Chapter 426 - Journey to the Sapling

เผยแพร่เมื่อ 12 มี.ค. 2569 20:14

บทที่ 426 - มุ่งหน้าสู่ต้นกล้า “ชู! ไม่ใช่ว่าเราจะไปซื้อต้นกล้ากันเหรอ?” เหมิงเหยากัดฟันกรอด พยายามกลั้นใจไม่ให้เป็นลมล้มพับไป “อ๋อ ใช่สิ งั้นไปซื้อต้นกล้ากันก่อนเลย” อวี่ซูพยักหน้า “หลินอี้ เรากำลังจะไปซื้อต้นกล้ากัน รถของเราที่นั่งอยู่มันไม่พอ... เราไปรถของนายแทนดีไหม?” เหมิงเหยาตัดสินใจถามหลินอี้ด้วยตัวเอง เธอไม่ได้อยากจะคุยกับหลินอี้ในตอนนี้เท่าไหร่นัก เพราะเธอยังไม่รู้ว่าจะรับมือกับสถานการณ์ที่เสี่ยวเสี่ยวไล่ตามเขาแบบนั้นอย่างไร เธอรู้สึกอับอายกับเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะมันเป็นปัญหาที่เธอเป็นคนก่อ... แถมยังใช้ให้อวี่ซูไปคาดคั้นหลินอี้อีกว่าเขากำลังไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นอีกหรือเปล่า “ได้สิครับ” หลินอี้พยักหน้า เขาปฏิเสธคำสั่งของคุณหนูไม่ได้ “จะไปกันเลยไหมครับ?” “ไปสิ ไปกันเลย...” เหมิงเหยาลุกขึ้นแล้วฉุดมืออวี่ซูเตรียมตัวออกไปกับหลินอี้ นี่เป็นครั้งแรกที่คุณหนูและคุณหนูเฉินได้นั่งรถตู้สภาพโทรมๆ ของหลินอี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพวกเธอตกใจแค่ไหนที่เห็นว่ามันสภาพย่ำแย่เพียงใด “นี่พี่เกราะป้องกัน... รถคันนี้มันยังวิ่งได้จริงๆ เหรอ?” อวี่ซูไม่อาจเข้าใจได้เลยว่ารถที่สภาพพังขนาดนี้ยังวิ่งไปได้ยังไง แถมดูเหมือนจะวิ่งได้เร็วเสียด้วย “เห็นแล้วไม่ใช่เหรอว่ามันยังวิ่งได้?” หลินอี้ยิ้ม “ลูกน้องอย่างผมแค่มีรถโทรมๆ ให้ขับก็นับว่าโชคดีมากแล้วล่ะ” “งั้นเหรอ งั้นฉันยกรถของฉันให้นายแล้วกัน ฉันไม่ชอบขับรถอยู่แล้ว” อวี่ซูพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังหลังจากได้ยินแบบนั้น ในขณะเดียวกัน เหมิงเหยาก็รู้สึกกระดากใจขึ้นมา หลินอี้เป็นคนติดตามของเธอ แต่กลับไม่มีรถดีๆ ให้เขาใช้... เขาคงจะได้รถตู้คันนี้มาจากกองขยะหรือร้านขายของมือสองแน่ๆ เธอแกล้งกระแอม “หลินอี้ พรุ่งนี้ฉันจะบอกลุงฟู่ให้ไปจัดการหาเอสยูวีให้นายสักคัน...” “อ่า... ไม่เป็นไรครับ ผมชินกับคันนี้แล้วล่ะ...” หลินอี้ไม่คิดว่าคุณหนูจะอ่อนไหวขนาดนี้ เขาไม่ได้มีเจตนาอะไรตอนพูดเรื่องรถ แต่เธอกลับเสนอจะซื้อรถให้เพราะเรื่องนี้ “อ้อ...” เหมิงเหยาไม่ได้คะยั้นคะยอต่อหลังจากหลินอี้ปฏิเสธ เพราะนั่นไม่ใช่นิสัยของเธอ “ว่าแต่... เฟิงเสี่ยวเสี่ยวคนนั้นไม่ได้หาเรื่องนายวันนี้ใช่ไหม?” “เฮ้อ แน่นอนว่าหาเรื่องสิ เธอแอบตามผมไปในห้องน้ำเพื่อจะถ่ายคลิปขู่ผม แต่ผมคิดว่าเป็นจงผินเหลียง เลยฉี่ใส่เธอไปเต็มๆ... คราวนี้เลยกลายเป็นเรื่องใหญ่เลย!” หลินอี้ไม่ได้ปิดบังอะไร เพราะเรื่องทั้งหมดมันเริ่มมาจากวันนั้นที่เขาอยู่กับคุณหนู เหมิงเหยาคงจะโทษเขาไม่ได้หรอกหากเสี่ยวเสี่ยวจะทำอะไรลงไปเพราะเหตุนั้น “หา? นาย... นายฉี่ใส่เธอเพราะคิดว่าเป็นจงผินเหลียงงั้นเหรอ?” ตาของเหมิงเหยาเบิกกว้าง เธออยู่ที่นั่นกับชูตอนที่เขา 'ทำฝนตก' ในห้องน้ำเมื่อก่อน และสีหน้าทรมานของจงผินเหลียงก็ดูตลกดีอยู่หรอก... แต่เรื่องมันต่างออกไปถ้าเหยื่อเป็นผู้หญิง มันจะน่าอับอายขนาดไหนกัน? เหมิงเหจินตนาการว่าถ้าเป็นเธอ เธอคงอยากตายแน่ๆ เสี่ยวเสี่ยวคงไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ หรอก “ช่างมันเถอะครับ เป็นความผิดของเธอเองที่เดินเข้าห้องน้ำชาย” หลินอี้ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ “ปล่อยเธอไปเถอะ เธอจะทำอะไรก็ทำไป เดี๋ยวพอหายแค้นเธอก็เลิกไปเอง ก็แค่ยัยนักเลงคนหนึ่ง” “ฉันขอโทษจริงๆ นะ ฉันไม่คิดว่าเธอจะตามราวีหนักขนาดนี้...” เหมิงเหยาพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด “เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับเธอให้ บอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้นไม่ใช่ความผิดของนาย...” “หืม?” หลินอี้มองคุณหนูด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนั้นออกมา ใบหน้าของเหมิงเหยาเริ่มขึ้นสีจางๆ เธอทำเสียงขึ้นจมูกแล้วรีบแก้ต่าง “ฉันเป็นคนมีเหตุผลต่างหาก! อย่าได้เข้าใจผิดว่าที่ฉันพูดแทนเนี่ยแปลว่าฉันรู้สึกอะไรนะ! จะบอกให้ว่าฉันยังเกลียดนายเข้าไส้อยู่เหมือนเดิม!” เหมิงเหยาเผลอหลุดปากพูดออกไปด้วยความตื่นตระหนก แต่พอพูดจบก็นึกเสียใจ... เธอเกลียดยัยหลินอี้คนนั้นจริงๆ หรือเปล่านะ? ดูเหมือนว่าความรู้สึกนั้นจะเลือนหายไปแล้ว... “ฮ่าๆ...” หลินอี้ยิ้ม “ผมรู้ครับ แต่เฟิงเสี่ยวเสี่ยวทำอะไรผมไม่ได้หรอก หลบๆ เลี่ยงๆ เธอไว้ดีที่สุด ไม่อย่างนั้นเพื่อนร่วมชั้นอาจจะรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเราเข้า!” เหมิงเหยารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที ‘ไม่อย่างนั้นเพื่อนร่วมชั้นอาจจะรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเราเข้า’? แล้วถ้าเขารู้จะทำไมล่ะ? ทำไมเขาถึงได้แคร์เรื่องนั้นนักทั้งที่เธอไม่ได้แคร์สักหน่อย! มันเรื่องอะไรกัน!! เหมิงเหยาเข้าใจดีว่าที่หลินอี้พูดแบบนั้นก็เพื่อความสบายใจของเธอ ไม่ใช่ของเขา