Chapter 336: Sofia’s Nightmares

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 05:21

Chapter 336: ฝันร้ายของโซเฟีย ถ้อยคำพรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากของโซเฟียราวกับเศษแก้วที่แตกกระจาย ทุกพยางค์ที่เปล่งออกมานั้นบาดลึกจากลำคอของเธอเหมือนกับสะเก็ดระเบิด "แต่แล้วฉันก็เริ่มอยากจะเลิกกับเขา" เสียงของเธอแตกพร่าเมื่อสารภาพออกมา พร้อมกับเสียงสะอื้นที่แทรกผ่านถ้อยคำเหล่านั้น "นี่มันเกิดขึ้นเมื่อห้าเดือนก่อน... ก่อนที่คุณจะเข้ามานะ ปีเตอร์" ดวงตาของเธอที่เบิกกว้างและดูเหมือนกำลังจมดิ่งลงสู่ความทุกข์ตรึงอยู่ที่ดวงตาของผม เธออ้อนวอนให้ผมเชื่อ "ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมน้ำ รู้สึกเหมือนตัวตนที่ฉันเคยเป็น... กำลังสลายไป" มือของเธอรีบคว้าเข้าที่ลำคอ นิ้วมือจิกลงบนผิวบอบบางราวกับกำลังพยายามดิ้นรนหาอากาศหายใจ "เขาเป็นคนชอบบงการ และใจร้าย" ลมหายใจของเธอติดขัด มันเป็นเสียงหอบที่เจ็บปวดและแหลมคม "ฉันหายใจไม่ออกเมื่อต้องอยู่ในเงาของเขา" น้ำตาไหลพรากเป็นทางร้อนลงบนแก้มก่อนจะหยดลงบนผ้าปูโต๊ะสีขาวราวกับเป็นคำกล่าวหาที่มืดดำ "เขาต้องการความสัมพันธ์ลึกซึ้ง... แต่ฉันปฏิเสธ" ร่างกายของเธอสั่นเทารุนแรง "เขาบังคับฉัน โดยมีพวกเพื่อนของเขานั่งดูอยู่..." เสียงของเธอลดต่ำลงเป็นเสียงกระซิบที่ดูเหมือนคนกำลังถูกบีบคอ ทุกคำพูดเปรียบเสมือนหมัดที่ชกเข้าที่ร่างกายของผม "พวกเขาจับฉันมัดไว้" เธออาเจียนออกมาเล็กน้อย เป็นเสียงแห่งความขยะแขยงที่ดิบเถื่อนและเหมือนสัตว์ป่า "แต่... ตอนที่เซซิเลียเดินเข้ามา" ไอ้สารเลวนั่น... มันกล้า! มันกล้าข่มขืนผู้หญิงคนหนึ่ง! ฉันจะฆ่าไอ้สารเลวนั่นให้ตาย ร่างกายของโซเฟียเกร็งค้างราวกับสัตว์ที่ติดกับดักและกำลังย้อนกลับไปเผชิญหน้ากับความตายอีกครั้ง "เธอขู่ว่าจะแจ้งความเขา ตะโกนด่าพวกนั้น ส่วนฉันก็วิ่งหนี" นิ้วของเธอจิกแน่นในมือของเมดิสันจนข้อนิ้วซีดขาว "วิ่งหนีออกมาและไม่เคยหันกลับไปมองอีกเลย" เธอฟุบหน้าลงกับโต๊ะจนเกิดเสียงดังตึก ไหล่ของเธอสั่นสะท้านไปด้วยเสียงสะอื้นที่อัดอั้น "เขาขโมยชิ้นส่วนของฉันไป ปีเตอร์ ชิ้นส่วนที่ฉันไม่มีวันเรียกกลับคืนมาได้" โลกทั้งใบหดแคบลงจนเหลือเพียงจุดสีแดงฉาน ผมแข็งค้างอยู่กับที่ เมดิสันพุ่งตัวลุกขึ้น เก้าอี้ของเธอครูดกับพื้นเสียงดังราวกับเสียงตะโกนประกาศสงคราม เธอทรุดตัวลงคุกเข่าข้างๆ โซเฟีย พร้อมกับโอบกอดไหล่ที่กำลังสั่นสะท้านของโซเฟียไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่เปรียบเสมือนทั้งที่กำบังและอาวุธ "ชู่วว์... ที่รัก หายใจเข้า หายใจเอาไว้นะ" เธอพึมพำ แต่ทว่าข้อนิ้วของเธอกลับซีดขาวขณะที่บีบแขนของโซเฟียไว้แน่น และดวงตาของเธอในตอนที่เหลือบมามองผมนั้น เต็มไปด้วยความเกลียดชังที่เดือดพล่านและรุนแรง การมองเห็นของผมพร่าเลือนไป ร้านอาหาร เสียงแก้วกระทบกัน ดนตรีแจ๊สเบาๆ ทุกอย่างสลายไปเหลือเพียงเสียงคำรามในหัวที่ดังจนหูอื้อ ใบหน้าของแจ็คปรากฏขึ้นในใจของผม ตามด้วยพวกเพื่อนในกลุ่มภราดรภาพของเขา เสียงหัวเราะของพวกมัน ภาพของโซเฟียที่ถูกมัดและหวาดกลัวฉายวาบขึ้นมาในความคิดอย่างรุนแรง