บทที่ 439 - การฉีดยา พินเหลียงชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อหลังจากขุดหลุมที่สองเสร็จ เขามองดูผลงานของตัวเองแล้วเกือบจะเห็นภาพเมิ่งเหยาเดินเข้ามาเอาใจ ชื่นชมในชัยชนะของเขาพร้อมกับพูดว่าพี่เหลียงคือเจ้าชายขี่ม้าขาวของเธอ... พินเหลียงเช็ดเหงื่อบนหน้าผากด้วยความฮึกเหิมและมีกำลังใจเต็มเปี่ยม เขารู้สึกไม่เหนื่อยอีกต่อไปแล้ว! เขากำลังจมอยู่ในห้วงจินตนาการตอนที่อวี้ซูเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าขณะจ้องมองพินเหลียง “เหลียงจี้ เหยาเหยาถามว่านายเหนื่อยหรือเปล่า?” “ไม่เลย! เรื่องแค่นี้ไม่ทำให้ฉันเหนื่อยหรอก ไม่เหนื่อยเลยสักนิด! ต่อให้ต้องขุดหลุมพวกนี้แปดหรือสิบหลุมในรวดเดียวก็ไม่มีปัญหา” พินเหลียงโอ้อวด “อ๋อ งั้นก็เยี่ยมเลย! เหยาเหยาบอกว่าเธอชอบเด็กผู้ชายที่จิตใจดีและแข็งแรง เพราะฉะนั้นนายควรไปช่วยคนอื่นขุดหลุมด้วยนะ!” อวี้ซูเสนอแนะ “ห๊ะ??” พินเหลียงไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง นี่เขาต้องไปช่วยคนอื่นขุดหลุมด้วยงั้นเหรอ? แต่ในเมื่อเขาพูดไปแล้ว หากจะกลืนน้ำลายตัวเองตอนนี้ก็เหมือนตบหน้าตัวเองชัดๆ... เมื่อไม่มีทางเลือก พินเหลียงจึงเริ่มพยักหน้าอย่างสิ้นหวัง “งั้นฉันจะไปช่วยคนอื่นแล้วกัน...” “เหอะ ไอ้โง่นี่ไปซะที เหยาเหยา! เธอออกมาได้แล้ว! เรามาเริ่มปลูกต้นไม้กันเถอะ!” อวี้ซูเรียกเมิ่งเหยาพร้อมโบกมือให้ “ซู เธอไปเอาความปัญญาอ่อนมาจากไหน บางทีก็ทำตัวติ๊งต๊อง บางทีก็ดูฉลาดเป็นกรด ฉันว่าเธอแกล้งทำตัวแบบนี้ต่อหน้าฉันใช่ไหมล่ะ!” เมิ่งเหยาพูดอย่างจนใจกับเพื่อนสนิทของเธอ “โธ่ ไม่จริงสักหน่อย ฉันก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่งเวลาอยู่กับเธอเท่านั้นแหละ เหยาเหยา...” อวี้ซูดึงแขนเมิ่งเหยา “ฉันไม่ได้โง่นะ มาเถอะ...” “ก็ได้ๆ เธอไม่ได้โง่ ฉันเชื่อเธอก็ได้” เมิ่งเหยาพูดพร้อมส่ายหัว ไม่อยากเสียเวลากับเรื่องนี้อีก เธอหยิบกล้าไม้ขึ้นมาแล้วเริ่มปลูก... หลังจากนั้นไม่นาน เมิ่งเหยาและอวี้ซูก็ปลูกต้นไม้เสร็จและกำลังจะเดินกลับไปพักที่ห้องเรียน ทันใดนั้นก็มีคนกลุ่มหนึ่งวิ่งผ่านไปพร้อมกับแบกกล้าไม้ที่มีรูปร่างประหลาด... พินเหลียงเดินนำหน้าอยู่ คอยออกคำสั่งและทำท่าทางต่างๆ ตอนนี้พินเหลียงเหนื่อยจนหมดแรง แต่เขาก็เมินความชาที่ปลายมือปลายเท้าเพื่อจะดูแข็งแกร่งในสายตาของเมิ่งเหยา เขากระโดดโลดเต้นไปมาขณะช่วยกันเคลื่อนย้ายกล้าไม้ “ระวังหน่อย นี่มันกล้าไม้นำเข้านะ! อย่าให้ตกเชียว...” “เหยาเหยา ดูนั่นสิ! มีคนทำมันจริงๆ ด้วย สิ่งที่เธอว่ามันงี่เง่าน่ะ!” อวี้ซูพูดอย่างตื่นเต้นพร้อมชี้ไปที่ต้นไม้เอสกิโมของพินเหลียง “ดูสิ ต้นไม้นั่นก็มีการฉีดสารอาหารด้วย!” “...” เมิ่งเหยาไม่รู้จะพูดอะไรดี พินเหลียงมันโง่ขนาดนั้นเชียวหรือ? เขาคิดจะทำอะไรกับต้นไม้ที่ต้องต่อสายน้ำเกลือกัน? มันคงตายตั้งแต่วินาทีที่เขาดึงสายน้ำเกลือนั่นออกแล้ว “ช่างเขาเถอะ เรากลับไปที่ห้องเรียนกันก่อนดีกว่า” “โอเค...” อวี้ซูอยากเข้าไปดูใกล้ๆ แต่พินเหลียงคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะสามารถ ‘จุดประกายท้องฟ้ายามค่ำคืน’ ด้วยโปรเจกต์ต้นไม้ไฟดอกไม้เงินของเขาได้ เธอค่อยออกมาดูหลังจากเขาทำเสร็จก็ได้ ทว่าเมิ่งเหยาและอวี้ซูกำลังจะเดินจากไป พินเหลียงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาทรุดลงไปกองกับพื้นดังตุ้บ เขาขุดหลุมมากเกินไปจนขาสั่น และทำงานมาจนเกือบเที่ยงโดยที่ยังไม่ได้กินอะไรเลย... มันหนักเกินกว่าร่างกายของเขาจะรับไหว “เหยาเหยา! พินเหลียงเป็นลมไปแล้ว!” อวี้ซูรีบวิ่งเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น “ช่างเขาสิ เดี๋ยวก็มีคนจัดการเองแหละ” เมิ่งเหยาสนใจที่ไหนกันว่าพินเหลียงจะเป็นตายอย่างไร “มาเถอะ แค่แวบเดียวแล้วเราจะกลับกัน ตกลงไหม?” อวี้ซูไม่ใช่คนที่จะยอมพลาดความสนุกไปง่ายๆ “ก็ได้ ดูแค่ไกลๆ นะ” เมิ่งเหยาพยักหน้าอย่างจนใจ อวี้ซูเร่งฝีเท้าวิ่งเข้าไปดู เสี่ยวฟู่กำลังพยายามประคองพินเหลียงอย่างลนลาน “พี่เหลียง พี่เหลียง! เป็นอะไรไปครับ??” “ขอดูหน่อย!” อวี้ซูวิ่งเข้าไปดูพินเหลียง “เอ่อ...” เสี่ยวฟู่ไม่แน่ใจว่าควรให้เธอเข้ามาดูดีไหม แต่การทำให้เพื่อนสาวคนนี้โกรธเป็นสิ่งที่แม้แต่พินเหลียงยังไม่กล้าทำเลย ประสาอะไรกับเขา เขาจึงขยับหลีกทางให้เธอเข้ามาใกล้ “อ้อ ฉันรู้แล้ว เขาอ่อนแอเกินไป เราต้องเติมสารอาหารโปรตีนให้เขา!” อวี้ซูพูดขณะกวาดสายตาไปรอบๆ เธอคว้าสายน้ำเกลือที่ต่อเข้ากับต้นไม้เอสกิโมข้างตัวพินเหลียงแล้วทิ่มเข้าไปที่ก้นของเขา... ทุกคนที่ดูอยู่ถึงกับเบิกตากว้าง นี่เอาสารอาหารสำหรับต้นไม้มาฉีดใส่คนเนี่ยนะ..? เสี่ยวฟู่ดูเป็นกังวลเป็นพิเศษ หัวใจของเขาเต้นรัว... พินเหลียงจะไม่ตายเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม? “โอ๊ย!!” พินเหลียงสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะความเจ็บปวด เข็มฉีดยานั่นสำหรับพืชและมันหนามาก! มันเจ็บสุดขีดที่โดนแทงเข้าไปแบบนั้น “เห็นไหมล่ะ? เขาตื่นแล้ว!” อวี้ซูพูดอย่างร่าเริง “ฉันนี่มันหมอมหัศจรรย์จริงๆ!” “......” ฝูงชนไม่รู้จะโต้ตอบอย่างไรกับสิ่งที่อวี้ซูพูด มันช่างไร้สาระสิ้นดีที่มาเรียกตัวเองว่าหมอมหัศจรรย์ แต่อย่างน้อยพินเหลียงก็ฟื้นขึ้นมาจริงๆ... อวี้ซูไม่ได้โง่ เธอไม่มีทางพยายามฆ่าคนต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้แน่ ก้นคนเรามีเนื้อเยอะ การปักเข็มลงไปตรงนั้นไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรมาก นอกจากแค่ความเจ็บปวดเท่านั้น... “เอาล่ะ ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอกนะ! ไปละ” พูดจบอวี้ซูก็หันหลังวิ่งจากไป... ส่วนพินเหลียง เมื่อหันไปเห็นเข็มขนาดมหึมาที่ปักคาอยู่ที่ก้นตัวเอง เขาก็เป็นลมพับไปอีกรอบด้วยความช็อก... “ทำไงดีครับ? เขาสลบไปอีกแล้ว! เราควรดึงเข็มออกแล้วปักเข้าไปใหม่ไหม?” เสี่ยวฟู่ทำตัวไม่ถูกกับพินเหลียงที่สลบไปอีกรอบ “ซู เธอไปเอาเข็มทิ่มคนแบบนั้นได้ยังไง? เกิดเขาตายขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ!” เมิ่งเหยาตกใจมากกับสิ่งที่อวี้ซูทำ “ฮิฮิ ไม่เป็นไรหรอก! ฉันเลือกจุดที่มีเนื้อเยอะๆ แล้วล่ะ” อวี้ซูพูด “...” เมิ่งเหยาพูดไม่ออก... เพื่อนสนิทของเธอคนนี้ดูจะป่าเถื่อนไปหน่อยไหมนะ... คังจ้าวหลงโทรศัพท์ไปตามร้านขายสัตว์เลี้ยงหลายแห่งแล้ว แต่ยังหาเยอรมันเชพเพิร์ดสายพันธุ์แท้ไม่เจอ... แม้จะมีพันธุ์ผสมอยู่บ้าง แต่อุจจาระของพวกมันก็ยังแตกต่างจากอุจจาระสุนัขที่กิน ‘ยาอายุวัฒนะและล้างพิษ’ ไปนิดหน่อย ดังนั้นจ้าวหลงจึงตัดสินใจว่าจะเอาพันธุ์แท้ หลังจากสอบถามไปทั่วเขาก็ได้รู้ว่าต้องจองและสั่งซื้อเยอรมันเชพเพิร์ดสายพันธุ์แท้ล่วงหน้า โดยไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้ เพราะมันเป็นสายพันธุ์หรูหราที่เป็นที่ต้องการของตลาด ร้านสัตว์เลี้ยงมีหน้าที่แค่ติดต่อแหล่งที่มาให้เท่านั้น จ้าวหลงรีบร้อนเกินกว่าจะรอคอยการสั่งซื้อแบบนั้น เขาต้องใช้เส้นสายถามคนในแวดวงชั้นสูงของตงไห่ว่ามีใครเลี้ยงเยอรมันเชพเพิร์ดบ้างไหม คาดไม่ถึงเลยว่าจะมีจริงๆ มีเจ้าของโรงแรมใหญ่แห่งหนึ่งในตงไห่เลี้ยงเยอรมันเชพเพิร์ดอยู่ตัวหนึ่ง บังเอิญเหลือเกินที่เจ้าของโรงแรมคนนั้นเป็นเพื่อนของคุณปู่เขาที่มาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดเมื่อวันก่อน! จ้าวหลงจึงเล่าเรื่องนี้ให้คุณปู่ฟัง โดยหวังว่าจะสามารถยืมหรือซื้อสุนัขตัวนั้นมาจากเจ้าของโรงแรมได้