บทที่ 892 การต่อสู้กับมังกร ทันทีที่อดัมเห็นเพื่อนๆ เขาก็รีบพุ่งตัวไปยังกลุ่มคนที่ยืนอยู่เป็นร้อยทันที ”เคลีย, ชูโม, แทร็กซ์! พวกคุณมาทำอะไรที่นี่กัน!” น่าเสียดายสำหรับอดัม หรือจะพูดให้ถูกคือเป็นไปตามคาด คำถามที่ดูห้วนๆ ของเขาไม่ได้รับการต้อนรับที่ดีนัก โดยเฉพาะจากใครบางคน ”นี่! ปฏิกิริยาแบบนั้นมันอะไรกัน? ไม่ดีใจเหรอที่พวกเรามา?” เคลียขมวดคิ้วขณะพูดประโยคนั้น ในขณะที่ยอดฝีมือของทีมที่รู้จักกันในนามกลาดิเอเตอร์กลับหัวเราะออกมาอย่างร่าเริงให้กับอดัม ”โฮ่โฮ่! นายพูดเรื่องอะไรกันสหายของฉัน? นี่มันเป็นการดวลระหว่างนายกับเจ้าหนุ่มมังกรนั่นนะ! แน่นอนว่าไม่มีทางที่พวกเราจะพลาดอยู่แล้ว!” อดัมส่งสายตาสำนึกผิดไปให้เคลียเมื่อตระหนักได้ว่าคำถามของเขาฟังดูไร้มารยาทแค่ไหน เขาย้ายสายตาไปหาคนสุดท้ายในกลุ่ม ชูโมยิ้มก่อนจะตอบอย่างใจเย็นว่า ”พวกเราสามคนได้สิทธิ์เข้าชมการดวลแบบจำกัด” เมื่อได้ยินดังนั้น ความสับสนก็ปรากฏบนใบหน้าของอดัม ”เอ่อ แล้วมันเกิดขึ้นได้ยังไง?” เขาไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อยว่ามีสิ่งที่เรียกว่าสิทธิ์เข้าชมแบบจำกัดอยู่ด้วย โชคดีที่ในจังหวะนั้นเอง มีร่างหนึ่งเดินออกมาจากฝูงชน ”นี่เป็นการต่อสู้ที่สำคัญมากสำหรับนาย ฉันเลยจัดการให้พวกเขาสามารถมาได้ หวังว่ามันคงไม่ทำให้ตกใจจนเกินไปนะ” อดัมมองไปและพบกับอีกหนึ่งใบหน้าที่คุ้นเคย ”จูเลียน?” อดัมงุนงง “นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ฉันนึกว่านายกำลัง…” จูเลียนยิ้ม “ฉันกระโดดออกมาจากถังพักฟื้นทันทีที่ได้ยินเรื่องการดวลนี้ บอกไว้ก่อนนะ ฮ่าฮ่าฮ่า...” จากนั้นเขาก็แกล้งชกที่หน้าอกอดัมเบาๆ “พวกเราทุกคนมาอยู่ที่นี่แล้วและจะคอยเชียร์นายอยู่ เพราะงั้น ห้ามแพ้เด็ดขาด!” คนอื่นๆ ต่างก็ทำตามอย่างรวดเร็ว แทร็กซ์หัวเราะเสียงดังพร้อมกับชี้หัวแม่มือมาที่เขา “ไปอัดเจ้ากิ้งก่านั่นแล้วทำให้พวกเราภูมิใจซะ!” ชูโมยิ้มกว้าง “โชคดีนะ อดัม” เคลียพุ่งเข้ามาหอมแก้มเขาก่อนจะสวมกอดแน่นแล้วกระซิบว่า “โชคดีนะ แล้วก็ดูแลตัวเองด้วย” ก่อนที่อดัมจะได้ตอบกลับความห่วงใยของเคลีย ก็มีเสียงคุ้นเคยอีกเสียงดังขึ้น “ถ้าจูบสามารถทำให้นายชนะการต่อสู้ครั้งนี้ได้ งั้นไว้ฉันจะให้รางวัลนายสักจูบเหมือนกัน” อดัมเพียงแค่ยิ้มแหยให้กับสาวผมแดงที่โผล่มาโดยไม่ทันตั้งตัว เขามองไปที่เคลียและเพื่อนๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “ขอบคุณทุกคน ผมจะพยายามให้ดีที่สุด” ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทายาทสายเลือดมังกรยังคงยืนนิ่งอย่างสงบบนก้อนหินขนาดใหญ่ รอคอยอย่างอดทนด้วยดวงตาที่ปิดสนิท ดูเหมือนเขาจะไม่ขัดข้องหากการรวมตัวนี้จะดำเนินต่อไป ตราบใดที่มันไม่เกินเลยไปจากวันนี้ อย่างไรก็ตาม อดัมไม่ต้องการให้คู่ต่อสู้รอนานเกินไป เขาจึงขอตัวออกมาจากกลุ่มคนที่เขารักแล้วกระโดดขึ้นไปบนก้อนหินที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับที่แซคยืนอยู่ ทันทีที่เท้าของอดัมแตะบนก้อนหิน ผู้ชมที่ล้อมรอบลานกว้างก็เริ่มส่งเสียงฮือฮา ”เฮ้ย ดูสิ ดูนั่น! พวกเขาจะเริ่มกันแล้ว! น่าตื่นเต้นชะมัด!” ”พวกนายคิดว่าผู้ใช้พลังวิญญาณป่าเถื่อนจะยืนหยัดได้นานแค่ไหน? หนึ่งชั่วโมง? ครึ่งชั่วโมง?” ”10 นาที!” ”มากสุดก็ 20 นาที!” ”พวกนายบ้าไปแล้วเหรอ?! แค่ 5 นาทีแล้วยังยืนอยู่ได้ก็นับว่าสุดยอดแล้ว!” ”ต่อสิบจ่ายหนึ่ง แทงข้างผู้ใช้พลังวิญญาณป่าเถื่อน! เข้ามาวางเดิมพันเม็ดยาของพวกนายได้เลย!” อดัมซึ่งยืนอยู่บนก้อนหินไม่ได้สนใจเสียงเซ็งแซ่รอบข้าง เขากำลังยุ่งอยู่กับการสงบจิตใจเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการดวล เขารู้ดีว่าการต่อสู้ที่กำลังจะมาถึงนี้จะเป็นหนึ่งในศึกที่ยากลำบากที่สุดอย่างแน่นอน ท่าทางของแซคที่ยืนอยู่อย่างสงบนิ่ง มือถือดาบใหญ่ที่ปักลงบนหินตรงหน้า ทำให้นึกถึงครั้งสุดท้ายที่พวกเขาต่อสู้กัน ตอนนั้นเขาพ่ายแพ้อย่างยับเยินจนให้คำมั่นกับตัวเองว่าในครั้งต่อไป—ครั้งนี้—ผลลัพธ์จะต้องแตกต่างออกไป ไม่กี่อึดใจต่อมา แซคก็เอ่ยปาก “พร้อมหรือยัง?” ”พร้อม” อดัมตอบ เมื่อได้ยินดังนั้น ทายาทสายเลือดมังกรก็ลืมตาขึ้น เผยให้เห็นรูม่านตาสีทองสองข้างที่จ้องมองมาที่เขา ราวกับกำลังพยายามมองทะลุถึงแก่นแท้ของเขา อดัมตอบสนองด้วยการดึงดาบซาเวจออกมาและจับไว้อย่างมั่นคง โดยไม่รอช้าและไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาเริ่มก้าวแรกออกไปทันทีด้วยเสียงดังกึกก้อง ตู้ม! [ประตูนฤมิต – ขั้นที่ 5] ในพริบตา พลังงานอันร้อนแรงชั้นบางๆ ก็ปรากฏขึ้นและโอบล้อมร่างของอดัมเอาไว้ [พลังการต่อสู้เพิ่มขึ้น 32] [ร่างจำแลงทไวไลท์] [ร่างทไวไลท์เพิ่มพลังเวทมนตร์ของคุณ] [ร่างทไวไลท์เพิ่มความต้านทานเวทมนตร์ของคุณ] [พลังการต่อสู้เพิ่มขึ้น 70 จุด] [พลังการต่อสู้: 245 (347)] อดัมกำลังเร่งขีดจำกัดความสามารถทั้งทางร่างกายและจิตใจของเขาไปจนถึงจุดสูงสุด ทว่าพร้อมๆ กับพลังการต่อสู้ที่เพิ่มขึ้น ความกระหายในการต่อสู้ที่ดุเดือดและรุนแรงก็พุ่งพล่านขึ้นตามไปด้วย โฮก— เสียงแผดร้องอันน่าขนลุกก้องกังวานไปทั่วอากาศ เมื่ออดัมใช้ [คำรามศึก] เพื่อเสริมความแข็งแกร่งของตนเองให้มากขึ้นไปอีก [พลังการต่อสู้เพิ่มขึ้น 15 จุด] [พลังการต่อสู้: 245 (362)] เช่นเดียวกับการปะทะกันครั้งก่อน ทายาทสายเลือดมังกรดูมั่นใจพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า เขายืนรออยู่ที่นั่นโดยไม่เตรียมตั้งท่าใดๆ ทั้งสิ้น แน่นอนว่าอดัม ซึ่งสัญชาตญาณดิบได้รับการกระตุ้นขึ้นมาแล้ว ไม่สามารถนิ่งเฉยได้เมื่อเห็นท่าทีที่ดูถูกเหยียดหยามเช่นนั้น มันปลุกสัญชาตญาณเถื่อนในตัวเขาจนร่างของเขาพุ่งทะยานออกไป ฉับ! ในเมื่อคู่ต่อสู้จงใจรอให้เขาเป็นฝ่ายเริ่ม อดัมจึงไม่มีแผนจะโจมตีแบบอื่นนอกจากพุ่งเข้าใส่ตรงๆ ร่างของเขาเคลื่อนไหววูบวาบผ่านสนามหินและปรากฏตัวต่อหน้าแซคในเวลาไม่กี่อึดใจ ดาบในมือถูกยกขึ้นเหนือหัว อดัมเริ่มการโจมตีครั้งแรกของการดวล—การฟันจากเบื้องบนอันทรงพลัง ใบดาบอันคมกริบเปล่งประกายด้วยพลังจาก [ฟันพิฆาตวีรชน] สายลมถูกรีดออกมาเป็นระลอกขณะที่ดาบตวัดลงไปยังทายาทสายเลือดมังกร ชิ้ง! แซคสัมผัสได้ถึงพลังของการโจมตีที่พุ่งเข้าหา เขาจึงใช้สองมือคว้าดาบแล้วสวนกลับด้วยกระบวนท่าที่ตรงกันข้าม คือการตวัดดาบเสยขึ้น เวลาดูเหมือนจะช้าลงขณะที่ดาบทั้งสองค่อยๆ เคลื่อนเข้าหากัน จนกระทั่งเกิดระเบิดขึ้น ตู้ม! เสียงดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนไปทั่วอากาศจากการปะทะกันของทั้งสอง การปะทะนั้นรุนแรงมากจนก้อนหินที่เท้าของแซคเหยียบอยู่แตกกระจาย และแรงปะทะทำให้ร่างของทายาทมังกรกระเด็นถอยหลังไปหลายฟุตจนแผ่นหลังไปกระแทกเข้ากับโขดหินอีกก้อนจนแตกละเอียด การแลกเปลี่ยนครั้งแรก: อดัมหนึ่ง แซคศูนย์ ผู้ชมทุกคนต่างโห่ร้องเมื่อเห็นการปะทะกันสั้นๆ แต่ดุเดือด แต่แน่นอนว่าทุกคน รวมทั้งอดัมเอง ต่างก็รู้ดีว่ามันยังไม่จบ อันที่จริง มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น จากซากปรักหักพังและควันสีเทาที่บดบังทัศนวิสัย ร่างของแซคเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขายืดเส้นยืดสายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น สายตาของทายาทสายเลือดมังกรจ้องเขม็งไปยังคู่ต่อสู้โดยไม่มีร่องรอยของความเจ็บปวดให้เห็น ”ดีมาก ตัวนายในตอนนี้คู่ควรที่จะสู้กับฉัน” แซคกล่าว ก่อนที่อดัมจะรู้สึกได้ถึงพลังงานมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากสายเลือดมังกรของฝ่ายตรงข้าม อดัมสังเกตเห็นมือและเท้าของคู่ต่อสู้ค่อยๆ เปลี่ยนสภาพและถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีแดง หลังจากนั้น แซคคว้าดาบยักษ์ยาวสองเมตรของเขาขึ้นมาด้วยมือข้างเดียวแล้วเหวี่ยงมันไปมาประหนึ่งขนนก ทันใดนั้น เขาก็ตั้งท่าต่อสู้และชี้ดาบไปทางอดัม ”ตาฉันบ้างล่ะ” ก่อนที่เสียงของเขาจะจางหายไป แซคก็หายไปจากจุดที่ยืนอยู่ ร่างของเขาพุ่งผ่านสนามด้วยความเร็วที่อดัมแทบจะมองตามไม่ทันและเหวี่ยงดาบในแนวนอน เมื่อเห็นเช่นนั้น