ตอนที่ 3469
3471 / 4918
อ่าน 5 นาที
Chapter 3469 To Get What Was Left Behind
เผยแพร่เมื่อ 5 พ.ค. 2569 04:17
บทที่ 3469 สิ่งที่หลงเหลือไว้
คลาราพยายามลุกจากเตียง แต่เดวิสดันเธอกลับไว้
“อย่างน้อยก็พักวันหนึ่งก่อน แล้วเธอจะทำอะไรก็ได้”
เขาพูดขณะห่มผ้าปิดคลาราและพาตัวเธอเข้าหลับ แม้ว่าเธอยังเปิดตาอยู่ ไม่รู้จะพูดอะไรกับความห่วงใยที่ได้รับจากคนอื่นๆ ที่แนะให้เธอพักผ่อน
“ก็ดีละ…”
ในที่สุดเธอก็ยอมปิดตา
จิตวิญญาณของเธอยังเจ็บปวดอยู่
เธอได้ยินมาว่าอาการนั้นไม่อาจรักษาให้หายเร็วได้ด้วยพลังชีวิต หรือคำสาปอาจแตกหักเพราะมันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของวิญญาณของเธอ มันเป็นคำสาป ดังนั้นตราบใดที่เธอไปหาเอเวลลินน์เพื่อเสริมคำสาปเหมือนทำการซ่อมบำรุง สวรรค์ก็อาจลืมแทรกแซงเธอได้
เธอได้กินเม็ดยาไว้แล้ว จึงสามารถพึ่งพาวิญญาณของตนเองให้ฟื้นฟูถึงขีดสูงสุดและคงอยู่ในสภาพนั้นได้
แม้จะดูเหมือนเป็นการแก้ชั่วคราว แต่ก็พอเพียงสำหรับเธอทำในสิ่งที่ต้องการ อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นการแก้อย่างถาวรเพราะเธอต้องทำให้คำสาปนั้นกลายเป็นของตนเองผ่านวิธีที่เรียกว่า “การครอบครองกรรม” ซึ่งเทียอธิบายให้ฟัง แต่เธอเข้าใจไม่ได้เลย
‘ฉันยังต้องเดินทางไกลอีก…’
คลาราได้ยินเสียงพูดของพวกเขาก่อนที่ความเงียบจะลง มิได้รู้ตัวเลยว่าตัวเองหลับไปแล้ว นั่นแสดงว่าตัวเธออ่อนล้าจริงๆ
“สาวน้อยดี~”
เอเวลลินน์กระซิบเบา ๆ ขณะลูบแก้มของคลาราอย่างอ่อนโยน แล้วทำสัญญาณให้ทุกคนออกไป
เดวิสมองมองใบหน้าของน้องสาวที่กำลังหลับ ดูแค่นั้นทำให้เขารู้สึกว่าภาระที่หนักอึ้งต่อสถานการณ์ของเธอหายไปเหมือนละลายออก เขาเดินออกไปแล้วหันมองภรรยาแรกของเขา ไม่รู้จะขอบคุณเธออย่างไรให้เต็มที่
“เอเวลลินน์ ถึงเวลาแล้ว” เขากล่าวขึ้นทันใด
“เข้าใจแล้ว” เอเวลลินน์ทำสีหน้าเป็นลำบาก “ฉันไม่อยากทิ้งลูก ๆ ตอนนี้ ตอนนี้ขอเลื่อนได้ไหม?”
เดวิสส่ายหัว “ไม่รู้ ฉันได้เลื่อนมานานแล้ว ไม่แน่ใจว่าเธอจะรออีกนานแค่ไหน”
“เธอไว้ใจเธอไหม?”
“ไม่ สิ่งนี้เป็นการแลกเปลี่ยน”
“อืมม” เอเวลลินน์กัดปากดูคิดหนัก
“พี่สาว ฉันขอสกัดนมเธอหน่อย ฉันหรือพวกน้องใด ๆ จะพร้อมเลี้ยงดูพวกเขาแทนเธอ” อย่างกระทันหัน มิ่งจือปรากฏขึ้น
เธอถือไอศกรีมในมือแล้วเลียอย่างเย้ายวนหลังพูด
ทำให้แก้มของเอเวลลินน์เริ่มแดงตามที่เธอนึกถึงมิ่งจือมารับนมเมื่อตอนที่เธอเริ่มมีนม มิ่งจือยิ้มเล็ก ๆ อย่างช่างโลกรังเกียจ ตอนนี้ก็เหมือนเดิม ดูเหมือนการรังแกพี่สาวเป็นความสนุกของเธอ
ในขณะเดียวกัน เดวิสมองมองไอศกรีมด้วยความสงสัย แล้วก็เห็นมิ่งจือขยักตาให้
ดูเหมือนว่าเขาต้องระวังว่าไอศกรีมอะไรจะกินต่อไป
เอเวลลินน์ทำหน้างอ “ดีแล้ว อิซาเบลล่า ฉันมอบให้เธอดูแลอาซาเรียลและวีรีเดียได้ไหม?”