แต่ถึงอย่างนั้น... มันก็น่าโมโห! ผู้ชายคนไหนต่างก็อยากจะมีข่าวกับเธอทั้งนั้น แต่ดูเหมือนหลินอี้จะไม่สนใจเลยสักนิด! เธอแย่ขนาดนั้นเชียวเหรอ?? ความเงียบของเหมิงเหยาทำให้บรรยากาศในรถดูอึมครึมขึ้นมาเล็กน้อย แต่โชคดีที่ยังมีอวี่ซูอยู่ “พี่เกราะป้องกัน คุณคิดว่าที่ห้างขายดอกไม้ นก และปลา เขาจะมีฉลามขายไหมคะ?” “......” เหมิงเหยาอยากจะตบอวี่ซูให้ตาย “ชู เธอคิดว่าจะมีใครซื้อฉลามกลับบ้านเหรอ? ไม่กลัวฉลามกินเอาหรือไง??” “ก็ต้องมีคนที่อยากได้สิคะ!” อวี่ซูพยักหน้า “เช่น คนที่อยากฆ่าตัวตายไงคะ” หลินอี้จอดรถที่หน้าห้างแล้วเดินเข้าไปกับพวกเธอ “เดินติดกันไว้นะ ตรงนี้คนเยอะ มิจฉาชีพอาจจะเยอะ” “โอเค...” อวี่ซูเร่งฝีเท้าขึ้นก่อนจะชะลอลงอีกครั้ง “ฉันไม่ได้พกเงินมาเลย” “ชู นี่เธอพูดจริงเหรอ? ไม่ได้ล้อเล่นนะ?” สีหน้าของเหมิงเหยาเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยิน “จริงค่ะเหยาเหยา พี่ก็รู้ว่าฉันชอบเก็บกระเป๋าสตางค์ไว้ในกระเป๋าถือ...” อวี่ซูพูด “ดูชุดเดรสตัวนี้สิคะ ไม่มีที่ให้ใส่กระเป๋าสตางค์เลยสักนิด!” “ฉันก็ไม่ได้พกมาเหมือนกัน...” เหมิงเหยาขมวดคิ้ว “หลินอี้ นายมีไหม?” “อ่า มีครับ” หลินอี้คิดในใจว่านี่สินะเหตุผลที่ลุงฟู่ต้องให้บัตรธนาคารเขามา—คุณหนูสองคนนี้คงลืมพกกระเป๋าสตางค์กันบ่อยๆ แน่เลย “งั้น... เดี๋ยวฉันยืมเงินนายไปก่อนนะ...” เหมิงเหยาถอนหายใจด้วยความโล่งอก ถ้าหลินอี้ไม่ได้พกเงินมาด้วย ทริปนี้คงเสียเที่ยวแน่ๆ “ว้าว เหยาเหยาดูลูกนั้นสิ! เขาขายต้นกล้ากันจริงๆ ด้วย! มีหลายพันธุ์จัง...” อวี่ซูรู้สึกตื่นเต้น “เหยาเหยา พรุ่งนี้เราจะปลูกต้นอะไรกันดีคะ?” เหมิงเหยาส่ายหน้า เธอไม่ค่อยถนัดเรื่องต้นไม้เท่าไหร่ เลยไม่รู้ว่าควรเลือกต้นไหน “ดูตรงนั้นสิเหยาเหยา! ต้นนั้นแปลกจัง! ทำไมมันถึงมีสายน้ำเกลือล่ะ?” อวี่ซูชี้ไปที่ต้นกล้าบางต้นที่อยู่ไกลออกไป “ไม่รู้สิ สงสัยมันคงป่วยมั้ง” เหมิงเหยาตอบ “อ๋อ นั่นเป็นน้ำโปรตีนครับ ต้นกล้านำเข้าบางชนิดอาจจะยังไม่ชินกับการเปลี่ยนสภาพแวดล้อม เลยต้องฉีดสารอาหารพวกนี้เข้าไป ไม่อย่างนั้นมันจะตาย” หลินอี้อธิบายพร้อมรอยยิ้ม “พวกสวนไม้ระดับไฮเอนด์เขาก็ทำแบบนี้กับต้นไม้บางชนิดเหมือนกันครับ” “น่าสนใจจัง เหยาเหยา เราซื้อต้นนี้กันไหมคะ?” อวี่ซูรู้สึกสนใจต้นไม้ที่มีสายน้ำเกลือพวกนั้นขึ้นมา “ชู เธอเลิกพูดอะไรโง่ๆ ได้ไหม? จบไปแล้วเธอจะเอาโปรตีนไปฉีดให้ต้นไม้ทุกวันหรือไง? ถ้าไม่ฉีดมันจะไม่ตายเหรอ??” เหมิงเหยาถลึงตาใส่

React

พูดคุย