บทที่ 1453 เขาจะเริ่มต้น... เสียงคำรามของลีโอเนลจบลงด้วยการดึงความสนใจของเหล่าศิษย์ระดับกาแล็กซีทั้งสามคน อัยน่าฉวยโอกาสนั้นโจมตีด้วยกระบวนท่าที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้จนพวกมันตั้งตัวไม่ติด การโจมตีของเธอไม่ถึงกับสร้างความเสียหายได้มากนัก เพราะอย่างไรเสียพวกมันก็เป็นทหารผ่านศึกแห่งมิติที่หกและเป็นศิษย์ระดับกาแล็กซีชั้นยอด ทว่าเธอก็สามารถสร้างบาดแผลให้พวกมันได้มากพอที่จะชิงพลังเลือดมาใช้ ด้วยเหตุนั้น เธอจึงสามารถเร่งการฟื้นฟูที่ขาของตนเองได้ และทันทีที่มันดีพอจะวิ่งได้ เธอจึงใช้พลังชีวิตที่เหลืออยู่เร่งความเร็วของตัวเอง เธออุ้มร่างที่หมดสติของลีโอเนลแล้วพุ่งตัวออกไปไกล เข้าสู่เขตชายขอบของโซนที่พักอาศัย ตั้งแต่วันนั้นก็ผ่านไปสามวันแล้ว อัยน่าใช้พลังชีวิตของเธอในการหลบหลีกพวกมันมาตลอด ถึงเธอจะไม่กลัวพวกมัน แต่เธอก็ไม่อยากสู้ในขณะที่ลีโอเนลยังหมดสติอยู่ จริงๆ แล้วเธอกังวลเกี่ยวกับเขามาก แต่จากความเชี่ยวชาญทั้งหมดที่เธอมีบอกว่าเขาก็แค่กำลังหลับลึกเท่านั้น โชคดีที่ช่วงหลังมานี้เธอไม่ต้องเคลื่อนย้ายร่างลีโอเนลไปไหนมาไหนบ่อยนัก เพราะดูเหมือนพวกมันจะเลิกตามเธอแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเพราะพวกมันถูกเรียกตัวกลับไป มีภาระหน้าที่อื่น หรือแค่เบื่อที่จะตามหาก็ตาม เป็นไปได้เช่นกันว่าพวกมันใช้พลังงานไปมากเกินไป การนอนหลับในวังแห่งความว่างเปล่านั้นสำคัญยิ่งกว่าที่ใดในโลก การดำรงอยู่ระดับมิติที่หกอาจจะตื่นอยู่ได้นานหลายเดือนหรือหลายปีหากอยู่ในโลกมิติที่ต่ำกว่า แต่ที่นี่ไม่เพียงแต่จะเป็นจุดสูงสุดของมิติที่เจ็ดเท่านั้น แต่มันยังเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยพลังแห่งความโกลาหลอีกด้วย แม้จะดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ทุกช่วงเวลาที่ตื่นอยู่ต้องใช้ไปกับการต่อสู้กับพลังแห่งความโกลาหล สิ่งนี้ทำให้ไม่เพียงแค่การนอนหลับ แต่รวมถึงอาหารกลายเป็นสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่งยวดเช่นกัน ลีโอเนลตั้งใจว่าจะนอนและกินเมื่อสามวันก่อน แต่ตอนนี้เขากลับหลับยาวมาตลอดช่วงเวลาดังกล่าว และเป็นไปได้ว่าอัยน่าเองก็ไม่ได้นอนเลยแม้แต่นิดเดียวเช่นกัน "ฉันขอโทษนะ ฉันจะไม่ลืมเรื่องนี้หรอก" ลีโอเนลกล่าว อัยน่ายิ้ม "ถึงเวลาที่ฉันต้องเป็นคนแบกนายบ้างแล้วไม่ใช่เหรอ? รู้สึกเหมือนจะเป็นแบบนั้นสลับกันไปมาอยู่เรื่อยเลย" ลีโอเนลส่ายหน้า แม้เธอจะพูดแบบนั้น แต่มันก็ไม่จริง ส่วนใหญ่แล้วพวกเขามักจะเคียงข้างกันเสมอ "เอาจริงนะ" อัยเน้นย้ำคำนี้พร้อมกับดึงใบหน้าของลีโอเนลให้หันมาสบตาเธอ หนึ่งในวินาทีที่เธอรู้สึกปลอดภัยที่สุดในชีวิต คือช่วงเวลาที่อยู่ท่ามกลางสมรภูมิ เธอยังคงจำความโกรธแค้นของลีโอเนลยามเผชิญหน้ากับผู้ควบคุมหุ่นเชิดได้ดี เขาต่อสู้กับคนที่ทรงพลังกว่าตัวเองมากเพียงเพราะพวกมันบังอาจมาทำร้ายเธอ นี่คือสิ่งที่อัยน่าคิดถึงลีโอเนลมากที่สุด และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมการที่เขาไม่ได้มาช่วยเธอในยามที่เธอต้องการที่สุด จึงเป็นสิ่งที่กระชากจิตวิญญาณของเธอกลับคืนสู่ร่าง ไม่ใช่ว่าอัยน่าต้องการหรือจำเป็นต้องให้ลีโอเนลมาช่วยเธอตลอดเวลา แต่มันคือความรู้สึกที่ว่าเขาจะยอมบุกน้ำลุยไฟเพื่อเธอ ไม่ว่าโอกาสรอดจะริบหรี่เพียงใด