Chapter 1767: มุ่งหน้าสู่ถ้ำอีกครั้ง (ตอนที่หนึ่ง) “พี่หยุนหยุนกับพี่เหยาเหยาเป็นภรรยาหลวง ส่วนฉันเป็นภรรยาเล็กค่ะ ฉันไม่มีภรรยาคนที่สองหรือคนที่สามหรอกนะ!” เฉินอวี่ซูตอบกลับ “แค่ก...” หลินตงฟางแค่พูดล้อเล่น แต่เขาไม่คาดคิดว่าจะมีใครใจถึงกว่าเขา จนเขาตกใจจนสำลักออกมา... “หนูซู ตาแก่คนนี้ก็แค่พูดเล่นน่ะ อย่าไปถือสาคำพูดไร้สาระของยัยนี่เลย เดี๋ยวผมแนะนำให้รู้จักนะครับ” หลินอี้หัวเราะ “นี่คือถังหยุนที่ผมเคยเล่าให้ฟัง ส่วนสองคนนี้คือฉูเมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซู พวกเธอเป็นเพื่อนสนิทของถังหยุนและยังเป็นผู้ว่าจ้างในภารกิจที่คุณมอบหมายให้ผมด้วยครับ...” แต่หลินอี้ก็ต้องยอมรับว่าประโยคเดียวของอวี่ซูช่วยลดความอึดอัดและทำให้ทุกคนใกล้ชิดกันมากขึ้น “ฮ่าฮ่า ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ แต่ไม่คิดเลยว่าพวกเธอจะแสบยิ่งกว่าฉันเสียอีก!” หลินตงฟางมองอวี่ซูแล้วยิ้ม “ยินดีต้อนรับนะ!” “ฮ่าฮ่า ฉันไม่เป็นไรค่ะ! พี่ชายโล่มีภรรยาเล็กจริงๆ นะคะ แต่ตอนนี้เธอไม่อยู่ เธอไปฝึกวิชาอยู่ที่วังน้ำแข็งค่ะ!” อวี่ซูกล่าว หลินตงฟางรู้ดีว่าอวี่ซูกำลังพูดถึงเฟิงเสี่ยวเสี่ยว เขาจึงไม่ได้แปลกใจอะไร พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “อี้เอ๋อร์ ทำไมไม่บอกล่วงหน้าว่าจะกลับมาล่ะ? ฉันเตรียมอาหารไว้ไม่มาก พอเธอพาคนมาแบบกะทันหันแบบนี้ ฉันเลยไม่ได้เตรียมอะไรเผื่อเลย” “ฮ่าฮ่า ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวให้เอ้อร์โก่วตั้นไปล่าสัตว์ป่ามา เราจะมีมื้อเย็นเป็นเนื้อสัตว์ป่ากัน!” หลินอี้กล่าว “เอาละ เดี๋ยวผมไปตามหาเอ้อร์โก่วตั้นก่อนนะ หยุนหยุน เหยาเหยา ซู พวกเธอพักอยู่ที่นี่ก่อน” “อื้ม ได้เลย ไปเถอะ” ถังหยุนพยักหน้ารับในขณะที่กลุ่มของพวกเธอกำลังจัดการข้าวของ หลินอี้เคยบอกไว้ตั้งนานแล้วว่าจะพาถังหยุนและคนอื่นๆ กลับมาบ้าน หลินตงฟางจึงเตรียมห้องใหม่ไว้ให้ทั้งสามคนเรียบร้อยแล้ว เมื่อหลินอี้ออกไป เขาจึงหันไปบอกกับทั้งสามสาวว่า “เดี๋ยวฉันพาไปดูห้องนะ ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกได้เลย ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านตัวเอง ไม่ต้องเกรงใจ!” “ค่ะ คุณปู่หลิน ของที่จำเป็นพวกเราซื้อมาเกือบครบแล้วค่ะ ไม่ต้องการอะไรเพิ่มแล้ว” ถังหยุนตอบ “ดีแล้ว