“เอ้อ” อิซาเบลล่ากัดปาก “วันต่อวันฉันยุ่งขึ้นเพราะต้องดูแลมิร่าและเซเลสสเทีย แต่ว่าถ้าเธออยากให้ฉันทำก็ทำเลย ฉันยินดี”
“ก็โอเค แต่อย่าลืมฝึกเพชรที่เธอทิ้งไว้ให้ฉันและพวกเรา”
เดวิสยิ้มเล็กน้อยแล้วหันไปมองเอเวอร์ไลท์
“ในเวลาเดียวกัน ถ้าหากมิ่งจือจัดพิธีแต่งงานให้เอเวอร์ไลท์ได้ที่นี่ก็จะดี”
…
เอเวอร์ไลท์ตาโตแล้วก้มศีรษะยิ้ม ใจของเธออัดอั้นเพราะรู้ว่าตอนนี้ถึงเวลาที่เธอจะได้สมรสในเร็ว ๆ นี้
“ดูหน้าฉันแล้วพูดออกมาสิ”
แต่มิ่งจือเดินไปข้างหน้าดำรงหน้าตากับเดวิส เดวิสทำเหมือนไม่สนใจเธอและมองขึ้นไป
“อ่า มิ่งจืวนี่ยุ่งมากเลย แต่ฉันอยากให้เธอได้ยินความคิดของฉันและทำให้ฉัน”
“ฮิ ฮิ~”
พวกเขาหัวเราะเล็กน้อยทำให้มิ่งจือกะเทือน
“อ่า ไอ้ใต้ดินเกลียดคน!”
มิ่งจือเตะขาแล้วเลียไอศกรีมจิ้มที่ใบหน้าตัวเอง “ฉันทำให้เธอได้ แต่เธอคอยส่งความรักให้ฉันมากกว่าที่ใคร”
“นั่นคงเป็นปัญหาใช่ไหม?”
ชิรลี่ปรากฏตัวจากที่ไหนก็ไม่รู้แล้วกอดมิ่งจือจากด้านหลัง
มิ่งจือทำหน้าอึดอัดแต่ยังคงยืนหยัด ทำให้คนอื่นหัวเราะก่อนที่ชิรลี่คลายแขนแล้วทำสีหน้าซึมครึม หันมามองการแสดงของพวกเขาแล้วยิ้มเพราะรู้ว่าคลาร่าของเธอปลอดภัย
เธอบอกว่าตัวเองเพิ่งเรียนเทคนิคศักดิ์สิทธิ์ใหม่ จึงไม่อาจออกจากการตีแคบได้ แต่คนอื่นไม่สนใจและส่งเชียร์ให้เธอ
แม้เธอได้ยินเรื่องราวอย่างรวดเร็วแล้วก็มองไปที่เดวิสสีหน้ากังวล
“ถ้าเป็นไปได้ ช่วยพาผู้พ่อของฉันกลับมาด้วย แล้วขอให้กลับอย่างปลอดภัยนะ~”
“พ่อของฉันด้วย” อิซาเบลล่าขอ
“พ่อแม่ของฉันด้วย~” ฟิโอร่าขอเสริม
เดวิสตะลึง
พวกเขากำลังพูดถึงหลุยส์ แอสตัน, มาร์ค รูธ, อิกอร์ สตีร์แลนด์, และโรซาเลีย สตีร์แลนด์ แม้ว่าเขายังคิดถึงบรรพบุรุษเดียน อัลสไตรีมและเทรอา สโนว์ เขานึกถึงคู่รักที่ดูแก่แต่ยังอ่อนเยาวน์เหมือนคุณปู่คุณย่า
“ฉันจะไม่สัญญาแต่จะพยายามทำให้ได้ เพราะเทพธิดา ธันเดอร์เบลซบอกว่าเส้นทางที่เธอพบให้เข้าได้แค่สามคน”
เดวิสพยักหน้าให้ชิรลี่และคนอื่น ๆ ก่อนปลอบใจพวกเขา
เขาเข้าใจว่าครอบครัวของพวกเขาก็สำคัญเหมือนครอบครัวของเขาเอง อีกด้านหนึ่งเขาแนะนำให้พวกเขาอยู่ที่ทวีปบิเริ่มเมกกอนท์ เพราะจะต้องเดินทางสู่โลกอมตะแท้เร็ว ๆ นี้ และเขาไม่อาจพาใครไปได้ทั้งหมด ทำให้พวกเขาเศร้าใจ
แต่อย่างไรก็ตาม เขาบอกว่าจะทำให้ดีที่สุดเพราะเขาตั้งใจจะพาครอบครัวของตนกลับมาทางเส้นทางนั้น หรืออาจให้แม่ของเขาขึ้นสวรรค์พร้อมกับใครสักคนเพราะเธอตั้งครรภ์
เขาปลอบใจพวกเขาสักพักแล้วออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังวัดไททันสว่างจ้า ที่เคยถูกคุมขัง
มีปัญหาเล็กน้อยในชีวิตจริง ฉันเขียนได้แค่ 3.5 ตอน ไม่ได้เขียนครบ 5 ตอน จึงโพสต์ตอนที่ 2 ตอนนี้และจะพยายามเขียนให้เสร็จในวันนี้หรือพรุ่งนี้
ขออภัยในความไม่สะดวก
==========
React
พูดคุย
ความคิดเห็นและกิจกรรมของชุมชนจะโหลดเมื่อคุณเลื่อนถึงส่วนนี้
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.