Chapter 373: Realization

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 05:23

บทที่ 373: การตระหนักรู้ อากาศภายในห้องนอนอบอวลไปด้วยความร้อนชื้นจากกลิ่นเหงื่อและกิจกรรมกามารมณ์ เอ็มม่านอนแผ่หลาอยู่ข้างผม ผิวของเธอแดงก่ำ เส้นผมยุ่งเหยิงกระจายตัวอยู่บนหมอน แม้ดวงตาจะหนักอึ้งด้วยความอิ่มเอม แต่ทว่ากลับยังลุกโชนไปด้วยพลังงานที่พลุ่งพล่านและบ้าคลั่ง เด็กคนนี้... การรักษาความบริสุทธิ์มานานหลายปีไม่ได้แค่สั่งสมความปรารถนา แต่มันได้สร้างเตาหลอมขึ้นมา เตาหลอมที่ร้อนแรงดั่งซูเปอร์โนวา “เดี๋ยวสิ” เธอพึมพำขณะดันตัวขึ้นโดยไม่สนใจอาการสั่นเทาของร่างกาย “เรายังไม่จบแค่นี้” เธอคว้ามือผมไว้แล้วดึงให้ลุกขึ้นจากซากปรักหักพังบนเตียง “ทุกที่เลย ปีเตอร์ ทุกที่” เราเริ่มกันที่ห้องแต่งตัวแบบวอล์กอิน พื้นที่แคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้ซีดาร์และน้ำหอมของเธอกลายเป็นกรงขังของเรา ผมจับเธอโก้งโค้งพาดกับตู้ลิ้นชักเตี้ยๆ มือของเธอขยำเสื้อเชิ้ตผ้าไหมราคาแพงขณะที่ผมกระแทกเข้าหาเธอจากด้านหลัง พื้นที่ที่จำกัดทำให้ทุกเสียงดังชัดขึ้น ทั้งเสียงเนื้อกระทบกัน เสียงแฉะของจุดซ่อนเร้นที่ชุ่มฉ่ำของเธอ รวมถึงเสียงครางกระเส่าอย่างบ้าคลั่งที่สะท้อนไปมาตามผนัง “ตรงนี้แหละ” เธอหอบหายใจขณะที่ผมกระแทกตัวเข้าใส่ “ที่ที่เมดิสันเคยซ่อนสร้อยคอ... ตอนนี้เสียงครางของฉันกำลังทำลายไม้พวกนี้” มุมที่ทำนั้นลึกและรุนแรง นิ้วของเธอจิกขยำเนื้อผ้าจนขาดตอนที่เธอถึงจุดสุดยอด เสียงร้องแหลมสูงถูกกลบด้วยความนุ่มของผ้าแคชเมียร์ ต่อมาคือห้องน้ำ ผมยกตัวเธอขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์หินอ่อนเย็นเฉียบ เธอแยกขาออกกว้างโดยมีเข่าเกี่ยวไว้กับศอกของผม ผมมองดูภาพสะท้อนในกระจกบานยักษ์ เห็นใบหน้าแดงก่ำของเธอ หน้าอกขนาดพอดีตัวกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงตามแรงกระแทกแต่ละครั้ง และสีหน้าของผมที่ดูครอบครองอย่างโหดเหี้ยม หยดน้ำเกาะพราวอยู่บนผิวของเธอ ผมโน้มตัวลงไปขบเม้มริมฝีปากล่างขณะที่กระแทกตัวเข้าใส่เธอพิงกับหินแกรนิตเย็นเยือก “ร้องให้ฉันฟังซิ” ผมคำราม “ให้กระเบื้องพวกนี้จดจำเสียงของเธอ” เธอทำตาม ปล่อยเสียงกรีดร้องแหบพร่าดังก้องในตอนที่เธอแตกสลาย ร่างกายของเธอเกี่ยวรัดรอบเอวผมไว้แน่น จากนั้นก็เป็นมุมนั่งเล่น โซฟากำมะหยี่ราคาแพงที่ดูน่าไม่อายตัวนั้น เธอชี้ไปที่มัน “ตรงนั้น บนพื้น คุณคุกเข่า ฉันยืน” เธอเกาะขอบโซฟาไว้แน่น แยกขาออกกว้างอย่างไม่สนโลก ผมคุกเข่าลงเบื้องหน้าเธอ เงยหน้าขึ้นมอง จุดซ่อนเร้นของเธอบวมเปล่ง เปียกชื้น และแดงก่ำจากการใช้งาน ของผม... ผมกำสะโพกเธอไว้แล้วลิ้มรส ไม่ใช่การลิ้มลองที่อ่อนโยน แต่เป็นการเขมือบ ลิ้นของผมกลายเป็นอาวุธ ริมฝีปากดูดดื่ม ฟันขบเม้มยอดที่ไวต่อสัมผัสของเธอจนเธอแอ่นกายขึ้น มือยันไว้กับเบาะ ร่างกายเธอเปรียบเสมือนสายไวโอลินที่ถูกดึงจนตึง “เวรเอ๊ย! ปีเตอร์! กินฉันเลย! เอาให้เต็มที่ไปเลย!” เสียงกรีดร้องของเธอดูไม่น่าศรัทธาอีกต่อไป มันไร้การยับยั้งชั่งใจ ดังก้องไปทั่วห้องเพดานสูง เธอถึงจุดสุดยอดสองครั้ง พรั่งพรูออกมาบนใบหน้าและหน้าอกของผม ก่อนจะผลักผมออกแล้วหอบหายใจ “ทีนี้... ข้างใน เดี๋ยวนี้เลย เอาฉันในจุดที่นังนั่นเคยนั่ง” ผมยืนขึ้น จัดตำแหน่งแล้วกระแทกเข้าไปลึกๆ ในช่องทางที่ยังสั่นไหวของเธอขณะที่เธอยืนพิงพนักโซฟา ท่าทางนี้ทั้งฝืนและทรมาน ผมจิกนิ้วลงบนเนื้อนุ่มนิ่มของก้นที่กระเพื่อมไหวของเธอ สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งตัวใต้ฝ่ามือขณะที่ผมขับเคลื่อนเข้าหาเธอ “ใครคือราชินีตอนนี้!” เธอแผดเสียงพร้อมกระแทกสะโพกสวนรับแรงกระแทกของผม “ใครเป็นเจ้าของห้องนี้!” “ช่องทางของเธอ!” ผมคำราม ตอบโต้ด้วยแรงกระแทกที่ลึกกว่าเดิม “เธอนั่นแหละที่เป็นเจ้าของมัน!” การถึงจุดสุดยอดครั้งสุดท้ายบนโซฟานั้นรุนแรงและแทบจะไร้เสียง มันเป็นการเกร็งกระตุกทั้งร่างที่ทำให้เธอหมดแรงลง เราทำทุกจุด ทั้งหน้ากระจกบานใหญ่จากพื้นจรดเพดาน บนเก้าอี้ยาว แม้กระทั่งบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีตัวหนัก แต่ละสถานที่ แต่ละท่าทาง คือการลบล้างเมดิสันอย่างจงใจ เป็นการประกาศความเป็นเจ้าของโดยเอ็มม่าอย่างชัดเจนและป่าเถื่อน ความอึดของเธอมันเหลือเชื่อจริงๆ ในขณะที่เมดิสันมีความชำนาญแต่ก็ยังเป็นมนุษย์ทั่วไป แต่เอ็มม่าคือพลังจากธรรมชาติที่ขับเคลื่อนด้วยการอดกลั้นมานานหลายปีและความหิวโหยที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาใหม่ เธอเรียกร้องทุกอย่าง ให้ลึกขึ้น แรงขึ้น เร็วขึ้น และดังขึ้น เธอเลิกสนใจเรื่องเสียงกรีดร้องอย่างสิ้นเชิง ปล่อยให้มันหลุดออกมาจากลำคอราวกับธงแห่งชัยชนะ เธอหัวเราะอย่างบ้าคลั่งระหว่างที่ถึงจุดสุดยอด “จะร้องดังแค่ไหนก็ได้!” และเธอก็ทำอย่างนั้นจริงๆ แก่นกายของผมรู้สึกแสบแปลบยามอยู่ในตัวน้องสาว... เอ็มม่า... เอ็มม่าเพียงแค่หอบหายใจหนักๆ ดวงตาเป็นประกาย มีรอยยิ้มแห่งชัยชนะแต้มอยู่บนริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธอ เธอยังคงดูตื่นตัว ราวกับว่าสามารถต่อได้อีกยก หากผมไม่ได้ปลุก ระบบบาป (Taboo System) ขึ้นมา... ผมคิดด้วยความมึนงงชั่วขณะ หากผมเป็นเพียงปีเตอร์ คาร์เตอร์ คนธรรมดา เธอคงจะเอาชนะผมไปแล้ว... ความคิดนั้นน่าสะพรึงกลัวจริงๆ เด็กคนนี้ไม่ใช่แค่บ้าคลั่งจากภายนอก แต่แรงขับทางเพศของเธอมันคือหลุมดำชัดๆ ความอึดที่เป็นตำนานของเมดิสันน่ะเหรอ? เรื่องเด็กๆ เอ็มม่าคงจะทำให้ผมพังพินาศไปแล้ว ความเงียบ

React

พูดคุย