ตราบใดที่อุปสรรคนั้นขวางหน้าเธอ เขาจะเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าใส่ หัวใจของอัยน่ายังคงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เธอรักลีโอเนลในด้านนี้เมื่อมันส่งผลดีต่อเธอ แต่เมื่อเขาง้างทวนเพื่อช่วยผู้อื่น เธอกลับเห็นแก่ตัวจนพยายามรั้งเขาไว้ เธอหวังว่าจะมีโอกาสปกป้องลีโอเนลแบบนี้อีก เขาคือชายที่เธอตั้งมั่นว่าจะอยู่เคียงข้างไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตก็ตาม ลีโอเนลบีบข้อมือของอัยน่าแล้วพยักหน้า ทว่าลึกๆ แล้ว เขาได้สาบานไปแล้วว่าจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง บางทีนี่อาจเป็นความแตกต่างระหว่างชายและหญิง ลีโอเนลไม่เคยรู้สึกสบายใจเลยที่ต้องถูกอัยน่าปกป้อง เขามีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะยืนอยู่เบื้องหน้าเธอและแบกรับทุกสิ่งทุกอย่างไว้ มันอาจเป็นความภูมิใจแบบผู้ชายที่โง่เขลา แต่มันก็เป็นความภูมิใจที่เขารู้สึกภาคภูมิใจอยู่ดี "มาเถอะ เธอหลับบนหลังฉันได้นะ ฉันรู้ว่าเธอเหนื่อย" "อื้อ" อัยน่าตอบเบาๆ ปล่อยให้ลีโอเนลอุ้มเธอขึ้นไป ไม่นานเธอก็ถูกรัดไว้อย่างมั่นคงบนหลังของลีโอเนล แก้มของเธอแนบลงบนไหล่ของเขาและหลับใหลไปในทันที เธอไม่มีความลังเลแม้แต่น้อยที่จะเชื่อใจลีโอเนล ลีโอเนลกระโดดลงจากต้นไม้ เส้นทางดวงดาวปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของเขา ทำให้เขาร่อนลงสู่เบื้องล่างอย่างแผ่วเบา ทว่าแววตาที่เย็นชาของเขานั้นไม่ได้มีความสง่างามหรือสวยงามเลย ชั้นบางๆ ของพลังดาราอีเทอเรียลปกคลุมร่างของอัยน่าไว้ ทำให้เธอไม่รู้สึกถึงลมแรงหรือได้ยินเสียงใดๆ เขาร่ายมันเสร็จในจังหวะเดียวกับที่เท้าแตะพื้น วินาทีที่เท้าสัมผัสผืนดิน เขาก็พุ่งออกไปในแสงสว่างวาบ จิตใจของเขากลับมาอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุด รวดเร็วกว่าครั้งไหนๆ ความคิดของเขาแล่นไปอย่างรวดเร็วและไอเดียต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัวราวกับว่าพวกมันนำเสนอตัวเองเพื่อความพึงพอใจของเขา ไอเดียหลายอย่างเป็นสิ่งที่นักยุทธศาสตร์ระดับหัวกะทิจะภูมิใจได้เลย แต่ลีโอเนลกลับโยนมันทิ้งไปทีละอย่างโดยไม่ใส่ใจ และเก็บไว้เพียงสิ่งที่เขาเห็นว่าค่อนข้างใช้ได้ตามมาตรฐานของเขาเท่านั้น เมื่อเขาสามารถมองเห็นเขตที่พักอาศัยของวังแห่งความว่างเปล่าได้อีกครั้ง เขาก็สรุปความคิดของตัวเองได้แล้ว ข้างหน้านั้น เขาสังเกตเห็น... 'หนึ่ง... สอง... สี่... ทั้งหมดเจ็ดคน' แทบจะทันทีที่เขาปรากฏตัว บุคคลทั้งเจ็ดที่ดูไม่เกี่ยวข้องอะไรกันเลยก็แสดงสีหน้าแปลกๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างระมัดระวัง ดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติกับการกระทำของพวกมันเลย แต่ลีโอเนลกลับเร่งความเร็วขึ้นทันที เขาปรากฏตัวต่อหน้าคนแรกในชั่วพริบตาและปล่อยหมัดออกไป เขาไม่ได้ถามคำถาม ไม่ได้ตรวจสอบสิ่งที่คาดเดาซ้ำ ไม่แม้แต่จะสอบถามข้อมูลใดๆ ชื่อของพ่อเขาทำให้แม้แต่ผู้อาวุโสแห่งความว่างเปล่ายังต้องสั่นสะท้านด้วยความกลัว แต่เขาไม่ใช่พ่อของเขา ดูเหมือนเขาจะต้องสั่งสอนคนพวกนี้ทีละคนว่าเขาสามารถน่าเกรงขามได้มากกว่าชายแก่คนนั้นเสียอีก และเขาจะเริ่มต้นด้วยเหล่าศิษย์ระดับกาแล็กซีพวกนี้ เสียงกระดูกแตกดังสะท้อนขึ้นมา