งั้นพวกเธอก็พักผ่อนกันไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปทำความสะอาดเตาไฟ คืนนี้เราจะได้ฉลองด้วยเนื้อสัตว์ป่ากัน!” หลินตงฟางนำทั้งสามคนเข้าไปในบ้านด้านข้างแล้วไปจัดการทำความสะอาดเตา เนื่องจากหลินอี้ไม่อยู่บ้านมานาน ปู่หลินจึงต้องเป็นคนจัดการเรื่องอาหาร และเตาไฟก็สกปรกไปหมดแล้ว หลินอี้เดินมาถึงบ้านของโก่วตั้นได้อย่างคล่องแคล่ว หยวนหยวนกำลังยุ่งอยู่กับการตากผักและข้าวโพด เธอชะงักไปเมื่อเห็นหลินอี้ “หลินอี้?” ... “เอ้อร์โก่วตั้นล่ะครับ? ผมกลับมาแล้วเลยแวะมาหาเขา” หลินอี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม “กลับมาเมื่อไหร่น่ะ? ทำไมไม่บอกฉันล่วงหน้า? โจวเจียหมิงเอาแต่บอกว่าคิดถึงเธอ อยากจะไปหาเธออยู่บ่อยๆ แต่ช่วงนี้งานไร่งานนาเยอะเลยไม่มีเวลา” หยวนหยวนกล่าวด้วยความประหลาดใจ “โจวเจียหมิงขึ้นเขาไปล่าสัตว์น่ะ กว่าจะกลับก็คงค่ำๆ นู่นแหละ” “งั้นเดี๋ยวผมไปตามหาเขาเองครับ” หลินอี้เคยไปบนภูเขากับเอ้อร์โก่วตั้นบ่อยๆ เขาจึงรู้ดีว่าเขาจะอยู่ที่ไหน “ได้เลย งั้นไปตามหาเขาเถอะ ว่าแต่เย็นนี้จะมากินข้าวที่บ้านฉันไหม? มาทานเนื้อสัตว์ป่าด้วยกันสิ?” หยวนหยวนชวน “ถังหยุน เหยาเหยา และซูกลับมาด้วยครับ พวกเธอยู่ที่บ้านผม เดี๋ยวพวกคุณค่อยแวะไปหาตอนเย็นดีไหมครับ?” หลินอี้กล่าว “แบบนั้นก็ได้จ้ะ” หยวนหยวนพยักหน้า หลินอี้เดินออกจากบ้านของเอ้อร์โก่วตั้นแล้วมุ่งหน้าไปทางภูเขาซีซิง ภูเขาลูกนี้อันตรายมากและเต็มไปด้วยสัตว์ป่า พรานทั่วไปไม่กล้าเข้าไปลึกนัก ทำได้เพียงล่าสัตว์แถวตีนเขาเท่านั้น แต่สำหรับเอ้อร์โก่วตั้นนั้นไม่สน เขาเดินดุ่มเข้าไปในภูเขาเพื่อล่าสัตว์ได้สบายๆ ไม่มีสัตว์ตัวไหนเคยหนีพ้นหมัดของโก่วตั้นไปได้ เขาจัดการพวกมันได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว ไม่เปิดโอกาสให้สัตว์พวกนั้นโต้กลับเลยด้วยซ้ำ “คุณลุงหวัง กำลังล่าสัตว์อยู่เหรอครับ?” ที่ตีนเขาซีซิง หลินอี้พบกับพรานเฒ่าหวังและทักทายเขา “อี้เอ๋อร์กลับมาแล้วรึ?” ลุงหวังถือไก่ป่าไว้ในมือ หันกลับมาฉีกยิ้ม “กลับมาตอนไหนล่ะเนี่ย?” “วันนี้ครับ ผมมาหาเอ้อร์โก่วตั้น คุณลุงหวังเห็นเขาบ้างไหมครับ?” หลินอี้ถาม “เห็นสิ กำลังขึ้นเขาไปนั่นไง อยู่ข้างบนนู่น!” ลุงหวังตอบ “มีแค่เจ้าเด็กนี่คนเดียวแหละที่มีพละกำลังมหาศาลติดตัวมาถึงกล้าขึ้นไปล่าสัตว์ ถ้าเป็นคนธรรมดาขึ้นไป รับรองได้ไปแล้วไม่ได้กลับมาแน่! จริงสิ ส่วนเธอด้วย พวกเธอนี่มันจริงๆ เลย...” “ฮ่าฮ่า ผมฝึกกังฟูกับคนแก่มาตั้งแต่เด็กน่ะครับ เดี๋ยวผมขอตัวขึ้นไปก่อนนะครับ” หลินอี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไปสิ วันหลังว่างๆ ก็แวะมาเล่นกันบ้างนะ!” ลุงหวังตะโกนไล่หลัง ทุกคนในหมู่บ้านรู้ว่าหลินอี้มีวิชากังฟู แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขามีฝีมือแค่ไหน ส่วนใหญ่คิดว่าหลินอี้แค่แข็งแรงกว่าคนทั่วไปเพื่อเสริมสร้างร่างกายเท่านั้น “ใครน่ะ?” สัญชาตญาณของเอ้อร์โก่วตั้นเฉียบคมมาก หากมีสัตว์ป่าดักซุ่มโจมตีจากด้านหลัง เขาคงตายไปนานแล้ว! แม้เขาจะแข็งแกร่งมาก แต่การป้องกันตัวก็ไม่ต่างจากคนทั่วไป ดังนั้นเขาจึงต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา เมื่อมีสัตว์ป่าเข้าใกล้ เขาต้องตอบสนองทันที! อย่างไรก็ตาม เขาได้ยินเสียงฝีเท้า ซึ่งมันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของสัตว์ แต่เป็นเสียงฝีเท้าของคน ทำให้เอ้อร์โก่วตั้นแปลกใจมาก เพราะไม่มีใครกล้าเข้ามาในภูเขานี้ นอกจากเขาคนเดียว “ฉันเอง” หลินอี้พอใจกับสัญชาตญาณของโก่วตั้นมาก เขาไม่ได้ปิดบังเสียงฝีเท้าเพื่อทดสอบอีกฝ่าย ในป่านี้ไม่มีจอมยุทธ์คนไหนมาลอบโจมตีเขาแน่ ถ้ามี ก็คงเป็นแค่สัตว์ป่าเท่านั้น “ลูกพี่?” โก่วตั้นกะพริบตาด้วยความตกใจและดีใจ เขารีบหันกลับมามองหลินอี้ด้วยท่าทีไม่อยากจะเชื่อ “ลูกพี่ กลับมาแล้วเหรอครับ?” “ฉันไม่ได้บอกเหรอว่าฉันจะกลับมาในเดือนสิงหาคมแน่นอน?” หลินอี้พยักหน้า “ฉันเพิ่งมาถึงวันนี้ ถังหยุนกับคนอื่นๆ ก็มาด้วย คืนนี้มาที่บ้านผมไหม?” “ได้สิครับ เดี๋ยวผมพาโรลี่โปโล่ไปด้วย” โก่วตั้นพยักหน้า เขาจำได้แล้วว่าก่อนที่หลินอี้จะไปเคยบอกว่าจะกลับมาในเดือนสิงหาคม ตอนนั้นเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ตอนนี้เขานึกออกแล้ว หลินอี้กำลังจะเข้าไปในถ้ำในปีนี้ช่วงพระจันทร์เต็มดวงในเดือนสิงหาคม เขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนกำหนดคำสัญญาห้าปีนี้ แต่เป็นความจริงที่ว่าพวกเขาจะเข้าไปได้ก็แค่ห้าปีเท่านั้น ดังนั้นหลินอี้จะพลาดอีกไม่ได้ ยังเหลือเวลาอีกไม่กี่วันกว่าจะถึงคืนพระจันทร์เต็มดวง หลินอี้จึงไม่ได้รีบร้อนอะไร “วันนี้ล่าอะไรได้บ้าง?” หลินอี้มองไปด้านหลังโก่วตั้น แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย