บทที่ 3469 สิ่งที่หลงเหลือไว้ คลาราพยายามลุกจากเตียง แต่เดวิสดันเธอกลับไว้ “อย่างน้อยก็พักวันหนึ่งก่อน แล้วเธอจะทำอะไรก็ได้” เขาพูดขณะห่มผ้าปิดคลาราและพาตัวเธอเข้าหลับ แม้ว่าเธอยังเปิดตาอยู่ ไม่รู้จะพูดอะไรกับความห่วงใยที่ได้รับจากคนอื่นๆ ที่แนะให้เธอพักผ่อน “ก็ดีละ…” ในที่สุดเธอก็ยอมปิดตา จิตวิญญาณของเธอยังเจ็บปวดอยู่ เธอได้ยินมาว่าอาการนั้นไม่อาจรักษาให้หายเร็วได้ด้วยพลังชีวิต หรือคำสาปอาจแตกหักเพราะมันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของวิญญาณของเธอ มันเป็นคำสาป ดังนั้นตราบใดที่เธอไปหาเอเวลลินน์เพื่อเสริมคำสาปเหมือนทำการซ่อมบำรุง สวรรค์ก็อาจลืมแทรกแซงเธอได้ เธอได้กินเม็ดยาไว้แล้ว จึงสามารถพึ่งพาวิญญาณของตนเองให้ฟื้นฟูถึงขีดสูงสุดและคงอยู่ในสภาพนั้นได้ แม้จะดูเหมือนเป็นการแก้ชั่วคราว แต่ก็พอเพียงสำหรับเธอทำในสิ่งที่ต้องการ อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นการแก้อย่างถาวรเพราะเธอต้องทำให้คำสาปนั้นกลายเป็นของตนเองผ่านวิธีที่เรียกว่า “การครอบครองกรรม” ซึ่งเทียอธิบายให้ฟัง แต่เธอเข้าใจไม่ได้เลย ‘ฉันยังต้องเดินทางไกลอีก…’ คลาราได้ยินเสียงพูดของพวกเขาก่อนที่ความเงียบจะลง มิได้รู้ตัวเลยว่าตัวเองหลับไปแล้ว นั่นแสดงว่าตัวเธออ่อนล้าจริงๆ “สาวน้อยดี~” เอเวลลินน์กระซิบเบา ๆ ขณะลูบแก้มของคลาราอย่างอ่อนโยน แล้วทำสัญญาณให้ทุกคนออกไป เดวิสมองมองใบหน้าของน้องสาวที่กำลังหลับ ดูแค่นั้นทำให้เขารู้สึกว่าภาระที่หนักอึ้งต่อสถานการณ์ของเธอหายไปเหมือนละลายออก เขาเดินออกไปแล้วหันมองภรรยาแรกของเขา ไม่รู้จะขอบคุณเธออย่างไรให้เต็มที่ “เอเวลลินน์ ถึงเวลาแล้ว” เขากล่าวขึ้นทันใด “เข้าใจแล้ว” เอเวลลินน์ทำสีหน้าเป็นลำบาก “ฉันไม่อยากทิ้งลูก ๆ ตอนนี้ ตอนนี้ขอเลื่อนได้ไหม?” เดวิสส่ายหัว “ไม่รู้ ฉันได้เลื่อนมานานแล้ว ไม่แน่ใจว่าเธอจะรออีกนานแค่ไหน” “เธอไว้ใจเธอไหม?” “ไม่ สิ่งนี้เป็นการแลกเปลี่ยน” “อืมม” เอเวลลินน์กัดปากดูคิดหนัก “พี่สาว ฉันขอสกัดนมเธอหน่อย ฉันหรือพวกน้องใด ๆ จะพร้อมเลี้ยงดูพวกเขาแทนเธอ” อย่างกระทันหัน มิ่งจือปรากฏขึ้น เธอถือไอศกรีมในมือแล้วเลียอย่างเย้ายวนหลังพูด ทำให้แก้มของเอเวลลินน์เริ่มแดงตามที่เธอนึกถึงมิ่งจือมารับนมเมื่อตอนที่เธอเริ่มมีนม มิ่งจือยิ้มเล็ก ๆ อย่างช่างโลกรังเกียจ ตอนนี้ก็เหมือนเดิม ดูเหมือนการรังแกพี่สาวเป็นความสนุกของเธอ ในขณะเดียวกัน เดวิสมองมองไอศกรีมด้วยความสงสัย แล้วก็เห็นมิ่งจือขยักตาให้ ดูเหมือนว่าเขาต้องระวังว่าไอศกรีมอะไรจะกินต่อไป เอเวลลินน์ทำหน้างอ “ดีแล้ว อิซาเบลล่า ฉันมอบให้เธอดูแลอาซาเรียลและวีรีเดียได้ไหม?” “เอ้อ” อิซาเบลล่ากัดปาก “วันต่อวันฉันยุ่งขึ้นเพราะต้องดูแลมิร่าและเซเลสสเทีย