เสียงคำรามต่ำในลำคอของผมดังก้องขึ้นมา มันเป็นสัญชาตญาณดิบที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูก ผมกำหมัดแน่นใต้โต๊ะ เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือจนได้กลิ่นคาวเลือด การควบคุม... คำนี้ดังก้องราวกับคำอธิษฐาน การควบคุม... เพื่อโซเฟีย ไม่ใช่การแก้แค้น ไม่ใช่ในตอนนี้ ผมโน้มตัวไปข้างหน้า ใบหน้าอยู่ห่างจากเส้นผมที่เปียกชื้นด้วยน้ำตาของโซเฟียเพียงไม่กี่นิ้ว เสียงของผมเมื่อเอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเย็นเยียบ "คุณหันกลับไปมองแล้วไง คุณวิ่งหนีมาได้ และคุณรอดชีวิตมาได้ นั่นแหละคือสิ่งที่สำคัญ" ผมวางมือทับลงบนมือของเธอและมือของเมดิสันที่โอบแผ่นหลังของเธอไว้ เป็นจุดยึดเหนี่ยวที่สามท่ามกลางพายุในอดีตของเธอ "เขาไม่ได้ทำลายคุณนะโซเฟีย เขาก็แค่ฝากรอยแผลเอาไว้ และรอยแผลหมายถึงคุณได้รักษาตัวแล้ว คุณคือผู้ชนะ" โซเฟียเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยคราบน้ำตา น้ำมูก และเครื่องสำอางที่เลอะเทอะ แต่ในดวงตาของเธอ ภายใต้มหาสมุทรแห่งความเจ็บปวดนั้น มีบางอย่างไหววูบขึ้นมา ประกายไฟเล็กๆ ที่เปราะบางก่อตัวขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพัง มันเป็นเสี้ยวหนึ่งของเด็กสาวที่ผมเคยปลุกให้ตื่นขึ้น "เขาไม่ได้ชนะใช่ไหม?" เธอถามกระซิบ เสียงแห่งความหวังนั้นบางเบายิ่งกว่าแก้ว "ไม่" เมดิสันคำราม เสียงของเธอเหมือนกับการชักมีดออกจากฝัก "เขาเสียทุกอย่างไปตั้งแต่วินาทีที่คุณเดินออกมา" นิ้วของเธอปัดเส้นผมออกจากหน้าผากของโซเฟียอย่างอ่อนโยน เป็นท่าทางที่อ่อนโยนขัดกับความโกรธแค้นที่พร้อมจะสังหารซึ่งแผ่ออกมาจากตัวเธอ "และเราจะทำให้แน่ใจว่าเขาจะต้องชดใช้หนี้ที่เหลือให้หมด" อากาศรอบตัวเราสั่นไหว ความหนักอึ้งของความสยดสยองที่โซเฟียเผชิญนั้นยังคงอบอวลอยู่ แต่ภายใต้มัน มีบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นใหม่ ความมุ่งมั่น... แม้จะยังดิบและเปราะบาง แต่มันก็อยู่ที่นั่นจริงๆ เธอไม่ได้กำลังจะจมน้ำอีกต่อไปแล้ว เธอกำลังต่อสู้เพื่อกลับขึ้นสู่ผิวน้ำ และเราก็คือพื้นดินที่มั่นคงที่เธอโหยหามาตลอด โซเฟียยืดตัวขึ้นเล็กน้อย พยายามเช็ดคราบเครื่องสำอางที่เลอะเทอะ "นี่คือเหตุผลที่ฉันยังบริสุทธิ์" เธอประกาศ ถ้อยคำนั้นคมกริบเหมือนเศษแก้วที่บาดลึกผ่านเสียงสะอื้นที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เธอสบตาผมข้ามโต๊ะ ประกายความท้าทายแบบเดิมของเธอยังคงไหววูบอยู่ในดวงตาที่บวมช้ำด้วยน้ำตา มันเป็นคำท้าทายที่ถูกขว้างออกมาดั่งถุงมือท้าดวล "ฉันพนันได้เลยว่า... เขาคงไม่ได้แตะต้องฉันด้วยไอ้สิ่งน่าสมเพชของเขาหรอก" ความเงียบเข้าครอบงำครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะหัวเราะออกมา เป็นเสียงสั้นๆ ที่บาดหูและแห้งแล้ง ซึ่งเฉือนผ่านอากาศที่หนักอึ้งเหมือนเสียงแส้ มันไม่ใช่ความสนุก แต่มันคือระเบิดที่ถูกขว้างใส่ความตึงเครียด โซเฟียสะดุ้งเล็กน้อย มือของเมดิสันบีบไหล่เธอแน่นขึ้น เป็นคำเตือนเงียบๆ ผมโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อนิ้วซีดขาวขณะ

React

พูดคุย