Chapter 368: Emma’s Taste(R-18)

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 05:23

บทที่ 368: รสสัมผัสของเอ็มม่า(R-18) ฉันถูกโอบรัดอยู่ในอ้อมกอดของเขา ร่างกายยังคงสั่นสะท้านจากการปลดปล่อย ส่วนแข็งขึงของเขานั้นประท้วงอย่างรุนแรงและถูกเมินเฉย... อย่างน้อยก็ในตอนนี้ ฉันรวบรวมสติจนพอกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง เห็นความต้องการที่ยังไม่ได้รับการเติมเต็มในนั้น เห็นความหิวโหยอันน่าสะพรึงกลัวที่ยังคงตกค้างอยู่ มองกลับมาที่ฉันด้วยความรู้สึกตกเป็นสมบัติของเขาอย่างสมบูรณ์ เขายังไม่จบ และเมื่อมองเข้าไปในดวงตาสีอำพันที่ลุกโชนคู่นั้น ฉันก็รู้ดีว่าตัวฉันเองก็เช่นกัน ความหวาดกลัวยังคงอยู่ ความไม่เชื่อมั่นยังคงมี แต่สิ่งเหล่านั้นถูกกลืนกินด้วยคลื่นแห่งความคาดหวังอันน่าหวาดเสียวและตื่นเต้นเร้าใจ สิ่งนี้จะรู้สึกแบบไหนกันอีก? เขาจะทำอะไรกับฉันได้อีก? ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่ความตื่นกลัวยังคงแล่นริ้วอยู่ตามเส้นประสาท เสียงประตูหยุดลงแล้ว ความปลอดภัยหวนกลับมา—เป็นเพียงภาพลวงตาที่เราทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าเราแทบจะรักษามันไว้ไม่ได้ และเขายังคงจ้องมองมาด้วยสายตาแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเงียบงัน เขายังคงคุกเข่าอยู่ ยังคงบูชาฉันอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้ร่องรอยของแรงสั่นสะเทือนจากจังหวะชีพจรของฉันยังคงตราตรึงอยู่บนริมฝีปากของเขา พร้อมกับสัมผัสได้ว่าคลื่นลูกใหม่แห่งความตึงเครียดกำลังเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง... ไปสู่จุดสูงสุดที่ยากจะเลี่ยง... ครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะสิ่งที่ฉันได้ยินในความเงียบตอนนี้คือเสียงการตวัดลิ้นของเขาอย่างไม่ลดละ—แผ่วเบา... อีกครั้ง—เปียกชื้นไปทั่วจุดอ่อนไหวที่เพิ่งตื่นตัวขึ้นมาใหม่ ในขณะที่ความหวาดกลัวผสมปนเปกับตัณหาที่ไม่สามารถอธิบายได้ ทำให้แกนกลางกายของฉันขมิบแน่นด้วยความคาดหวัง เพียงแค่สัมผัสเล็กน้อยนั้นก็ส่งประกายไฟใหม่แล่นพล่านไปทั่วผิวพรรณที่ไวต่อสัมผัสของฉัน เขากำลังปลุกปั่นเส้นประสาทที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีอยู่ จังหวะอันไม่ลดละของเขากำลังเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง และฉันรู้ดี... เขาก็รู้ด้วยความชัดเจนอันน่าสะพรึงกลัว ว่ารสสัมผัสนั้นมีความหมายเช่นไรในก้าวต่อไป: ฉันไม่มีทางต้านทานเขาได้ ไม่ว่ากับเขาคนนี้ หรือกับไฟที่เขาเป็นผู้จุดขึ้น ไม่มีทางเลยตลอดไป ปีเตอร์ตั้งใจจะสอนให้ฉันรู้จักการยอมจำนนต่อความจริงข้อใหม่นี้ด้วยความอดทนอันน่าสะพรึงกลัว... และฉัน ผู้ไร้เดียงสาที่เฝ้าปรารถนาเขามาตลอดชั่วนิรันดร์ ก็พบว่าตนเองกระหายที่จะเรียนรู้มันอย่างที่สุด จนกว่ารุ่งเช้าจะมาถึงและยุติความเสี่ยงในการถูกจับได้ เขาลุกขึ้นอย่างช้าๆ มัดกล้ามเนื้อเคลื่อนไหวอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตราวกับแมวป่าที่กำลังคลายตัว ท่วงท่าที่สง่างามของนักล่าที่มุ่งเป้ามาที่ฉันเพียงคนเดียว ทำให้ลมหายใจฉันสะดุด ร่างกายของฉันรู้สึกอ่อนปวกเปียกราวกับไร้กระดูก แต่กระนั้นฉันก็ยังฝืนพยุงตัวขึ้น หัวเข่าสั่นเทาอยู่บนที่นอน มือคว้าผ้าปูที่ยับยู่ยี่ไว้ราวกับเป็นที่ยึดเหนี่ยว ฉันมองเขา มองอย่างเต็มตา จนภาพในสายตาเริ่มพร่ามัว เขาไม่ใช่แค่ปีเตอร์อีกต่อไป ไม่ใช่แค่พี่ชายและเพื่อนสนิท หรือเป้าหมายของความฝันลับๆ นับครั้งไม่ถ้วนอีกต่อไป แต่เขาคือ... ทุกสิ่งทุกอย่าง เขาช่างสูงใหญ่ ทรงพลัง และเขาก็เพิ่งทำให้ฉันหลอมละลายด้วยสัมผัสจากปากของเขา ดวงตาของฉันเบิกกว้างและเปียกชื้น (ฉันรู้ว่ามันดูน่าสมเพชและน่ารักแค่ไหนเวลาที่ฉันร้องไห้) สบเข้ากับนัยน์ตาสีอำพันที่ลุกโชน "ปีเตอร์..." เสียงของฉันขาดห้วงเป็นเพียงกระซิบ เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและความยำเกรง "ได้โปรด... ให้ฉัน... ให้ฉันได้ปรนนิบัติคุณ" คำพูดเหล่านั้นฟังดูแปลกหู ราวกับเป็นสิ่งที่ผิดบาป ทว่ามันกลับจำเป็นอย่างยิ่งยวด ฉันเสนอตัวให้เขาทั้งที่ยังไม่ทันรู้ด้วยซ้ำว่ากำลังเสนออะไรออกไป เสียงหัวเราะต่ำๆ ดังขึ้นในลำคอของเขา ฟังดูทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยความขบขัน ราวกับกำมะหยี่ที่ทาบอยู่บนก้อนหิน "ปรนนิบัติฉันงั้นเหรอ หวานใจ?" เขาหยอกเย้า พลางก้าวเข้ามาใกล้ น้ำหนักตัวของเขาทำให้ฟูกยุบลง "ดูสภาพเธอสิ แทบจะประคองตัวเองไม่อยู่แล้ว" แต่แล้วมือของเขาก็ขยับไปที่ขอบกางเกง เสียงเนื้อผ้าดังชัดในความเงียบ เสียงนั้นทำให้ฉันสะดุ้ง และคลื่นความร้อนระลอกใหม่ก็เอ่อล้นอยู่ระหว่างต้นขา เขาถอดเสื้อผ้าออก เพราะฉันเป็นคนขอ เพราะฉันเป็นคนอ้อนวอน เขาถอดเสื้อเชิ้ตออก