Chapter 43 - Thousand Steps Sword Technique โยฮันยืนอยู่ในโถงเก็บอาวุธพลางถือดาบต้องสาปไว้ในมือ เขาได้ยินการแจ้งเตือนเมื่อครู่นี้เกี่ยวกับวิชาดาบก้าวย่างพันลี้และรู้สึกกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้มัน ทว่าเขากลับต้องตกตะลึงเมื่อรู้ว่าเขาสามารถเรียนรู้วิชานี้ได้ด้วยความช่วยเหลือจากระบบ [ระบบกำลังถ่ายโอนวิชาดาบก้าวย่างพันลี้ให้แก่โฮสต์...] ชั่วพริบตาถัดมา ข้อมูลมหาศาลก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขา ข้อมูลเหล่านั้นเกี่ยวข้องกับวิชาดาบก้าวย่างพันลี้ เมื่อเห็นข้อมูลปรากฏขึ้นตรงหน้า โยฮันก็กลืนน้ำลายลงคออย่างประหม่า [ยินดีด้วย โฮสต์ ท่านได้เรียนรู้วิชาดาบก้าวย่างพันลี้แล้ว] <วิชาดาบก้าวย่างพันลี้> <ระดับ: เทวะ> <คำอธิบาย: วิชาดาบอันทรงพลังที่ประกอบด้วยการโจมตีนับพันครั้งในการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวเมื่อบรรลุขั้นสูงสุด> <สถานะ: สามารถอัปเกรดได้> หน้าจอสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้าดวงตาของโยฮันซึ่งแสดงข้อมูลเกี่ยวกับวิชาดาบก้าวย่างพันลี้ โยฮันสูดหายใจเข้าลึก ๆ หลังจากอ่านรายละเอียดเกี่ยวกับวิชาใหม่ของเขา "เมื่อกลับถึงบ้าน ข้าจะฝึกฝนวิชาดาบนี้ให้จงได้ แต่ก่อนหน้านั้น มาดูสถานะของอาสึระกันก่อน" เขามองไปยังดาบที่อยู่ในกำมือ <อาสึระ> <เลเวล-1> <ประเภท- อาวุธวิญญาณ> <ระดับ- สวรรค์> <การเติบโต- สามารถอัปเกรดได้> <คำอธิบาย: ???> "ระดับสวรรค์งั้นหรือ เจ้ามีที่มาอย่างไรกันแน่" โยฮันจ้องมองดาบในมือขณะเอ่ยถาม เขาเริ่มสงสัยเกี่ยวกับอาสึระ ดาบเล่มนี้ดูลึกลับอย่างยิ่งและเขาต้องการเปิดเผยความลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังอาวุธที่งดงามเล่มนี้ โยฮันกำลังตกอยู่ในภวังค์กับดาบของตน แต่แล้วจู่ ๆ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น "โยฮัน เจ้าเจอของที่ถูกใจหรือยัง" เสียงคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง เมื่อได้ยินเช่นนั้นโยฮันก็สะดุ้งสุดตัว ในขณะเดียวกัน "เจ้าคนสารเลวเอ๊ย เพราะมันแท้ ๆ ชีวิตข้าถึงตกอยู่ในอันตรายสาหัส ครั้งนี้ข้าจะต้องฆ่ามันให้ตายทั้งเป็นหลังจากทรมานมันให้สมแค้น แต่ข้าจะหาโอกาสลงมือได้ที่ไหนกัน การลอบเข้าไปในตระกูลหลินเวลานี้มันอันตรายเกินไป" ชายผู้หนึ่งยืนอยู่ห่างจากคฤหาสน์ตระกูลหลินหลายร้อยเมตร เขาคือมือสังหารจากหุบเขาพันพิษ เขาสวมเสื้อผ้าธรรมดาเพื่อไม่ให้ใครผิดสังเกต และสายตาของเขากำลังจับจ้องไปยังคฤหาสน์ตระกูลหลิน เขากำลังเฝ้าดูตระกูลหลินเพื่อหาช่องทางสังหารโยฮันและทำภารกิจให้สำเร็จ เขารู้ดีว่าหากครั้งนี้ล้มเหลว เขาจะต้องตายด้วยน้ำมือของนิโคลัส "คอยดูเถอะเจ้าเด็กเหลือขอ คืนนี้ข้าจะฆ่าเจ้าแล้วนำหัวของเจ้าไปถวายแด่ท่านลอร์ดนิโคลัส" เขาคิดในใจพร้อมกำหมัดแน่น เขาเคียดแค้นโยฮันอยู่ภายในใจลึก ๆ ~~~~~~~~ ในขณะเดียวกัน ซูลินและอาลีน่าพาครอบครัวเฟิงเข้ามาในคฤหาสน์และทั้งหมดนั่งลงในห้องรับแขก ทว่าซูลินดูเหมือนกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง เขาถสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันไปมองเสี่ยวเฟิง "เสี่ยวเฟิง เรื่องที่เจ้าได้เป็นศิษย์ฝ่ายใน เป็นเรื่องจริงงั้นหรือ" เขาถาม แม้จะมีข้อกังขาแต่เขาก็ต้องการความแน่ใจ "ใช่แล้วท่านพี่ซูลิน เจ้าได้ยินไม่ผิดหรอก นางได้เป็นศิษย์ฝ่ายในแล้ว" ทันใดนั้นเฟิงหยุนก็เอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้น เขาไม่รอให้ลูกสาวเป็นคนตอบ เมื่อเห็นดังนั้นเฟิงหมิงก็หัวเราะคิกคัก สีหน้าของซูลินดูแข็งค้างทันทีที่ทราบว่าเสี่ยวเฟิงกำลังจะได้เข้าเป็นศิษย์ฝ่ายในของสำนักบุปผาสวรรค์ เขารู้สึกตกใจและประหลาดใจเป็นอย่างมากที่รู้ว่าเสี่ยวเฟิงได้เป็นศิษย์ฝ่ายในของสำนักดังกล่าว ทั้งเฟิงหมิงและเฟิงหยุนต่างดูภูมิใจในตัวลูกสาวมาก เสี่ยวเฟิงพยักหน้าและหันไปมองซูลิน "ใช่ค่ะท่านลุงหลิน เริ่มตั้งแต่เดือนหน้าหนูจะเข้าเป็นศิษย์ฝ่ายในของสำนักบุปผาสวรรค์ ท่านผู้อาวุโสสูงสุดได้แนะนำหนูเป็นการส่วนตัวค่ะ" เสี่ยวเฟิงกล่าวพลางจ้องมองซูลิน อาลีน่าซึ่งนั่งอยู่ข้างซูลินเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มให้เสี่ยวเฟิง "ฉันภูมิใจในตัวเธอมากนะเสี่ยวเฟิง เธอทำสิ่งที่คนส่วนใหญ่ได้แต่ฝันถึงให้เป็นจริงได้ เธอคือความภูมิใจของเมืองเฟิงเลยล่ะ" อาลีน่ากล่าวกับเธอ "ใช่แล้ว เธอคือความภาคภูมิใจของเมืองเฟิง" เฟิงหยุนยิ้มให้กับเสี่ยวเฟิงขณะกล่าวเช่นนั้น เฟิงหมิงเองก็พยักหน้าเห็นด้วยกับความสำเร็จของบุตรสาว แต่ทันใดนั้นเฟิงหมิงก็หันไปมองอาลีน่า "ท่านพี่อาลีน่า แล้วโยฮันล่ะคะ เขาเองก็เป็นศิษย์ฝ่ายนอกของสำนักบุปผาสวรรค์เหมือนกัน แล้วเขาเป็นอย่างไรบ้าง ไม่คิดจะกลับไปเข้าสำนักอีกหรือคะ? ได้ยินมาว่าเขาหนี... แค่ก! หมายถึงเขาเพิ่งกลับมาที่ตระกูลหลินเมื่อเดือนก่อนและไม่ได้กลับไปที่สำนักเลย" เฟิงหมิงมองไปยังอาลีน่าก่อนจะเบนสายตาไปทางซูลิน เฟิงหยุนและเสี่ยวเฟิงยิ้มเจื่อนเมื่อได้ยินคำพูดของเฟิงหมิง โดยเฉพาะเฟิงหยุนที่รู้สึกอับอาย เขาไม่คาดคิดว่าภรรยาของเขาจะถามเรื่องแบบนี้ในโอกาสสำคัญเช่นนี้ แต่เขารู้ดีว่าภรรยาไม่มีเจตนาร้าย นางเป็นคนพูดจาเปิดเผยและบางครั้งก็ไม่ทันคิดก่อนพูด เมื่อได้ยินเช่นนั้น อาลีน่าก็หันไปมองเฟิงหมิง แม้นางจะรู้สึกโกรธอยู่บ้างแต่ก็พยายามระงับอารมณ์เพราะรู้นิสัยที่ร่าเริงเกินเหตุของเฟิงหมิงดี นางยิ้มและหันไปตอบเฟิงหมิง "ใช่ค่ะ เขาออกจากสำนักบุปผาสวรรค์มาเดือนหนึ่งแล้วและไม่ได้กลับไปที่สำนักอีกเลย" นางกล่าวพลางมองไปยังเฟิงหมิงและเฟิงหยุนโดยที่ยังคงสีหน้าเรียบเฉยไว้ได้ จากนั้นนางก็กล่าวต่อ "และฉันไม่คิดว่าเขาจะกลับไปเข้าสำนักอีก ซึ่งฉันก็โอเคกับเรื่องนี้ ฉันจะไม่บังคับให้เขาเข้าสำนักหรอกค่ะ มันเป็นทางเลือกของเขาเอง" นางยิ้มตอบกลับเฟิงหมิง เมื่อได้ยินคำตอบนั้น ครอบครัวเฟิงต่างพากันตกตะลึง พวกเขาไม่คาดคิดว่าอาลีน่าจะตอบกลับเช่นนั้นราวกับว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย