ทรัพยากรทั้งหมดของตระกูลโหยวได้ ทำได้เพียงเที่ยวถามไถ่ไปทั่ว ตระกูลลับอื่นๆ ก็ไม่มีใครมีลักษณะเหมือนหลินอี้ ข้อมูลที่ได้มาบ่งบอกว่าไม่มีใครเป็นแบบหลินอี้ ทำให้คุณชายโหยวค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย! เมื่อไม่ใช่คนจากตระกูลลับ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ส่วนระดับโบราณ (Ancient Level) น่ะเหรอ เขาไม่ได้แม้แต่จะนึกถึงมันเลย! ศิษย์ระดับโบราณไม่มีวันปรากฏตัวในโลกคนธรรมดาหรอก พวกเขาไม่คิดแม้แต่จะลดตัวลงมาสู้กับผู้ฝึกยุทธทั่วไปเหมือนพวกตระกูลลับด้วยซ้ำ เป้าหมายของพวกเขาคือการบรรลุถึงระดับฟ้า (Sky Class) เพื่อมุ่งสู่เส้นทางสวรรค์ พวกเขาจะเอาเวลาที่ไหนมาสอบกัน? ท้ายที่สุดแล้วคุณชายโหยวเองก็เป็นผู้ฝึกตน แม้จะมีพลังไม่มากแต่ก็มีพลังปราณคอยปกป้องร่างกาย เขาได้รับบาดเจ็บจากลูกโบว์ลิ่งแต่ก็ไม่สาหัสอะไร หลังจากลุกขึ้นและกินยา เลือดที่ไหลซึมจากหลังศีรษะก็หยุดลงอย่างรวดเร็ว “ไม้เท้า ฆ่าไอ้เด็กนี่ซะ!” คุณชายโหยวสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วถลึงตาใส่หลินอี้! คราวที่แล้วเขาเสียหน้าต่อหน้าหลินอี้ และคราวนี้เขายังโดนลูกโบว์ลิ่งฟาดหัวก่อนจะทันได้เอาคืนเสียอีก เขาต้องเหยียบหลินอี้ให้จมดิน! “ไอ้หนู ได้ยินว่าแกอยู่ระดับลึกลับปลายขั้นรึ?” พี่ไม้เท้ามองหลินอี้แล้วถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “แกมาจากตระกูลไหน? บอกชื่อมา!” “ทำไม? จะวัดระดับฝีมือกันเหรอ? ฉันอยากรู้นักว่าตระกูลโหยวของแกมีปัญญาจะท้าทายอำนาจที่หนุนหลังฉันอยู่หรือเปล่า?” หลินอี้พูดจาเยาะเย้ย พี่ไม้เท้ามีอายุมากกว่าและมีชื่อเสียงมานานแล้ว เขาผ่านช่วงเวลาคึกคะนองของวัยรุ่นมานาน จึงพิจารณาปัญหาอย่างรอบคอบกว่า แม้คุณชายโหยวจะบอกว่าไม่มีรายชื่อหลินอี้ในตระกูลเหล่านั้น แต่เขาก็ยังอยากถามภูมิหลังของหลินอี้ให้แน่ใจ! “หึ เราแค่กลัวว่าน้ำท่วมวัดเจ้าแม่กวนอิม ตระกูลโหยวของเราไม่เคยกลัวใคร แม้แต่ตระกูลลับอวี่ก็ยังต้องเกรงใจเรา!” พี่ไม้เท้ารู้สึกขายหน้าเล็กน้อยที่หลินอี้ตอกหน้าเข้าให้ “ฉันไม่สนหรอกว่าแกเป็นใคร วันนี้แกต้องชดใช้! ไม่แกต้องทำลายวรยุทธตัวเองทิ้ง หรือไม่ก็ต้องตามฉันกลับไปตระกูลโหยวเพื่อรอรับการลงทัณฑ์จากผู้นำตระกูล!” “ฮ่าๆ ฉันเป็นแค่ผู้ฝึกตนพเนจร ไม่มีตระกูลหรอก” หลินอี้ยิ้มบางๆ “แน่ใจแล้วนะ? แต่เงื่อนไขสองข้อที่แกบอกมาน่ะ ฉันว่าสลับกันดีกว่าไหม ไม่แกต้องทำลายวรยุทธตัวเองทิ้ง หรือไม่ก็ให้พวกเราเป็นคนจัดการแก แล้วแกค่อยคลานกลับไปรอให้ผู้นำของแกไล่ออก!” “หึ! ปากดีนักนะ!” พี่ไม้เท้าหัวเราะอย่างเย็นชาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาระเบิดพลังระดับลึกลับปลายขั้นสูงสุดออกมาทันทีและซัดฝ่ามือเข้าใส่หลินอี้ เขาตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ต่อให้ต้องลากตัวหลินอี้กลับไป เขาก็ต้องทำลายวรยุทธของมันก่อน! ไม่อย่างนั้นความโกรธของคุณชายโหยวคงไม่จางหายไปง่ายๆ หลินอี้ยิ้มและไม่หลบหลีก เขาชูฝ่ามือขวาขึ้นมา ในพริบตานั้น พลังในระดับลึกลับปลายขั้นสูงสุดของเขาก็ปรากฏออกมา! เพียงเสี้ยววินาที สีหน้าเย่อหยิ่งและมั่นใจของพี่ไม้เท้าก็เปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือ! เขาคิดว่ามันคงไม่ง่าย แต่ก็ไม่ยากเกินไปที่จะจัดการผู้ฝึกยุทธสายปราณระดับลึกลับปลายขั้นด้วยพลังกำลังภายในในระดับลึกลับปลายขั้นสูงสุดของเขา! แม้ผู้ฝึกสายปราณและสายกำลังจะห่างกันเพียงหนึ่งระดับ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับวิธีการต่อสู้ของแต่ละคนด้วย!