บทที่ 71: การแนะนำห้องน้ำ! "ขอบใจนะ มาเรีย" ผมพูดพลางก้าวขึ้นบันไดหินอ่อนโดยก้าวกระโดดขึ้นทีละสองขั้น ประตูห้องนอนของเมดิสันแง้มอยู่ ผมเห็นเธอนอนจมอยู่ใต้หมอนผ้าไหมราวหกใบ ผมสีเข้มของเธอสยายไปทั่วเตียงราวกับกำลังโพสต์ท่าถ่ายโฆษณาชุดชั้นในราคาแพง แม้ในยามหลับใหล เธอก็ยังดูราวกับนางแบบบนหน้าปกนิตยสาร เจ้าหญิงนิทราน่ะเทียบไม่ได้เลยกับผู้หญิงคนนี้ เธอคือสิ่งที่งดงามที่สุดเท่าที่เคยมีมา! "เมดิสัน" ผมเรียกเบาๆ พร้อมผลักประตูเข้าไป "ออกไปนะ" เธอพึมพำใส่หมอนด้วยน้ำเสียงของคนที่ชีวิตนี้ไม่เคยถูกใครปฏิเสธ "นี่มันวันเสาร์นะ วันหยุดเอาไว้ให้นอนจนถึงเที่ยง" "นี่มัน 11 โมง 15 นาทีแล้วนะ" ผมแย้งพร้อมกับนั่งลงที่ขอบเตียงขนาดใหญ่ของเธอ "นั่นแหละ ยังเหลือเวลาให้นอนจริงๆ อีกตั้งสิบห้านาที" ผมโน้มตัวลงไปจูบไหล่ของเธอ ซึ่งโผล่พ้นเสื้อนอนผ้าไหมที่เลิกขึ้นระหว่างการนอนหลับ ผิวของเธอทั้งอุ่นและนุ่ม กลิ่นกายของเธอหอมเหมือนแชมพูราคาแพงผสมกับอะไรบางอย่างที่เป็น... เมดิสัน ราวกับเงินทอง ความลับ และปัญหาต่างๆ ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความสมบูรณ์แบบระดับดีไซเนอร์ "อรุณสวัสดิ์ คนสวย" ผมกระซิบข้างหูเธอ เธอพลิกตัวมาหาผม ดวงตายังคงหนักอึ้งด้วยความง่วง แต่ทว่ากลับเป็นประกายสดใสเมื่อเห็นผม ราวกับผมคือของขวัญเซอร์ไพรส์ชิ้นโปรดของเธอ "มาเช้าจังนะ" "ฉันคิดถึงเธอน่ะ" "ตอแหล" เธอกล่าว แต่ริมฝีปากกลับประดับด้วยรอยยิ้มที่สามารถหยุดหรือเริ่มสงครามได้เลยทีเดียว "นายแค่ต้องการจะปลุกฉันเพราะนายเป็นพวกมนุษย์สายตื่นเช้าที่ดูโรคจิตหน่อยๆ" "ฉันไม่ใช่พวกตื่นเช้าหรอก ฉันเป็นพวก 'เมดิสัน' ต่างหาก" ลื่นไหลเหมือนเนยถั่วเลยนะคาร์เตอร์ "เสี่ยวชะมัด" เธอกล่าว ก่อนจะดึงตัวผมลงไปจูบ จูบนั้นมีรสชาติเหมือนมิ้นต์ คำมั่นสัญญา และทุกสิ่งที่ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าตัวเองโหยหา มันควรจะจบลงแค่นั้น เป็นช่วงเวลาที่น่ารักและเงียบสงบ แต่แล้วมือของเมดิสันก็เลื่อนขึ้นมาที่ท้ายทอยของผม นิ้วเรียวสอดแทรกเข้าไปในเส้นผมของผมด้วยความรู้สึกหวงแหนที่เชื่องช้าและตั้งใจ ซึ่งทำให้บางอย่างในอกของผมเต้นระรัวเหมือนนาฬิกานับถอยหลังระเบิด เธอจิกแน่น ไม่ใช่แบบแฟนสาวขี้อาย แต่เหมือนผู้หญิงที่ตัดสินใจแล้วว่าปากนี้ ช่วงเวลานี้ และผู้ชายคนนี้... เป็นของเธอ เธอรุกเร้าหนักขึ้น ร่างกายของเธอบดเบียดเข้ากับตัวผมโดยอัตโนมัติ มือของผมโอบไปที่สะโพกเธอโดยไม่ต้องคิด