บทที่ 974 - ปรมาจารย์หวังเถิงนั้นไม่เหมือนใคร! (1) ปรมาจารย์โมเต๋อถึงกับตะลึงงันเมื่อเห็นสายตาของหวังเถิงหยุดอยู่ที่ ‘ฝ่ามืออัสนี’ “ปรมาจารย์หวังเถิง คุณวางแผนที่จะตีอาวุธชิ้นนี้งั้นหรือ?” ปรมาจารย์โมเต๋อร้องถามด้วยความประหลาดใจ “ผมรู้สึกว่าผมมีวาสนากับฝ่ามืออัสนีชิ้นนี้ครับ” หวังเถิงหัวเราะ ความคิดประหลาดบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวจนเขาไม่อาจระงับความตื่นเต้นเอาไว้ได้ “แต่... บอกตามตรงนะ ความยากในการตีอาวุธชิ้นนี้มันสูงมาก อีกทั้งยังต้องใช้หายากอีกหลายอย่าง หนึ่งในวัตถุดิบที่ว่านั้นคือ ‘ทองเหลืองนิลหนัก’ ซึ่งหายากอย่างยิ่ง ตลอดชีวิตของผมเคยเห็นมันแค่สองครั้งเท่านั้น นี่คือสาเหตุที่ฝ่ามืออัสนีถูกนำไปไว้หน้าสุดท้ายของตำรา” ปรมาจารย์โมเต๋อกล่าวด้วยน้ำเสียงจนใจ “นั่นสิครับ ปรมาจารย์หวังเถิง ทองเหลืองนิลหนักนั้นขาดแคลนมาก ทางพันธมิตรของเราไม่มีมันหรอก” ปรมาจารย์ช่างตีเหล็กอีกคนกล่าวเสริมขึ้นมา “ทองเหลืองนิลหนักงั้นเหรอ?” รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังเถิงกว้างขึ้น “ผมมีครับ” “คุณมีงั้นเหรอ?!” ปรมาจารย์ช่างตีเหล็กทั้งสี่คนตกตะลึง “นั่นคือเหตุผลที่ผมบอกว่าผมกับฝ่ามืออัสนีมีวาสนาต่อกัน” หวังเถิงยิ้ม แล้วก้อนอิฐสีทองก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา “ลองดูสิครับ นี่ใช่ทองเหลืองนิลหนักหรือเปล่า?” ดวงตาของเหล่าปรมาจารย์ช่างตีเหล็กเป็นประกาย พวกเขารีบเข้ามาดูใกล้ๆ “นี่คือทองเหลืองนิลหนักจริงๆ ด้วย!” ปรมาจารย์โมเต๋อถึงกับเซ “จากน้ำหนักของมัน ผมว่ามันน่าจะเพียงพอสำหรับการตีฝ่ามืออัสนีนะ” ปรมาจารย์เจียวเกาเฟิงกล่าว เขาเป็นปรมาจารย์ช่างตีเหล็กอีกคนหนึ่งซึ่งเป็นมนุษย์ ขณะนี้เขากำลังชั่งก้อนอิฐทองคำในมือ “ฮ่าฮ่าฮ่า ดูเหมือนจะเป็นวาสนาจริงๆ” ปรมาจารย์โบเค่อซึ่งเป็นปรมาจารย์ช่างตีเหล็กจากเผ่าอสูรวานรกล่าว เขาเป็นคนตัวสูงใหญ่ กำยำ และมีผิวสีเข้มเหมือนลิงดำ …… “ปรมาจารย์หวังเถิง ผมอิจฉาคุณจริงๆ ที่มีแม้กระทั่งทองเหลืองนิลหนักที่หาได้ยากยิ่งเช่นนี้” ปรมาจารย์โมเต๋อกล่าว “ผมแค่โชคดีครับ” หวังเถิงยิ้ม “แต่ว่า... ทำไมคุณถึงเอามันมาทำเป็นรูปก้อนอิฐล่ะ?” ปรมาจารย์กอนท์ ปรมาจารย์ช่างตีเหล็กคนสุดท้ายที่เป็นมนุษย์เอ่ยถามด้วยสีหน้าประหลาด “ผมชินกับการใช้อิฐน่ะครับ” หวังเถิงหัวเราะเบาๆ ความเงียบเข้าปกคลุม ในที่สุดปรมาจารย์ทั้งสี่ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหวังเถิงถึงเลือกฝ่ามืออัสนี เพราะมันมีวิธีใช้งานเหมือนกับก้อนอิฐไม่มีผิด! “อะแฮ่ม ในเมื่อวัตถุดิบครบแล้วเราก็ไม่มีคำถามอะไรอีก เดี๋ยวผมจะให้คนไปรวบรวมวัตถุดิบส่วนที่เหลือที่มีอยู่ในพันธมิตรมาให้” ปรมาจารย์โมเต๋อกล่าว “ตกลงครับ ขอบคุณมากครับปรมาจารย์โมเต๋อ” หวังเถิงพยักหน้า “ด้วยความยินดีครับ” ปรมาจารย์โมเต๋อยิ้มและโบกมือ … หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าหน้าที่ก็นำวัตถุดิบที่จำเป็นสำหรับฝ่ามืออัสนีมาส่งที่ห้องตีเหล็ก “ปรมาจารย์หวังเถิง