บทที่ 3453 จอมโจรอาณาจักรเหนือตายแล้ว? “ถ้าฉันทำล่ะ?” แซงคัวหยักริมฝีปากด้วยความเยาะเย้ย “อย่าทำเหมือนฟีกันไม่กินมนุษย์ ฉันมั่นใจว่าพวกเธอเคยลองชิมมาบ้าง… “ไม่ เราไม่ได้ทำ ถ้าพวกเธอทำ เราต้องการให้เธอหยุดตั้งแต่ตอนนี้” “ฉันจะไม่หยุด” แลนคัวพูด แต่แซงคัวพยักหน้าอย่างรุนแรงเหมือนจะลืมรสชาตินั้นไม่ได้ “เธอคงไม่กินเนื้อ” ไดวิสแทรกเข้ามาอย่างกระทันหัน “เธอดื่มเลือด” “แล้วมันไม่ต่างกันเหรอ?” สายตาแซงคัวสว่างด้วยความประหลาดใจ แต่เธอยังคงรักษาท่าทางดุร้าย “ไม่ใช่เลย เธอไม่ได้ดื่มผ่านปาก แต่ฉีดตรงแขนขวาใช่ไหม?” ไดวิสยิ้มแหย่ ทันใดนั้น ปานคัวจับแซงคัวจากด้านหลัง แลนคัวก้าวเข้ามา แผะผ้ากระโปรงที่ปกปิดไหล่ขวาของเธอออก “เธอ‑!” แซงคัวมองพี่สาวสองคนที่กำลังรัดเธอ พยายามเคลื่อนตัว แต่การควบคุมของปานคัวแข็งแรงเกินกว่าจะเชื่อว่าเธอเป็นกษัตริย์อัมเมอร์รัล หากเธอใช้พลังเต็มที่ ทั้งสองอาจได้รับบาดเจ็บ ทำให้แซงคัวกัดฟัน แซงคัวมองพี่สาวสองคนที่กำลังรัดเธอ พยายามเคลื่อนตัว แต่การควบคุมของปานคัวแข็งแรงเกินกว่าจะเชื่อว่าเธอเป็นกษัตริย์อัมเมอร์รัล หากเธอใช้พลังเต็มที่ ทั้งสองอาจได้รับบาดเจ็บ ทำให้แซงคัวกัดฟัน แต่แทนที่จะแก้ตัวพวกเขา เธอหันมามุ่งมองไดวิสที่สั่งการให้พวกเขา “การทำงานหนักของหลอดเลือดและกล้ามเนื้อ น่าจะทำให้เส้นเมอริเดียนขยายตัวและเสริมฐานชั่วคราว กระดูกแขนขวาอาจเสียหายจากเลือดแปลกปลอมที่เก็บไว้ทำให้เน่าเปื่อย ไม่แปลกใจที่เธอใช้เลือดเป็นพลังตลอดเวลาและปลดปล่อยศัตรูด้วยดาบกว้างของเธอ นั่นเป็นวิธีขจัดเลือดอันแย่ แต่ทุกครั้งที่ทำก็จะทำให้เธออ่อนแอลงทีละนิด” ไดวิสปรากฏตัวต่อหน้าเธอ สแกนแขนขวาที่บวมออกมาหน่อย ด้วยสายตาเหมือนมีหนอนดินม้วนอยู่บนผิวหนัง แต่จริงๆ คือเส้นเลือด ส่วนผิวส่วนใหญ่เป็นสีดำ-ม่วง แล้วเธอก็เข้าใจว่าตอนที่เธอนำผู้ชายเข้าห้อง นั่นคือการใช้ออร่าเลือดหยางเพื่อปิดกั้นเลือดหยินของเธอ แต่อย่างไรก็ตามก็ยังค่อยๆ ทำลายตัวเธอเอง “อ้อ‑ นั่นแหละศิลปะเลือดแปลกที่เธอซ่อนอยู่ แม้จะอ่อนแอเพราะค่อยๆ ทำร้ายแขนและเลือดของเธอเพื่อให้ฐานการเพาะเลี้ยงของเธอคงอยู่โดยไม่เจออุปสรรค ถึงแม้ฉันสงสัยว่ามันอาจไม่บริสุทธิ์เลย แฝงด้วยข้อบกพร่องหลายอย่าง…” ไดวิสส่ายศีรษะ คิดภาพว่า ชเลียจะโกรธถ้ารู้ว่ามีคนใช้วิธีโง่ๆ ปรับสภาพเลือดของผู้อื่น