อดัมจึงรีบจัดตำแหน่งดาบและพยายามบล็อกหรือปัดการโจมตีนั้น เคร้ง!!! อดัมถูกแรงกระแทกจนถอยไปสองฟุต แต่เขาก็ตั้งหลักได้อย่างรวดเร็วและเตรียมตัวสำหรับการโต้กลับ อักขระและสัญลักษณ์ลึกลับจางๆ ปรากฏขึ้นและหมุนวนรอบร่างของอดัม [เพลงดาบเทพศาสตรา 36 วิถี] เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เสียงโลหะปะทะกันดังก้องไปทั่วอากาศอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ชายทั้งสองเต้นรำไปกับวิชาดาบของตน ในท่ามกลางจังหวะที่ไพเราะแต่แฝงด้วยความตายนั้น เสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างกะทันหัน ”ฮ่าฮ่า! น่าประทับใจ!” แซคยิ้มกว้าง “แม้แต่ดาบเอ็กซีคิวชันเนอร์ของฉันยังประทับใจในตัวนายเลย!” คำพูดของเขาถูกกลืนหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อการปะทะด้วยดาบยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ฉับ! ฉับ! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! การปะทะกันหลายสิบครั้งเกิดขึ้นระหว่างคนทั้งสอง ถึงตอนนี้ เพลงดาบของอดัมได้ผ่านขั้นที่ 5 และก้าวเข้าสู่ขั้นที่ 6 แล้ว แซคถูกกระบวนท่าที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันทำให้เสียจังหวะ อดัมจึงใช้โอกาสนั้นเข้าประชิดและฟันเข้าที่เอวของคู่ต่อสู้จนเป็นแผลลึก เลือดไหลออกมาไม่หยุด อดัมรู้สึกยินดีที่เห็นผลสำเร็จ แต่โชคร้ายที่ความสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน เพราะในเสี้ยววินาทีต่อมา แซคก็บิดดาบของเขาเพื่อจู่โจมเข้าที่ศีรษะของอดัมจากมุมอับด้านข้าง ปึ้ก! เสียงทึบดังขึ้นเมื่ออดัมเสียหลักจากการโจมตีที่ไม่คาดคิด แซคเลือดไหลออกจากบาดแผล แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย เขารีบไล่ตามอดัมทันที ในสถานการณ์ที่เขายังไม่ทันตั้งหลัก อดัมจึงทำได้เพียงใช้ [กะพริบ] เพื่อเอาตัวรอด การดวลรอบที่สองจบลงด้วยการเสมอ อย่างไรก็ตาม ข้อเท็จจริงนี้สร้างความกังวลอย่างยิ่งให้กับอดัม เพราะเขารู้ดีว่าตอนนี้แซคอยู่ในสถานะการกลายร่างเพียงบางส่วนเท่านั้น ชายหนุ่มผู้นี้ยังไม่ได้ปลดปล่อยพลังเต็มที่ออกมา อดัมรู้สึกหงุดหงิดกับท่าทีของคู่ต่อสู้จึงจ้องมองแล้วตะโกนออกไป ”เลิกเล่นตลกแล้วแสดงพลังที่แท้จริงของนายออกมาซะ!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น แซคก็หันมาหาอดัมแล้วยิ้มบางๆ ในวินาทีถัดมา เขาก็แผดเสียงคำรามดังกึกก้อง และทั่วทั้งร่างกายของเขาก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง [ร่างจำแลงอาฮามุตสีเลือด] พื้นดินสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ เมื่อแซคทายาทสายเลือดมังกรแสดงพลังที่แท้จริงของเขาออกมา