ถ้าคุณไม่มีคำถามอะไรแล้วก็เริ่มได้เลยครับ” ปรมาจารย์โมเต๋อส่งแหวนมิติที่มีวัตถุดิบทั้งหมดให้กับหวังเถิง หวังเถิงพยักหน้า เขาจัดวางวัตถุดิบทั้งหมดลงบนโต๊ะ “จริงสิ อีกเรื่องหนึ่งนะ การตีอาวุธระดับปรมาจารย์จะดึงดูดทัณฑ์สายฟ้ามาด้วย คุณควรเตรียมตัวให้พร้อม” ปรมาจารย์โมเต๋อกล่าวเตือน ตอนแรกเขาคิดว่าไม่จำเป็นต้องเตือนหลังจากเห็นความดุร้ายของหวังเถิงตอนที่รับมือกับทัณฑ์สายฟ้า แต่พอนึกขึ้นได้ว่านี่คือการทดสอบครั้งที่สามของเขา หวังเถิงอาจจะใช้พลังจิตและพลังงานไปมากแล้ว สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจเตือน เขเคยถามหวังเถิงแล้วว่าต้องการเวลาพักเพื่อฟื้นฟูพลังหรือไม่ แต่หวังเถิงปฏิเสธ สีหน้าของหวังเถิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย การตีอาวุธระดับปรมาจารย์ก็จะดึงดูดทัณฑ์สายฟ้ามาด้วยงั้นหรือ? นั่นหมายความว่าผมสามารถเก็บเกี่ยวค่าพลังทัณฑ์สายฟ้าได้เพิ่มขึ้นสินะ! พลังทัณฑ์สายฟ้าของผมก็จะแข็งแกร่งขึ้นได้อีก นี่เป็นเรื่องดีชัดๆ! นี่คือข้อแตกต่างระหว่างเขากับคนอื่น คนทั่วไปคงจะกังวลเรื่องทัณฑ์สายฟ้า แต่เขากลับกำลังคิดถึงประโยชน์ที่จะได้รับ “ผมจะจำไว้ครับ ขอบคุณที่เตือนนะครับ” หวังเถิงกล่าวขอบคุณปรมาจารย์โมเต๋อ จากนั้นเขาก็จดจ่ออยู่กับวัตถุดิบบนโต๊ะ สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง เมื่อเทียบกับส่วนผสมหลายร้อยชนิดที่ต้องใช้ในการปรุงโอสถระดับปรมาจารย์ การตีอาวุธนั้นต้องใช้วัตถุดิบน้อยกว่ามาก อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ได้ง่ายกว่าแต่อย่างใด หวังเถิงยกฝ่ามือขึ้น เปลวเพลิงสีมรกตลุกโชนขึ้นบนมือของเขา เพียงแค่เขาสะบัดมือ เปลวเพลิงสีมรกตก็กลายเป็นมังกรไฟพุ่งเข้าหาช่องระบายอากาศใต้โต๊ะตีเหล็ก มันเริ่มแผดเผาอยู่ใต้โต๊ะ “เปลวเพลิงสีเขียว!” “อุณหภูมิระดับนี้... นี่มันเพลิงสวรรค์!” ปรมาจารย์ช่างตีเหล็กทั้งสี่คนถึงกับตะลึงงัน พวกเขาจ้องมอง ‘เปลวเพลิงเคลือบมรกต’ อย่างงุนงง ด้วยสายตาของพวกเขา ย่อมดูออกว่านี่คือเพลิงสวรรค์ ช่างตีเหล็กจำเป็นต้องใช้ไฟในการช่วยตีอาวุธ ไฟมีความสำคัญต่อช่างตีเหล็กไม่ต่างจากที่สำคัญต่อผู้ปรุงโอสถ ดังนั้นเมื่อพวกเขาเห็นเพลิงสวรรค์ ดวงตาของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เต็มไปด้วยความอิจฉา สรุปสั้นๆ ก็คือ พวกเขามีสีหน้าไม่ต่างจากปรมาจารย์ผู้ปรุงโอสถตอนที่ได้เห็นเปลวเพลิงเคลือบมรกตเลย หวังเถิงไม่ได้สนใจสีหน้าของพวกเขา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ เขาใช้พลังจิตห่อหุ้มโลหะชิ้นหนึ่งแล้วโยนเข้าไปในเปลวเพลิง ด้วยอุณหภูมิที่สูงของเปลวเพลิง โลหะนั้นเริ่มหลอมละลายกลายเป็นของเหลว มันหมุนวนอยู่ภายในเปลวเพลิง จากนั้นหวังเถิงก็โยนวัตถุดิบอื่นๆ ลงไปเพื่อหลอมรวม เขาแยกเปลวเพลิงออกเป็นมากกว่าสิบส่วน แต่ละส่วนโอบล้อมวัตถุดิบเอาไว้หนึ่งชนิด โดยที่ทั้งหมดไม่ส่งผลกระทบต่อกัน ในเวลาไม่นาน วัตถุดิบก็เหลือเพียงสองชนิดเท่านั้น ชิ้นหนึ่งคือทองเหลืองนิลหนัก ส่วนอีกชิ้นคือผลึกสีม่วง นั่นคือ ‘ผลึกอัสนีเมฆา’!