วิธีเช่นนี้จะทำให้เลือดของผู้ใช้เต็มไปด้วยเลือดของคนอื่น ส่งผลให้ในอนาคตเกิดปัญหาเลือดเสียสภาพ และทำให้สูญเสียเลือดอันศักดิ์สิทธิ์ของตนเองทีละเล็กทีละน้อย แต่เธอแลกเปลี่ยนด้วยการเสียเลือดของผู้อื่น ทำให้ฐานการเพาะเลี้ยงของเธอยังคงอยู่ ไดวิสเข้าใจแล้ว ไม่แปลกที่เธอเพิ่มการเพาะเลี้ยงได้เร็วแม้ใช้เลือดบ่อยครั้ง “…” สายตาแซงคัวสั่น ไม่เข้าใจว่าไดวิสรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร เขาไม่ได้เป็นแค่นักบวชปลอมๆ หรืออัมพาตที่ใช้พลังชีวิตเท่านั้น แต่ยังเป็นแพทย์ฝีมือชั้นแนวอีกด้วยหรือ? “เธออยากให้ฉันทำอย่างไร!?” “คิดว่าฉันจะขึ้นมาถึงระดับนี้โดยไม่ต้องใช้วิธีนี้ไหม!?” “ฉันไม่ใช่อัจฉริยะสวรรค์เลย แย่!” แซงคัวสั่นออาทร เธอไม่ได้ชอบที่ไดวิสมองตาดูเธอ แต่ที่แย่กว่านั้นคือการมองของพี่สาวที่กำลังน้ำตาไหลเพราะร่วมอาลัย เธอไม่ต้องการให้พวกเขาเหล่านั้นมองเธอด้วยสายตานั้น “แซงคัว…” น้ำตาไหลตามหน้าปานคัวเมื่อได้ยินพี่สาวใหญ่ของเธอทำเช่นนั้น แลนคัวกัดริมฝีปากทุกครั้งที่เธอบังคับพี่สาวใหญ่ของเธอ มันเหมือนใช้มีดแทงเข้าในผิวของตัวเอง การต่อสู้ของแซงคัวควรชัดเจน แต่ยิ่งได้ฟังเรื่องชีวิตของเธอ ยิ่งรู้สึกเหมือนมีมีดแทะหัวใจและฉีกเป็นชิ้น ถ้าแซงคัวยอมร่วมมือ พวกเขาก็อาจดูแลเธอได้ แต่เธอยืนหยัดในท่าทีของตน ปฏิเสธการเปลี่ยนแปลง มิฉะนั้น แแลนคัวและปานคัวคงได้แสดงความรักอย่างล้นหลามให้เธอ ไดวิสกัดริมฝีปาก วิธีการเพาะเลี้ยงของแซงคัวทำให้เขานึกถึงเรื่องที่ผู้ก่อตั้งเซนฟลามพูดถึงบุตรของเขา รีเซลิอุส เซนฟลาม ตอนนั้นรีเซลิอุสก็ใช้เลือดเพื่อเพิ่มพลัง แม้เขาจะจำกัดไว้แค่เลือดฟีนิกซ์ไฟเท่านั้น แต่แซงคัวดึงเลือดหยางทั้งหมดที่ทำได้และปิดผนึกแขนขวาด้วยเทคนิคบางอย่าง ทำให้เธอสามารถเก็บเลือดแปลกปลอมไว้ได้แต่ก็ทำให้เน่าเปื่อย ทำให้มันค่อยๆ สลาย ก่อนที่เธอจะถึงจุดตาย แขนขวาจะหักก่อน แม้ว่าเขาไม่เห็นว่าจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนั้น เพราะเธอเป็นจักรพรรดิอัมเมอร์รัลที่อายุยาว อย่างไรก็ตาม เขายกย่องผู้ที่พร้อมเสียสละเพื่อบรรลุเป้าหมาย เขาเห็นว่ามันเป็นคุณลักษณะที่ฝรั่งอ่อนแอควรมีเพื่อเติบโตและแตกต่างจากคนอื่นหรือเพื่ออยู่รอด แต่แน่นอนว่าเป็นการทำลายตนเอง เขาจึงไม่แนะนำให้ใครทำโดยไม่ใช้พลังชีวิต