แต่ว่าถ้าเธออยากให้ฉันทำก็ทำเลย ฉันยินดี” “ก็โอเค แต่อย่าลืมฝึกเพชรที่เธอทิ้งไว้ให้ฉันและพวกเรา” เดวิสยิ้มเล็กน้อยแล้วหันไปมองเอเวอร์ไลท์ “ในเวลาเดียวกัน ถ้าหากมิ่งจือจัดพิธีแต่งงานให้เอเวอร์ไลท์ได้ที่นี่ก็จะดี” … เอเวอร์ไลท์ตาโตแล้วก้มศีรษะยิ้ม ใจของเธออัดอั้นเพราะรู้ว่าตอนนี้ถึงเวลาที่เธอจะได้สมรสในเร็ว ๆ นี้ “ดูหน้าฉันแล้วพูดออกมาสิ” แต่มิ่งจือเดินไปข้างหน้าดำรงหน้าตากับเดวิส เดวิสทำเหมือนไม่สนใจเธอและมองขึ้นไป “อ่า มิ่งจืวนี่ยุ่งมากเลย แต่ฉันอยากให้เธอได้ยินความคิดของฉันและทำให้ฉัน” “ฮิ ฮิ~” พวกเขาหัวเราะเล็กน้อยทำให้มิ่งจือกะเทือน “อ่า ไอ้ใต้ดินเกลียดคน!” มิ่งจือเตะขาแล้วเลียไอศกรีมจิ้มที่ใบหน้าตัวเอง “ฉันทำให้เธอได้ แต่เธอคอยส่งความรักให้ฉันมากกว่าที่ใคร” “นั่นคงเป็นปัญหาใช่ไหม?” ชิรลี่ปรากฏตัวจากที่ไหนก็ไม่รู้แล้วกอดมิ่งจือจากด้านหลัง มิ่งจือทำหน้าอึดอัดแต่ยังคงยืนหยัด ทำให้คนอื่นหัวเราะก่อนที่ชิรลี่คลายแขนแล้วทำสีหน้าซึมครึม หันมามองการแสดงของพวกเขาแล้วยิ้มเพราะรู้ว่าคลาร่าของเธอปลอดภัย เธอบอกว่าตัวเองเพิ่งเรียนเทคนิคศักดิ์สิทธิ์ใหม่ จึงไม่อาจออกจากการตีแคบได้ แต่คนอื่นไม่สนใจและส่งเชียร์ให้เธอ แม้เธอได้ยินเรื่องราวอย่างรวดเร็วแล้วก็มองไปที่เดวิสสีหน้ากังวล “ถ้าเป็นไปได้ ช่วยพาผู้พ่อของฉันกลับมาด้วย แล้วขอให้กลับอย่างปลอดภัยนะ~” “พ่อของฉันด้วย” อิซาเบลล่าขอ “พ่อแม่ของฉันด้วย~” ฟิโอร่าขอเสริม เดวิสตะลึง พวกเขากำลังพูดถึงหลุยส์ แอสตัน, มาร์ค รูธ, อิกอร์ สตีร์แลนด์, และโรซาเลีย สตีร์แลนด์ แม้ว่าเขายังคิดถึงบรรพบุรุษเดียน อัลสไตรีมและเทรอา สโนว์ เขานึกถึงคู่รักที่ดูแก่แต่ยังอ่อนเยาวน์เหมือนคุณปู่คุณย่า “ฉันจะไม่สัญญาแต่จะพยายามทำให้ได้ เพราะเทพธิดา ธันเดอร์เบลซบอกว่าเส้นทางที่เธอพบให้เข้าได้แค่สามคน” เดวิสพยักหน้าให้ชิรลี่และคนอื่น ๆ ก่อนปลอบใจพวกเขา เขาเข้าใจว่าครอบครัวของพวกเขาก็สำคัญเหมือนครอบครัวของเขาเอง อีกด้านหนึ่งเขาแนะนำให้พวกเขาอยู่ที่ทวีปบิเริ่มเมกกอนท์ เพราะจะต้องเดินทางสู่โลกอมตะแท้เร็ว ๆ นี้ และเขาไม่อาจพาใครไปได้ทั้งหมด ทำให้พวกเขาเศร้าใจ แต่อย่างไรก็ตาม เขาบอกว่าจะทำให้ดีที่สุดเพราะเขาตั้งใจจะพาครอบครัวของตนกลับมาทางเส้นทางนั้น หรืออาจให้แม่ของเขาขึ้นสวรรค์พร้อมกับใครสักคนเพราะเธอตั้งครรภ์ เขาปลอบใจพวกเขาสักพักแล้วออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังวัดไททันสว่างจ้า ที่เคยถูกคุมขัง มีปัญหาเล็กน้อยในชีวิตจริง ฉันเขียนได้แค่ 3.5 ตอน ไม่ได้เขียนครบ 5 ตอน จึงโพสต์ตอนที่ 2 ตอนนี้และจะพยายามเขียนให้เสร็จในวันนี้หรือพรุ่งนี้ ขออภัยในความไม่สะดวก ==========