เผยให้เห็นแผงอกและหน้าท้องที่แข็งแกร่งซึ่งฉันเคยเห็นเพียงแวบๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ ผิวของเขาแผ่ความร้อนระอุเข้าสู่อากาศที่ประจุไฟอยู่ก่อนแล้ว หัวใจของฉันเต้นรัวกระแทกซี่โครงราวกับนกที่ติดอยู่ในกรง เขาค่อยๆ เลื่อนกางเกงยีนส์ลงจากสะโพกอย่างเชื่องช้า จงใจทรมานกันให้ตายใจ เนื้อผ้าสีเข้มเลื่อนหลุดออกไป เผยให้เห็น... กางเกงบ็อกเซอร์ ผ้าคอตตอนสีดำเรียบๆ แต่มันกลับถูกรั้งจนตึงเปรี๊ยะเหนือ... สิ่งที่ใหญ่โตมโหฬาร แกนกายหนาหนักที่ดันเนื้อผ้าออกมาเรียกร้องความสนใจ สายตาของฉันจับจ้องนิ่ง ราวกับถูกสะกด ไม่สามารถละไปไหนได้เลย ลมหายใจของฉันขาดห้วงไปทันที เขาหยุดนิ่ง ปล่อยให้ฉันได้จ้องมอง ปล่อยให้ความหวาดกลัวและความคาดหวังขดตัวอยู่ในท้องของฉันราวกับงูที่กำลังรอจังหวะ "เอาสิ เอ็มม่า" เสียงของเขาเป็นคำสั่งที่แหบพร่า ราวกับกำมะหยี่ที่ถูกครูดจนถลอก "ถอดมันออก ถ้าเธอกล้าพอ" มือของฉันสั่นเทาอย่างรุนแรงขณะเอื้อมไปข้างหน้า ปลายนิ้วสัมผัสผิวอุ่นเหนือขอบยางยืด—สัมผัสที่ทำเอาไฟฟ้าแล่นพล่าน ฉันเกี่ยวนิ้วโป้งที่สั่นเทาเข้าไปในขอบยางยืดนั้น กลิ่นกายของเขาปะทะเข้ากับฉันเป็นอย่างแรก—กลิ่นผิวสะอาด กลิ่นไอเกลือ และกลิ่นมัสก์ดิบเถื่อนที่ทำให้กล้ามเนื้อภายในช่องคลอดของฉันขมิบตอบรับโดยสัญชาตญาณ ฉันค่อยๆ เลื่อนเนื้อผ้าสีดำนั้นลงมาทีละนิ้ว... ทีละนิ้วอย่างน่าสะพรึงกลัว และแล้ว... มันก็เด้งออกมา ใหญ่โต ใหญ่โตมโหฬารอย่างงดงามและน่ากลัว มันฟาดลงบนแก้มของฉันเบาๆ ด้วยเสียงที่นุ่มนวลและอุ่นร้อน ทำให้ฉันอุทานออกมา ไม่ใช่แค่ขนาดที่ใหญ่โตเกินจินตนาการเท่านั้น—มันทั้งหนาและยาวกว่าที่ฉันเคยจินตนาการไว้มาก หนาเสียยิ่งกว่าภาพแอบดูในนิตยสารออนไลน์ที่ฉันกับซาร่าเคยทำกันเมื่อหลายปีก่อน หรือแม้แต่ขนาดใหญ่โตที่เราเคยเห็นผ่านๆ ของเขา แต่มันมากกว่าแค่ความใหญ่—เพราะมัน... สวยงาม ไม่ใช่แค่ส่วนหนึ่งของร่างกาย ผิวหนังที่ตึงเปรี๊ยะราวกับหินอ่อนนั้นแดงก่ำด้วยความเร้าอารมณ์ เส้นเลือดหนานูนปรากฏขึ้นราวกับสายน้ำสีเข้มอยู่ใต้ผิวหนัง เต้นตุบๆ ตามจังหวะชีวิต หยาดความชื้นใสวาววับที่ปลายยอดซึ่งบานกว้างรับแสงสลัว มันช่างทรงพลัง ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยพละกำลังที่น่าสะพรึงกลัว เขาช่างงดงามเหลือเกิน โลกทั้งใบของฉันหดแคบลงเหลือเพียงอนุสาวรีย์แห่งความเป็นชายตรงหน้า