มิฉะนั้นเขาก็ไม่ทำด้วยหากไม่มีทางเลือก “อืม…” ทันใดนั้น จอมโจรอาณาจักรเหนือก็ตื่นขึ้นและครวญด้วยความเจ็บปวด ทำให้ทุกคนหันมามองเขา แซงคัวใช้โอกาสนั้นต่อสู้หลุดจากการจับของปานคัวและปรากฏต่อหน้าจอมโจร “เฮ้ย ไอ้ขยะ…!” เธอลงเท้าต่อยแก้มของจอมโจร ทำให้เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เธอบดบังความโกรธและความเกลียดที่เก็บไว้จากการสนทนาก่อนหน้านี้ ยกเขาขึ้นแล้วโยนใส่ก้อนหิน “อา…” จอมโจรโผล่หล่นลงหินแล้วไถลไป ทำให้ดูเหนื่อยล้าแม้ยังมีพลังเหลือมาก เหมือนวิญญาณของเขาถูกทำลายจากเสียงกรีดร้องสีฟ้าอำมหรือสว่างจนเขาไม่สามารถควบคุมร่างกายได้เพราะความผิดแกล้ง “แซ…ง…ค...รอ….” เขาพยายามยกมือขึ้นได้แค่พอดี มือนั้นเต็มไปด้วยแผลรอยขีดและขาดบางส่วน เลือดไหลออกขณะร่างกายกำลังฟื้นตัวในอัตราปกติ “ฉันสาบานว่าฉันไม่ได้เกี่ยวกับการกระทำของจาสเวลเลย เธอตัดสินใจด้วยตัวเองเมื่อเดียร์เอนกบฏกับฉัน…และตั้งใจจะแทะเธอเพื่อเอาชนะฉันในวันที่เธอกำลังถูกส่งมาที่ฉัน…” ผู้นำโจรอาณาจักรเหนือสั่น รอยยิ้มขมขื่นโผล่มาบนใบหน้า “ฉันฆ่าเขาใน…วิธีที่แย่ที่สุด…เพื่อเธอ…” “ใช่จริงหรอ” แซงคัวหัวเราะเบา “ฉันถูกจาสเวลลักพาตัวแล้วบังคับให้ทำตามเธอ แต่ตอนที่เธอจะมารับฉันกลับเจอกบฏ คุณก็ปล่อยฉันให้พวกเขากัดเพื่อหน่วงเวลาวางแผนฆ่า…แล้วบอกว่าคุณช่วยฉัน…เอ๊ะ…?” “กรุณา…เชื่อฉันเถอะ” เขาตบหัวไหล่ “หลังจากที่เธอฆ่าจาสเวล ฉันไม่ได้มาหาเธอเลยใช่ไหม…? ฉันยังทำให้เธอเป็นหัวหน้าแผนกหนึ่งหลังจากที่ฉันได้แก๊งสังหารหมู่นี้กลับมา…” “…!” แซงคัวสั่นจนเกือบยกดาบกว้างขึ้น “ไอ้เหี้ย เมื่อฉันทำร้ายจาสเวลอ้วนคนนั้น ฉันหลบซ่อนลึกในหุบเขา ตอนที่เธอติดตามฉันอยากฆ่า ฉันถ้าไม่เป็นกษัตริย์อัมเมอร์รัลขั้นสุดท้าย ฉันคงตายในมือเธอ แต่ฉันฆ่าเธอได้และยึดแก๊งดาบสังหารไป หลังจากนั้นเปลี่ยนชื่อเป็นแก๊งหมาป่า ตอนที่ฉันเป็นจักรพรรดิอัมเมอร์รัล เธอถึงหยุดส่งโจรมาต่อสู้กับฉัน อย่านิ่งทำเป็นว่าเธอไม่สนุกกับการที่ฉันมาหาเธอเพื่อแก้แค้น แล้วเธอจึงตบตีฉันจนฉันอยู่ในที่ของฉันเองแล้วหลังจากที่เธอรู้ว่าฉันเป็นอย่างไร เธอไม่ต้องการฉันเลยใช่ไหม?” “ไม่ ฉันต้องการเธอ…!” ได้ยินคำตอบที่ไม่มีความอายของจอมโจร แซงคัวยิ้มกว้าง “สำหรับเธอ…นี่แค่เกมใช่ไหม?” เธอยกดาบกว้างขึ้นสู่ฟ้า “น่าเสียดายที่พี่สาวของฉันทำให้จักรพรรดิแห่งความตายหลงรัก ฉันจึงเสียกลุ่มโจรทั้งหมดและชีวิตของฉันเอง เจ้าทำให้ฉันเจอผู้หญิงผิดคน จอมโจรของฉัน” “เดี๋ยว‑ ไม่!