นิ้วมือบีบแน่นราวกับว่าผมต้องรั้งตัวเธอเอาไว้ก่อนที่โลกทั้งใบจะพังทลายลงใต้ฝ่าเท้าเรา เลือดในกายผมพุ่งพล่าน การควบคุมตัวเองเริ่มหลุดลอย และทันทีที่เธอออกแรงดึงผมอีกครั้ง เหมือนกับว่าเธอรู้ว่านั่นส่งผลกับผมยังไง ผมก็คำรามออกมาในลำคอด้วยน้ำเสียงแหบต่ำและดิบเถื่อนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และเพียงเท่านี้ ทุกอย่างในตัวผมก็เปลี่ยนไป โลกหมุนคว้าง มือของผมเลื่อนไปที่เอวของเธอตามสัญชาตญาณ นิ้วมือกดจมลงไปบนสะโพกราวกับต้องการยึดเธอไว้กับตัวเพื่อไม่ให้สติกระเจิง นี่ไม่ใช่แค่การจูบ แต่นี่คือการตีตราจอง และสิ่งที่แย่ที่สุดน่ะเหรอ? ผมชอบมันเหลือเกิน ชอบมากเกินไปแล้ว เธอดึงผมอีกครั้ง และผมก็ครางออกมาในลำคอด้วยความไม่ตั้งใจ ราวกับว่าเธอพบสวิตช์ที่ปิดระบบควบคุมตัวเองทั้งหมดของผมไปแล้ว จูบอรุณสวัสดิ์แสนน่ารักเหรอ? ฝันไปเถอะ แม่สาวคนนี้กำลังจะจุดไฟก่อนมื้อเช้าเสียอีก เอาละ มาเริ่มกันเลย "รู้อะไรไหม" เมดิสันพูดชิดริมฝีปากผม น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นโทนยั่วยวนที่หมายถึงเรื่องอันตราย "ฉันยังไม่เคยขอบคุณนายสำหรับเรื่องเมื่อวานอย่างจริงจังเลย" "ขอบคุณเรื่องอะไร?" "ขอบคุณที่รับฟัง ขอบคุณที่เข้าใจเรื่องธุรกิจครอบครัวบ้าๆ นั่น และขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นอะไรที่มากกว่าแค่ยัยลูกคุณหนูเอาแต่ใจ" เธอเป็นมากกว่านั้นเยอะเลย และนั่นมันก็น่าหวั่นใจจริงๆ มือของเธอกำลังเคลื่อนที่ ไล้ไปตามหน้าอกของผมอย่างจงใจ ทำให้ทุกเส้นประสาทในกายผมปะทุราวกับดอกไม้ไฟวันชาติ แสงยามเช้าที่สาดส่องผ่านหน้าต่างบานยักษ์ทำให้ผิวของเธอดูนุ่มนวลราวกับทำมาจากทองคำและความลับ "เมดิสัน" ผมเรียก เสียงเริ่มแหบพร่าขณะที่เธอจูบไล้ไปตามแนวขากรรไกรของผมราวกับกำลังสำรวจอาณาเขต "ว่าไง?" เธอพึมพำ ลมหายใจร้อนผ่าวข้างหูผมในแบบที่ทำให้การคิดหาเหตุผลกลายเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ "เราควรจะ—" "ควรจะอะไรเหรอ?" เธอถอยออกมามองผม ดวงตาเต็มไปด้วยความต้องการ ความซุกซน และบางสิ่งที่ดูอันตรายเหมือนกับความรัก "นี่มันเช้าวันเสาร์ พ่อแม่ฉันอยู่ที่ซานฟรานซิสโก มาเรียกำลังง่วนอยู่กับการจดรายการของชำข้างล่าง และฉันก็มีห้องน้ำที่แสนสบายพร้อมฝักบัวขนาดใหญ่มาก" ฝักบัวขนาดใหญ่มาก... ให้ตายเถอะ เธอพยายามจะฆ่าผมชัดๆ สมองผมหยุดทำงานไปชั่วขณะ "นี่เธอจะเสนอว่า—" "ฉันไม่ได้เสนออะไรทั้งนั้น" เมดิสันพูดพลางลุกขึ้นจากเตียงด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยที่ดูผิดกฎหมายในอย่างน้อยสิบสองรัฐ "ฉันแค่กำลังจะไปอาบน้ำ และถ้าบังเอิญว่านายจะเข้ามาด้วย... นั่นก็คงจะเป็นเรื่องบังเอิญที่น่ารักมากเลยล่ะ" เธอเดินไปยังห้องน้ำ และให้ตายเถอะ ชุดนอนผ้าไหมชุดนั้นแนบไปกับส่วนโค้งเว้าที่ทำให้ผมแทบบ้าตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นเธอ ที่หน้าประตู เธอหยุดและหันกลับมามองพร้อมรอยยิ้มที่เป็นความบาปบริสุทธิ์ในคราบชุดดีไซเนอร์ "แรงดันน้ำในนี้ดีเยี่ยมเลยล่ะ" เธอกล่าว "เร้าอารมณ์มาก..." แล้วเธอก็หายไป เกมจบแล้วโว้ย จากนั้นเธอก็หายลับเข้าไปในห้องน้ำ ทิ้งให้ผมนั่งอยู่บนเตียงของเธอด้วยหัวใจที่เต้นรัว ขณะที่สมองพยายามประมวลผลสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นพร้อมกับวางแผนการเดินหมากต่อไป ผมได้ยินเสียงน้ำไหล ไอระเหยเริ่มลอยออกมาจากใต้ประตูราวกับสัญญาณควันไฟที่สะกดว่า "รีบเข้ามาได้แล้ว" เสียงของเมดิสันลอยลอดออกมาเหนือเสียงฝักบัว "ปีเตอร์? จะเข้ามาไหม?" นี่คือการเคลื่อนไหวที่เร็วที่สุดในชีวิตผม! ผมดีดตัวออกจากเตียงเร็วยิ่งกว่าที่คอนเนอร์ เฮย์ส กระโจนเข้าใส่กระแสไวรัลในติ๊กต็อกเสียอีก ห้องน้ำดูราวกับหลุดออกมาจากโรงแรมหรู ทุกอย่างเป็นหินอ่อน อุปกรณ์สีทองที่ราคาอาจจะแพงกว่าค่าเช่าบ้านครอบครัวผมทั้งเดือน และฝักบัวที่ดูเหมือนห้องสปาขนาดย่อมที่มีหัวฝักบัวหลายอัน และผนังกระจกที่เริ่มมัวไปด้วยไอน้ำ เคยมาที่นี่แล้วแต่ก็ยัง... คนรวยไม่ได้แค่มาอาบน้ำ พวกเขามี 'ประสบการณ์' ร่างของเมดิสันปรากฏเป็นเงาสลัวอยู่หลังกระจกฝ้า แค่เห็นโครงร่างก็เพียงพอที่จะทำให้สมองของผมลืมวิธีทำงานไปชั่วขณะ ไอน้ำทำให้ทุกอย่างดูเหมือนงานศิลปะแนวอีโรติก และผมเห็นส่วนโค้งเว้าอันสมบูรณ์แบบของร่างกายเธอเคลื่อนไหวขณะที่เธอปรับอุณหภูมิน้ำ นี่คือวิธีที่คนเราจะตายกัน หัวใจวายเพราะภาพตรงหน้ามันเกินต้านทาน "จะเข้ามาแจมกันหรือจะยืนจ้องอยู่ตรงนั้น?" เธอตะโกนออกมา เสียงของเธอดังก้องสะท้อนกับผนังหินอ่อน "กำลังไป" ผมตอบ เสียงแตกพร่าราวกับกำลังเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นอีกครั้ง "ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอก" เมดิสันตอบกลับ ผมได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอเธอ "แต่ให้เวลาฉันสักสองสามนาที แล้วบางทีนั่นอาจจะเปลี่ยนไปนะ" ยัยผู้หญิงคนนี้จะเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมตายจริงๆ ด้วยสิ