Chapter 843

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 03:14

Chapter 843: Chapter 28- Trinity – การพาพวกเขาไปพบทาเลีย (เล่ม 5) ~~ ทรินิตี้ ~~ ไม่นานนัก คนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยกลับเข้ามาในห้อง แม่ไม่ได้ไปไหนไกลเท่ารูดี้กับอเล็กซิโอ ทั้งสองคนนั้นจึงกลับมาก่อน แต่ก็นะ พวกเขาเป็นผู้ชาย สิ่งที่ต้องทำก็แค่กวาดเสื้อผ้าใส่กระเป๋าแบบลวกๆ ผู้ชายจัดกระเป๋าได้สะเพร่าจริงๆ เมื่อเทียบกับผู้หญิง “เราพร้อมแล้วครับ ควีนทรินิตี้” รูดี้ฉีกยิ้มให้ฉัน ฉันคิดว่าเขาแค่ตื่นเต้นที่จะได้เดินทาง เราเคยไปเที่ยวพักผ่อนกันเป็นครอบครัวมาก่อน และแน่นอนว่าเขามักจะไปเพื่อคอยคุ้มกันทาเลียในทริปเหล่านั้น ซึ่งเขาก็สนุกกับการได้เห็นสถานที่ใหม่ๆ จริงๆ “เลิกทำตัวงี่เง่าสักที เจ้าคนปัญญาอ่อน” อเล็กซิโอตวาด “เราไปทำงาน ไม่ใช่ไปเที่ยวพักผ่อน” “ฉันรู้แล้วน่า” รูดี้ทำหน้ามุ่ยไปชั่วครู่ “ฉันแค่ชอบสถานที่ใหม่ๆ มันผิดตรงไหนล่ะ?” ฉันรู้ว่ารูดี้เป็นองครักษ์ที่ดี เขาเป็นผู้ชายที่วิเศษมาก เขาเป็นสามีที่ดีของเมย์คู่หูของเขา และเป็นพ่อที่ยอดเยี่ยมของออกัสต์ลูกชายของพวกเขา แต่ถ้าพูดถึงความจริงจังแล้ว เขาก็เทียบอเล็กซิโอไม่ได้เลย ตลอดสิบเอ็ดปีที่พวกเขารู้จักฉัน และรู้จักทาเลียด้วย ชายเหล่านี้ทำงานอย่างหนักเพื่อเป็นที่สุดในหน้าที่ของตน แต่อเล็กซิโอกลับดูจะทำได้ดีกว่ารูดี้เสมอไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรก็ตาม อเล็กซิโอตัวใหญ่กว่า สูงกว่า แข็งแกร่งกว่า ฉลาดกว่า และเก่งเรื่องการวางแผนมากกว่า ทุกสิ่งที่อเล็กซิโอทำ เขาจะทำให้แน่ใจว่ามันออกมาดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฉันชื่นชมเขาในความทุ่มเทที่มีต่อลูกสาวของฉัน แต่มีอยู่เรื่องหนึ่ง เรื่องที่ฉันเคยคิดว่าอาจจะทำให้อเล็กซิโอไม่สบายใจเมื่อนานมาแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยแสดงทีท่าว่ากังวลอะไร ตลอดหลายปีที่ยาวนานนี้ เขายังคงไม่พบคู่แห่งโชคชะตาของตัวเอง รูดี้มีความสุขและมีความรักมาตั้งแต่วันที่ลูกแฝดสี่เกิด แต่อเล็กซิโอกลับไม่ได้โชคดีแบบนั้น บางครั้งฉันก็อดคิดไม่ได้ว่า หรือว่าเขาจะทุ่มเททำงานหนักขนาดนี้เพื่อปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองกันนะ เขายังคงดูแลทาเลียเป็นอย่างดี ฉันเลยไม่ค่อยกังวลเรื่องนั้นเท่าไหร่ ตราบใดที่อเล็กซิโอยังดูมีความสุขและทำงานของเขาได้ตามที่ต้องการ ฉันก็จะไม่เก็บมาคิดมาก หากเมื่อไหร่ที่เขาเริ่มแสดงออกว่าไม่มีความสุขและต้องการจะตามหาคู่ของเขา นั่นก็คงเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ในขณะที่ฉันกำลังคิดเรื่องเหล่านั้น แม่ก็รีบเดินกลับเข้ามาในห้อง ฉันเห็นว่าท่านลากกระเป๋าเดินทางสองใบตามหลังมา แม่จัดของมาให้เหมือนกับว่าทาเลียเป็นเด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง ในขณะที่รูดี้กับอเล็กซิโอนั้นหิ้วกระเป๋าดัฟเฟิลใบใหญ่มาแค่คนละใบอย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ พวกเขาจัดของแบบฉบับผู้ชายแท้ๆ จริงๆ “แม่จัดทุกอย่างที่คิดว่าลูกสาวจะต้องการมาให้แล้วนะ มีชุดนอน เสื้อผ้าใส่สบาย เสื้อผ้าสวยๆ เสื้อผ้ากึ่งทางการ ของใช้ส่วนตัว แล้วก็ทุกอย่างที่แม่คิดว่าจำเป็น แม่ไม่รู้ว่าเขาจะไปนานแค่ไหน เลยจัดมาเผื่อให้เยอะๆ เลย ขอโทษทีนะถ้ามันเยอะไปหน่อย อ้อ... แล้วแม่ก็หยิบหนังสือไปให้เขาไม่กี่เล่ม มีแล็ปท็อป แท็บเล็ต โทรศัพท์ เครื่องสำอาง แล้วก็ตุ๊กตาตัวโปรดของเขาด้วย ส่วนในถุงนี้” ท่านชี้ไปที่ถุงหูรูดที่สะพายอยู่ “แม่เอาหมอนกับผ้าห่มของเขามาด้วย แม่แม่อยากให้เขารู้สึกเหมือนอยู่ที่บ้าน ลูกเขานอนหลับยากออก แม่ไม่อยากให้เขาต้องลำบากกว่าเดิม” “ขอบคุณมากค่ะแม่ ทาเลียต้องขอบคุณแม่แน่ๆ โดยเฉพาะเจ้าบันบันนั่น เขาชอบกอดมันตอนนอนตลอด หนูว่าเขาคงมีความสุขมากที่ได้เห็นมัน” ตุ๊กตาสัตว์ตัวเล็กสีชมพูตัวนั้นเป็นของขวัญชิ้นแรกๆ ที่เราให้ทาเลียตอนที่เขาเกิด ฉันจำได้ว่ารีซเคยล้อเรื่องนี้เพราะเขาชอบเรียกฉันว่า ‘เจ้ากระต่ายน้อย’ อยู่บ่อยๆ แต่ถึงอย่างนั้นทาเลียก็รักมันมาก และนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด “แม่แค่อยากให้ทาลลี่ตัวน้อยของแม่มีความสุข เขาจำเป็นต้องมีของของเขา อีกอย่างนะ เดี๋ยวแม่จะโทรไปบอกที่โรงเรียนอธิบายให้ฟังเอง ในเมื่อพนักงานทุกคนเป็นส่วนหนึ่งของฝูงขยายของเรา แม่ว่าคงไม่มีอะไรต้องห่วง ถ้าจำเป็นก็ให้ทาเลียเปลี่ยนไปเรียนออนไลน์สำหรับภาคการศึกษานี้ไปก่อน แล้วค่อยเปลี่ยนกลับมาตอนพวกคุณกลับมา แม่แค่หวังว่าเรื่องนี้จะไม่กินเวลานานเกินไป พวกเด็กๆ เริ่มจะคิดถึงลูกแล้วสิ... ก็นะ พวกที่เหลือคงคิดถึงน่ะนะ” ท่านหัวเราะเมื่อนึกถึงเรื่องนั้น ลูกคนหนึ่งของฉันอยู่กับฉันที่นี่แล้ว และแน่นอนว่าเขาคงไม่คิดถึงฉันหรอก “หนูจะรีบทำให้เร็วที่สุดค่ะแม่ แต่หนูอยากจะจับตัวพวกนั้นให้ได้ เลยต้องทำให้รอบคอบที่สุดเท่าที่จะทำได้” “แม่เข้าใจ” แม่ยิ้ม “ลูกจับพวกมันมาแล้วทำให้โลกของเราปลอดภัยขึ้นนะ รักลูกนะ เดี๋ยวแม่จะโทรหาทีหลังพร้อมกับพวกเด็กๆ พวกเขาจะได้บอกฝันดีลูก” เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ฉันก็เปิดประตูห้องชันสูตรศพเป็นครั้งที่สอง คราวนี้รูดี้กับอเล็กซิโอเดินตามเข้ามา พวกเขาแต่ละคนถือกระเป๋าของตัวเองและช่วยถือกระเป๋าของทาเลียมาด้วย อเล็กซิโอถือมาสองใบ ส่วนรูดี้ถือใบเดียว “พาผมไปหาทาเลีย” อเล็กซิโอพูดทันทีที่ก้าวข้ามประตูมาและอยู่ในเขตเวลส์อย่างเป็นทางการ “เดี๋ยวสิ ขอเวลาแป๊บหนึ่ง” ฉันยิ้มมุมปาก เขาโฟกัสกับงานอย่างเต็มที่จริงๆ “ไปกันเถอะ ไปรวมกับคนอื่นๆ แล้วเราค่อยไปที่บ้านของอัลฟ่า” รีซที่กำลังกลั้นหัวเราะพยักพเยิดให้พวกชายหนุ่มเดินตามเขาออกจากห้องไป เมื่อเราออกมาจากห้องชันสูตรศพ ฉันก็เห็นดีทริช ชอว์น วินเซนต์ และกาเบรียล กำลังรอเราอยู่ พวกเขารออยู่ตรงนั้นราวกับว่าเพิ่งจะปล่อยให้รีซกับฉันได้คุยโทรศัพท์กันเป็นการส่วนตัว “ผมก็นึกว่าอีฟกับไลล่าจะรับมือยากกว่านี้ซะอีก” วินเซนต์ยิ้มให้ฉัน “ถ้ารู้ว่าสองคนนั้นเป็นยังไงเวลาโกรธ ก็น่าแปลกใจเหมือนกันที่ไม่เห็นพวกเธอแผดเสียงใส่คุณ” “ใช่ ผมก็นึกว่าจะแย่กว่านี้เหมือนกัน เลยออกมาที่นี่ข้างนอก ปลอดภัยกว่าในระยะยาว” ชอว์นยิ้มและพูดเล่นนิดหน่อย แต่ไม่มากเท่าพี่ชายของเขา “ว่าแต่ ยินดีต้อนรับสู่เวลส์นะอเล็กซิโอ แล้วก็คุณด้วยรูดี้ หวังว่าพวกคุณจะปรับตัวได้ดีนะตอนนี้จะได้คอยคุ้มกันทาเลียได้อีกครั้ง” วินเซนต์เอ่ยต้อนรับชายหนุ่มที่เพิ่งมาถึง “คุ้มกันเขาที่นี่ดีกว่าปล่อยให้เขาไปโรงเรียนโดยไม่มีเรา ผมคอยคุ้มกันเขาตอนที่เขาอยู่ที่นั่นไม่ได้หรอก” อเล็กซิโอบ่นพึมพำ “นั่นสินะ” วินเซนต์ทำเพียงพยักหน้าและหัวเราะ ตอนนี้เรามีกันแปดคน จึงต้องใช้รถสองคันเพื่อพาเรากลับไปที่บ้านของอัลฟ่า และไม่ต้องบอกก็รู้ว่าแคดวอลตกใจเล็กน้อยที่เห็นว่าตอนนี้คนเยอะกว่าตอนที่เขาเดินออกจากห้องไปแล้ว “พวกคุณ... เพิ่มจำนวนขึ้นเหรอ?” คำพูดของเขาดูสูงแหลมกว่าที่ตั้งใจไว้ และแฝงไปด้วยความกลัวเล็กน้อย “พะ...พะ...พวกเขาเป็นใครกัน?” ฉันรู้ว่าเขาก็อยากจะถามว่า ‘พวกเขาเป็นตัวอะไรกันแน่’ แต่เขาก็เลือกที่จะพูดให้สุภาพขึ้นหน่อย ฉันรู้ว่าเขาเองก็เหมือนกับหมาป่าตัวอื่นๆ ที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ของคนพวกนี้ “นี่คือองครักษ์ส่วนตัวของทาเลียลูกสาวฉัน พวกเขาเป็นปีศาจจากปรโลก” “ปี...