…” *พุช!~* 𝚏𝚛𝚎𝚎𝚠𝚎𝚋𝚗𝚘𝚟𝚎𝚕.𝚌𝚘𝚖 แซงคัวตัดดาบกว้างลง ล้างตัดจอมโจรอาณาจักรเหนือเป็นสองส่วน ก้อนหินด้านหลังเขาแตกออก ศีรษะของเขาจากบนแยกออกจนถึงช่องคลอด แล้วร่างกายครึ่งหนึ่งตกลงสองข้าง ทำให้เกิดแอ่งเลือดสักหล่อเลี้ยง แซงคัวมองร่างกายที่ตัดเป็นสองส่วนด้วยสีหน้าที่เฉยเมยเหมือนกำลังนึกถึงอดีตและตระหนักว่าตัวเองได้หลุดพ้นจากชะตาชังโจรอาณาจักรเหนือในที่สุด ความเงียบปกคลุมอากาศจนไดวิสแตกมันออก “เธอไม่ได้ต้องการทำให้เขาตายด้วยความทารุณใช่ไหม?” เขากระพริบตา “ลืมเรื่องนั้นไป” แซงคัวดูไม่สนใจ “แผนล่าของฉันเสียหายเพราะพวกเธอแล้ว ไม่มีความสนุกเลย…” “ไม่มีความจำเป็นต้องสนุกกับการแก้แค้น” แลนคัวก้าวเข้ามาและจับมือแซงคัว “ตอนนี้เธอได้แก้แค้นแล้ว กลับบ้านและรับการดูแลของเรา ฉาจะไม่รับคำปฏิเสธ” เธอหน้าติดดิน ทำให้แซงคัวต่อสู้และโยนมือออกหลายครั้งไร้ผล ก่อนจะจ้องมองกลับ “ทำไมเธอถึงไม่ให้ฉันทำในสิ่งที่ฉันอยากทำ? เรามาจากโลกต่างกัน อย่าเพิ่งกักขังฉันไว้กับเธอ ไม่เช่นนั้นฉันอาจทำเรื่องโง่ๆ อย่างขโมยของเธอได้ เพราะในใจฉันยังเป็นโจรอยู่” “ถ้าอย่างนั้น ฉันสาบานว่าจะลงโทษเธอ แค่ฟังคำสั่งของพี่สาวคนที่สอง…ฉันฉลาดกว่าเธอหรือปานคัว” “เธอ‑” แซงคัวกัดฟันเมื่อได้ยินความหยาบคายของแลนคัว เธอจำได้แค่ความโง่ของปานคัว แต่ไม่จำได้ว่าละแนคัวฉลาดและดื้อดึงเพียงใด เพราะความจำของเธอทำให้มึน *ตา~* แซงคัวตาเปิดกว้างแล้วล้มเป็นร่างเหงื่อ แลนคัวอ้าปากเมื่อเห็นไดวิสใช้ฝ่ามือกระแทกคอของแซงคัวจนเธอหมดสติ “จงลักพาตัวเธอและดูแลเธอ พูดด้วยภาษาที่เธอเข้าใจ ไม่อย่างนั้น ฉันคงไม่ได้พาเธอมาที่นี่เลย” ไดวิสหัวเราะแล้วยื่นมือไปลูบแก้มของแลนคัว “พวกสามคนเป็นครอบครัวและไม่มีวันแยกกันได้ ตราบใดที่แซงคัวไม่ทำอะไรเกินขอบเขต ดังนั้นไม่ต้องห่วง” เขายิ้มเบาๆ หลังพูดให้กำลังใจ แล้วบินไปสู่เรือบิน เขาได้รับการต้อนรับโดยทรูลอตัส ในขณะที่ปานคัวและแลนคัวก็พาแซงคัวกลับ พร้อมใบหน้าน่าขำขัน พวกเขายิ้มหัวเราะเพราะรู้ว่าผู้ชายของพวกเขาตรงใจ คำพูดไม่สามารถเจาะลึกจิตวิญญาณของแซงคัวได้ แต่การกระทำทำได้ พวกเขาเป็นครอบครัว แต่ทำได้เพียงบอกแซงคัวเมื่อสื่อสารในภาษาของเธอ.