มือของฉันที่ขยับไปเองตามสัญชาตญาณเอื้อมไปประคองมันไว้ มันรู้สึกร้อนและแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าในกำมือ ผิวสัมผัสเนียนละเอียดขึงตึงอยู่เหนือความแข็งขืนที่เหลือเชื่อ ฉันไม่สามารถแม้แต่จะกำนิ้วรอบโคนของมันได้ เสียงครางแผ่วด้วยความประหม่าหลุดออกมาจากปาก มันเป็นทั้งความกลัวและความเลื่อมใสที่เพิ่งก่อตัวขึ้น ขณะที่ยังคงถือมันไว้ ชื่นชมในน้ำหนักและความร้อน ฉันโน้มตัวเข้าไปโดยไม่ทันตั้งตัว กดจมูกลงบนผิวอุ่นตรงบริเวณที่ต้นขาบรรจบกับอุ้งเชิงกราน สูดดมกลิ่นนั้นเข้าไปลึกๆ กลิ่นมัสก์เข้มข้นยิ่งขึ้น ซึมซาบเข้าสู่ประสาทสัมผัส—เป็นความใกล้ชิด ดิบสด และเป็นปีเตอร์คนเดียวที่ฉันรู้จัก มันช่างทำให้มึนเมาและเคลิบเคลิ้ม ปลายลิ้นของฉันแลบออกมาอย่างหยั่งเชิง ราวกับกวางน้อยที่ก้าวเดินครั้งแรก ฉันเลียลงไปช้าๆ อย่างไม่มั่นใจตามแนวเส้นเลือดหนาที่ทอดตัวอยู่ใต้ลำแกนของเขา รสสัมผัสนั้นระเบิดออกมาบนลิ้นของฉัน: ทั้งรสเค็ม รสมัสก์ และรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ซับซ้อนซึ่งเป็นตัวเขาเพียงผู้เดียว มันไม่เหมือนกับรสชาติใดที่ฉันเคยรู้จักมาก่อนเลย ร่างกายของฉันตอบสนองในทันที คลื่นความแฉะชื้นระลอกใหม่เคลือบไปทั่วต้นขาด้านใน ฉันทำมันอีกครั้ง ค่อยๆ ใช้ลิ้นสำรวจไปเรื่อยๆ คราวนี้ใช้ความแบนของลิ้นวนอยู่ใต้หยักตรงส่วนหัวที่บานกว้าง เสียงครางต่ำสั่นสะท้านขึ้นมาจากเหนือตัวฉัน แรงสั่นสะเทือนนั้นผ่านผิวเนื้อของเขามาสู่มือของฉัน มันเป็นเสียงที่ไพเราะที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมา "ให้ตายเถอะ เอ็มม่า..." เสียงของเขาสั่นเครือและแหบพร่า มือของฉันกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงแรงเลือดที่สูบฉีดอย่างทรงพลังอยู่ใต้ผิวหนัง ฉันไม่ได้แค่สัมผัสเขา แต่ฉันกำลังกุมพลังแห่งธรรมชาติเอาไว้ ความไร้เดียงสาของฉันถูกฉีกทึ้งจนเปลือยเปล่าไปพร้อมกับทุกจังหวะการตวัดลิ้น ทุกลมหายใจที่สั่นสะท้านเมื่อได้สูดกลิ่นกายของเขา ฉันกำลังค้นพบพลังอันดิบเถื่อนและงดงามของเขา ทีละการเลียที่เต็มไปด้วยความยำเกรงและน่าหวั่นใจ การปรนนิบัติเขาไม่ใช่หน้าที่ แต่มันคือการเปิดเผยตัวตน และฉันต้องการมากกว่านี้ มากกว่านี้อีก ความสำรวจแบบขี้อายของฉันเริ่มกล้าหาญขึ้น ขับเคลื่อนด้วยความหิวโหยที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันมีอยู่จริง

React

พูดคุย