ปีศาจงั้นเหรอ?” ฉันได้ยินความตกใจกลายเป็นความหวาดกลัวในน้ำเสียงของแคดวอล ไม่ว่าจะเป็นอัลฟ่าหรือไม่ คนส่วนใหญ่ก็ต้องขวัญเสียสุดขีดเมื่อคุณบอกพวกเขาว่ากำลังจะได้พบกับปีศาจ “ใช่ค่ะ และพวกเขาได้รับใช้ครอบครัวฉันอย่างซื่อสัตย์มาหลายปีแล้ว ได้โปรดให้เกียรติพวกเขาด้วย” ฉันรู้สึกว่าจำเป็นต้องย้ำเรื่องนี้ ฉันเดาว่าด้วยสถานการณ์การสืบสวนและการฆาตกรรมนี้ ฉันต้องทำให้คนอื่นเข้าใจว่าชายเหล่านี้ไม่ใช่ศัตรู “แน่นอนครับ พวกเขาได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นที่นี่” แคดวอลกลืนความกลัวลงคอไปในที่สุด แล้วส่งยิ้มพร้อมกับน้ำเสียงที่มั่นใจที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาทำได้ดีทีเดียวเมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แคดวอลกับกวรีขับรถพาเรากลับไปที่บ้าน ตลอดทางฉันบอกได้เลยว่ารูดี้กับอเล็กซิโอกำลังกระวนกระวาย พวกเขากำลังเข้าใกล้ทาเลีย ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเขาสัมผัสได้มากกว่าการดมกลิ่น ยิ่งเข้าใกล้บ้านมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งตึงเครียดมากขึ้นเท่านั้น “ผมสัมผัสได้ถึงความตาย” อเล็กซิโอกระซิบกับฉันในรถ “มีการฆาตกรรมเกิดขึ้นที่นี่เมื่อไม่นานมานี้” รีซบอกเขา “ไม่ใช่... ผมสัมผัสได้ถึงวิญญาณที่ตายแล้วและทาเลียพร้อมกัน มันแทบจะรู้สึกเหมือนกับว่าเธอกำลังถูกวิญญาณหลอกหลอนอยู่” “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก” ฉันพยายามทำให้เขาใจเย็นลง “เธอพาพาวิญญาณสองดวงนั้นกลับมาที่บ้านเพื่อจะคุยด้วย” ฉันเริ่มอธิบายว่าทาเลียอยู่ที่ไหนและเกิดอะไรขึ้น แต่มันดูเหมือนจะไม่ช่วยให้ชายทั้งสองคนสงบลงเลยแม้แต่น้อย ทันทีที่รถจอด ทั้งรูดี้และอเล็กซิโอก็พุ่งตัวออกจากรถแล้ววิ่งตรงไปยังบ้าน พวกเขาติดตามร่องรอยของทาเลียด้วยพลังเวทมนตร์ไม่ใช่การใช้จมูก พวกเขาไม่ใช่หมาป่าเหมือนพวกเรา “ทาเลีย! ทาเลีย!” “เธออยู่ไหน!? ทาเลีย!? เธออยู่ไหน!?” ฉันได้ยินเสียงของพวกเขาร้องเรียกขณะที่วิ่งเข้าไปในบ้าน นี่คงจะเป็นการกลับมาพบกันที่น่าสนใจทีเดียว รีซกับฉันรีบวิ่งตามหลังพวกเขาเข้าไปในบ้าน ดังนั้นเมื่อพวกเขาไปถึงประตูที่เชนกับเดวิดกำลังเฝ้ายามอยู่ ฉันก็รู้ได้ทันทีว่าพวกเขาพบเป้าหมายแล้ว

React

พูดคุย