Chapter 418 - Afraid To Do Anything

เผยแพร่เมื่อ 12 มี.ค. 2569 20:14

Chapter 418 - หวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูก “หึ…” หลินอี้ไหวไหล่ “ผมก็แค่กำลังดัดเหล็กที่บุบอยู่ตรงรถตู้ของผม คุณจะเอาอะไรมากลัวผมนักหนา?” “แกคอยดูเถอะ! อยู่ตรงนั้นแหละถ้าแน่จริง!” เทียนตี้แค่นเสียงฮึดฮัดก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “รั่วกวง แกอยู่ไหน? ฉันอยู่ที่เขตเหนือ ถนนโกลเด้นเซาท์! มีคนขับรถชนฉันแล้วไอ้เด็กนี่ไม่ยอมจ่าย แถมยังใช้กำลังขู่ฉันอีก! ได้ ฉันจะรอแก รีบมานะ!” หลินอี้ขมวดคิ้ว ถ้าไอ้บ้านี่ตั้งใจจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด เขาก็คงต้องจัดการให้จบเรื่องเสียที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาหลิงซาน หลิงซานประหลาดใจอย่างน่ายินดีที่หลินอี้โทรมา เธอไม่คิดว่าเขาจะหาทางแก้ปัญหาได้เร็วขนาดนี้ หญิงสาวรีบกดรับด้วยความดีใจ “หลินอี้? นายคิดวิธีอะไรออกแล้วเหรอ?” “เปล่าหรอก มีคนขับรถย้อนศรมาชนผม ช่วยแวะมาหน่อย…” หลินอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ชนนาย? นายเป็นอะไรไหม?” หลิงซานชะงัก เธอมีเรื่องจะขอให้หลินอี้ช่วย ดังนั้นถ้าตอนนี้เขาเป็นอะไรไป เธอคงช่วยคนคนนั้นไม่ได้แน่! “ผมไม่เป็นไร แค่ไอ้หมอนี่พยายามจะรีดไถผม มันถึงกับเรียกพวกมาขู่ผมด้วย” หลินอี้บอก “ทำไมเรื่องแค่นี้ต้องให้ฉันมาด้วย? นายจัดการเองไม่ได้หรือไง?” หลิงซานรู้สึกทั้งรำคาญและขำในเวลาเดียวกัน ทำไมหลินอี้ถึงต้องเรียกเธอมาในเรื่องเล็กน้อยขนาดนี้? ไม่ใช่ว่าเขามีฝีมือขนาดจัดการได้เองหรอกเหรอ? “โอเค งั้นผมคงต้องอัดรถมันให้ยุบกว่าเดิมแล้วก็ซัดหน้ามันสักทีสองที” หลินอี้พูด “หา?” หลิงซานยิ้มขมขื่นกับคำพูดนั้น “เอาล่ะ รอฉันอยู่ตรงนั้นแหละ ฉันกำลังจะไป…” ถ้าหลินอี้ทำแบบนั้นจริงๆ มีหวังเขาได้ถูกส่งเข้าสถานีตำรวจแน่ ซึ่งมันจะกลายเป็นปัญหาสำหรับเธอ ดังนั้นทางที่ดีเธอควรเข้าไปจัดการเองเพื่อตัดปัญหา “ถนนโกลเด้นเซาท์” หลินอี้อมยิ้ม “ถ้าพวกมันมาถึงก่อนคุณ ผมคงต้องสู้ไปพลางๆ ก่อน” “จ้าๆ รู้แล้วน่า!” หลิงซานแค่นเสียงอย่างหงุดหงิด เธอเป็นห่วงว่าหลินอี้จะหาเรื่องใส่ตัวเพียงเพื่อแกล้งเธอ จึงจำใจต้องพูดคำหวานๆ ให้เขาสบายใจขึ้น “ใจเย็นก่อนเถอะ ยัยสมองกลวงกำลังไปหาแล้ว…” “อ้อ โอเค” ในที่สุดหลินอี้ก็ได้เห็นด้านที่น่ารักของซ่งหลิงซาน เด็กสาวที่วันๆ เอาแต่ใช้กำลังและไร้ซึ่งหัวคิด เป็นยัยตัวร้ายจอมโวยวาย ที่แท้เธอก็ยังมีจุดดีให้พอกลบเกลื่อนได้บ้าง “ต่อให้แกเรียกใครมา ฉันก็บอกไว้เลยว่าวันนี้แกไม่รอดแน่! ถ้าไม่มีเงินหนึ่งแสนมาวางตรงหน้า แกไม่ได้ออกไปจากที่นี่หรอก!” เทียนตี้ชี้หน้าข่มขู่ด้วยความมั่นใจ นี่คือรถบีเอ็มดับเบิลยูคันใหม่ของเขาที่เพิ่งซื้อมาไม่ถึงครึ่งเดือน! การที่หลินอี้ชนจนไฟแตกทำเอาเขารู้สึกเจ็บจี๊ดจนต้องเอาคืนให้สาสม! เสียงเครื่องยนต์คำรามดังสนั่น ตามด้วยเสียงเพลงดีเจเบสหนักๆ ดังตามมา ก่อนที่มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งจะซิ่งมาจอดเบรกจนล้อลากคั่นกลางระหว่างรถบีเอ็มและรถตู้ เทียนตี้ดีใจเนื้อเต้น ลูกชายเขามาแล้ว ไอ้คนที่ชนรถเขาคราวนี้ได้ซวยหนักแน่ ซวยแบบไม่ต้องสงสัยเลย!!! “พ่อ เกิดอะไรขึ้น? ใครชนพ่อ?” รั่วกวงกระโดดลงจากมอเตอร์ไซค์พร้อมตะโกนถาม “ชนแล้วไม่ยอมจ่ายเหรอ? เดี๋ยวผมจัดการให้!” “ก็ไอ้เด็กเวรนั่นไง! อัดมันก่อนแล้วค่อยทุบรถมัน! บังคับให้มันจ่ายมา หนึ่งแสน!” เทียนตี้สั่งด้วยรอยยิ้มเย็นชา นิ้วยังคงชี้ไปที่หลินอี้ เทียนตี้กำลังโกรธจัด!! นี่คือรถบีเอ็มคันใหม่ที่มาพร้อมกับป้ายทะเบียนสุดหรู! ถ้าเขาปล่อยให้รถตู้กระจอกๆ นี่ขับหนีไปหลังจากทำพังยับเยิน เขาคงต้องนอนเจ็บใจไปอีกหลายวันแน่! สองวันนี้เทียนตี้ก็อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว เขาเล็งสาวน้อยคนหนึ่งในบริษัทไว้และเกือบจะได้เผด็จศึกอยู่แล้วเชียว แต่ดันมีแฟนหนุ่มของเธอโผล่มาขัดจังหวะเสียได้! “ใคร? ใครมันกล้า... เอ๊ะ?!” รั่วกวงกำลังจะเตรียมสั่งสอนไอ้เด็กนี่ให้หลาบจำ แต่พอเห็นหน้าหลินอี้เขาก็ต้องชะงักไปทันที รั่วกวงดูออกดีกว่าพ่อของเขา เทียนตี้อาจดูไม่ออกว่าคนนี้คือใคร แต่รั่วกวงจำได้แม่นทันทีที่เห็นหน้า! “ทำไม… ทำไมถึงเป็นนายล่ะ..?” โดยไม่รอให้ใครตอบ รั่วกวงรีบดึงแขนพ่อออกมาด้านข้างแล้วกระซิบ “พ่อ พ่อไปหาเรื่องเขาทำไม? ผมอุตส่าห์พยายามหลบหน้าเขาอยู่แล้วพ่อยังไปกวนเขาอีก! แบบนี้มีแต่จะซวยกันหมด!” “ใคร? แกรู้จักไอ้เด็กนี่เหรอ?” เทียนตี้ชะงัก รวมถึงพวกสมุนที่ตามรั่วกวงมาด้วย ทุกคนงุนงงว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนั้น “เขาคือคนที่โยนพ่อออกจากห้องพักฟื้นที่โรงพยาบาลไง!” รั่วกวงยิ้มขื่น “พ่อ ไปขอโทษเขาเถอะ ไม่คุ้มหรอก! เขาเป็นพวกตัวอันตรายแถมยังเก่งกาจมาก!” “ขอโทษ? ไม่มีทาง! มันก็มีแค่สองมือ จะไปสู้คนจำนวนขนาดนี้ได้ยังไง? ดูพวกเราสิ มีคนเยอะแยะขนาดนี้ ทำไมต้องกลัวมันด้วย??” เทียนตี้ขมวดคิ้ว อย่างน้อยเขาก็เป็นคนมีชื่อเสียงนะ! จะให้มาโดนเด็กที่ไหนไม่รู้ทำรถพังแล้วยังต้องไปกราบขอโทษอีกเนี่ยนะ?! ถ้าเรื่องหลุดออกไปเขาคงต้องแทรกแผ่นดินหนี! มันน่าอับอายที่สุด! “งั้นพ่อก็หาคนอื่นมาจัดการเถอะ ผมยังไม่อยากตายตอนนี้!” รั่วกวงส่ายหน้า หลินอี้ทิ้งรอยแผลใจไว้ให้เขาเมื่อคราวที่แล้ว แค่คิดจะเผชิญหน้ากับหลินอี้เขาก็ไม่กล้าแล้ว “ไอ้ลูกแหง่! สวะ!” เทียนตี้แค่นเสียง “น้องชายแกยังกล้ากว่าแกอีก! เดี๋ยวฉันจะให้มันเรียกคนมาจัดการไอ้เด็กนี่เอง!” “……” รั่วกวงก้มหน้าเงียบ เขาไม่กล้าทำอะไรหลินอี้จริงๆ นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เขากลัวที่จะมีเรื่องกับหลินอี้เกินไป สุดท้ายเขาเลยทำเป็นเมินคำพูดของพ่อไปเสียสนิท “สวะเอ๊ย!!” เทียนตี้โกรธจัด! เขากำลังจะพูดอะไรต่อ แต่แล้วเสียงไซเรนตำรวจก็ดังขึ้นไม่ไกล ตามด้วยรถตำรวจที่ขับมาจอดเอี๊ยดข้างรถบีเอ็มพร้อมไฟวับวาบ หลิงซานถอนหายใจอย่างโล่งอก ทุกคนยังปลอดภัยดี เธอฝ่าไฟแดงตลอดทางมาที่นี่ด้วยความกังวลว่าหลินอี้จะไปก่อเรื่องให้เธอ! โชคดีที่ดูเหมือนหลินอี้ยังไม่ได้ลงมือทำอะไร “ทุกคนไปที่สถานีตำรวจ!” หลิงซานรู้สึกกังวลมาตลอดทาง ความกดดันนั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิด เธอชี้บอกทุกคนเพื่อระบายอารมณ์ออกไปบ้าง เทียนตี้ขมวดคิ้วเมื่อเห็นตำรวจโผล่มาอย่างกะทันหัน เขาไม่ได้เรียกตำรวจมา แล้วทำไมหลิงซานถึงอยู่ที่นี่? แค่ขับรถผ่าน? ช่างแส่เรื่องชาวบ้านจริงๆ! “นี่คุณเจ้าหน้าที่ ผมมีคนรู้จักอยู่ที่จราจรนะ เลิกยุ่งเรื่องนี้แล้วถอยไปซะ เราจะเคลียร์กันเอง!” เทียนตี้ชี้นิ้วตรงไปที่หน้าหลิงซานแล้วโบกมือไล่ ในสายตาเขา หลิงซานยังเด็กและเป็นตำรวจหญิง คงเป็นตำรวจใหม่ที่ไม่มีเส้นสายอะไร ดังนั้นเขาไม่จำเป็นต้องเกรงใจ ถึงจะสวยและหุ่นดีก็เถอะ… แต่เทียนตี้ก็ไม่โง่พอจะไปจีบตำรวจหญิงหรอก เขาไม่อยากเข้าไปกินข้าวแดงในคุก “จะไปหรือไม่ไป?” หลิงซานถาม โดยไม่สนใจคำพูดของเทียนตี้เลยสักนิด

React

พูดคุย