บทที่ 2176 ไปตายซะไอ้ลูกกะหรี่ “พวกแกทุกคนมันก็แค่พวกชั้นต่ำ พวกแกนับว่าเป็นคนไม่เกี่ยวข้องกันได้อย่างไร?” ผังอวี่แสยะยิ้มด้วยท่าทางเหยียดหยาม “ความตายของมันไม่ใช่เรื่องที่ไม่เป็นธรรมหรอก มันสมควรตายแล้วเพราะพวกแกเลือกที่จะหนุนหลังมันสุดกำลังยังไงล่ะ!” สิ้นคำพูดนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ขาดสะบั้นลงโดยสมบูรณ์ “เรื่องในวันนี้ถือว่าเป็นแค่การตักเตือน” !! มุมปากของผังอวี่กระตุกขึ้นเล็กน้อยขณะกล่าว “แม้ว่าชื่อเสียงของพวกแกในดินแดนเทพนภาจะเพิ่มขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่ขอบอกให้รู้ไว้เลยนะว่าพวกแกน่ะเป็นแค่คนนอกสายตาของศิษย์ชั้นในของสำนักเท่านั้น!” “ขนาดคนชั้นต่ำในสำนัก พวกแกยังปกป้องไม่ได้เลย!” บริเวณรอบลานประลองกระบี่ตกอยู่ในความเงียบงัน บรรยากาศรอบข้างหนักอึ้งจนน่าอึดอัด ผู้ฝึกตนทุกคนต่างรู้สึกหนาวสั่นเมื่อได้ยินคำพูดของผังอวี่ สิ่งที่ผังอวี่พูดไม่ได้มีไว้แค่สำหรับหยางรั่วซวี่เท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงศิษย์ทุกคนที่อยู่ในที่นี้ด้วย เขากำลังเตือนผู้ฝึกตนทุกคนว่า ใครก็ตามที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหยางรั่วซวี่จะต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากสุดขีดในสำนัก และอาจถึงขั้นเสียชีวิตได้! พวกมันจะต้องประสบชะตากรรมเดียวกันกับซูจื่อม่อเมื่อครู่นี้! “งั้นรึ” ทันใดนั้น เสียงเยาะเย้ยก็ดังขึ้นจากกลางลานประลองกระบี่ บนลานประลองมีเพียงสองคนเท่านั้น คนหนึ่งคือจิตวิญญาณแห่งแก่นแท้ของผู้อาวุโสเถิง เนื่องจากร่างกายถูกทำลายติดต่อกันหลายครั้ง พลังปราณโลหิตของเขาจึงร่อยหรออย่างหนักจนแทบเหือดแห้ง ตอนนี้เขายังคงพยายามรวบรวมปราณโลหิตอย่างช้าๆ เพื่อเตรียมสร้างร่างกายขึ้นมาใหม่ แต่เสียงนั้นไม่ใช่ของผู้อาวุโสเถิง มันเป็นของอีกคนหนึ่ง... “จะเป็นไปได้ยังไง...” องค์หญิงสายรุ้งโลหิตดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก ดวงตาของนางเป็นประกาย วูบ! วูบ! วูบ! ทันใดนั้น สายตาของผู้ฝึกตนทุกคนต่างจ้องมองไปที่ผู้ฝึกตนในชุดคลุมสีเขียวบนลานประลองกระบี่! ซี้ด! ทุกคนสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง ซูจื่อม่อยังไม่ตาย! ศิษย์ชั้นนอกผู้ที่ถูกวิชาลับจิตวิญญาณแห่งแก่นแท้ของเซียนสวรรค์เล่นงาน ยังคงมีชีวิตอยู่ ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายของเขายังเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต ใบหน้าดูสดใสไม่มีร่องรอยของการบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย! อะไรนะ—?! นอกเหนือจากความตกใจ ผู้ฝึกตนหลายคนยังรู้สึกงุนงง ทุกคนเห็นกับตาว่าวิชาลับจิตวิญญาณแห่งแก่นแท้ของผู้อาวุโสเถิงพุ่งเข้าไปในจิตสำนึกของซูจื่อม่อ แม้แต่เซียนสวรรค์หากถูกวิชาลับจิตวิญญาณเล่นงานก็ย่อมต้องตายแน่นอน ไม่ต้องพูดถึงระดับเซียนดินเลย เหตุการณ์ในตอนนั้นเกิดขึ้นรวดเร็วมาก ซูจื่อม่อดูเหมือนจะยืนนิ่งราวก้บถูกสาปหลังจากโดนวิชาลับของผู้อาวุโสเถิง ในความเป็นจริง ซูจื่อม่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของผู้อาวุโสเถิงตั้งแต่แวบแรกที่มันปรากฏขึ้น เหตุผลที่เขาไม่ใช้วิชาลับจิตวิญญาณโต้ตอบผู้อาวุโสเถิงโดยตรง เพราะมันไม่จำเป็นเลยสักนิด เมื่อวิชาลับจิตวิญญาณแห่งแก่นแท้ของผู้อาวุโสเถิงพุ่งเข้ามาในจิตสำนึกของเขา มันก็ถูกทำลายลงด้วยกระบี่ดอกบัวเขียวที่ก่อตัวจากเมล็ดบัวเขียว ด้วยการปกป้องจากแท่นบัวสร้างสรรค์ พลังจิตสำนึกที่เหลืออยู่ไม่อาจทำอันตรายต่อจิตวิญญาณแห่งแก่นแท้ดอกบัวเขียวได้เลยแม้แต่น้อย หลังจากนั้น ทุกคนต่างคิดว่าซูจื่อม่อตายไปแล้ว และความสนใจของทุกคนก็ถูกดึงไปที่การโต้เถียงระหว่างหยางรั่วซวี่กับผังอวี่ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นเขา ซูจื่อม่อเองก็อยากรู้เหตุผลที่ผู้อาวุโสเถิงจ้องเล่นงานเขา เขาจึงเลือกที่จะเงียบไว้ จนกระทั่งตอนนี้เมื่อเขาเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดแล้ว เขาจึงได้เอ่ยปากขึ้น “แกยังไม่ตาย!” รอยยิ้มบนใบหน้าของผังอวี่จางหายไป เขาจ้องมองซูจื่อม่ออย่างเย็นชา “ดี ดีมาก!” ในทางกลับกัน หยางรั่วซวี่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาและกล่าวชื่นชม “ศิษย์น้องซู เจ้ามันยอดจริงๆ!” เมื่อซูจื่อม่อยังไม่ตาย เขาก็ไม่ต้องรู้สึกผิดอีกต่อไป และอารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นทันที “ข-ข้าถามว่าเจ้าไม่ตายได้ยังไง?” จิตวิญญาณแห่งแก่นแท้ของผู้อาวุโสเถิงเริ่มตื่นตระหนก เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าศิษย์ชั้นนอกที่อยู่ตรงหน้าจะฟื้นคืนชีพกลับมาได้ “ในเมื่อข้ายังไม่ตาย...” ซูจื่อม่อมองไปที่ผู้อาวุโสเถิงและกล่าวอย่างเฉยเมย “ก็เป็นเจ้าต่างหากที่จะต้องตายในเร็วๆ นี้” “เจ้า...” สีหน้าของผู้อาวุโสเถิงเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขาคิดจะหันหลังหลบหนี ทว่าซูจื่อม่อรวดเร็วกว่านั้น ก่อนที่คำพูดของเขาจะจบลง ซูจื่อม่อก็ได้ลงมือไปแล้ว เขาก้าวไปข้างหน้าและแบมือออก คว้าจับจิตวิญญาณแห่งแก่นแท้ของผู้อาวุโสเถิงไว้ในอุ้งมือ! “ศิษย์พี่ผัง ช่วยข้าด้วย!” ผู้อาวุโสเถิงหวาดกลัวจนแทบเสียสติ เขาแผดเสียงร้อง “ซูจื่อม่อ หยุดนะ!” ประกายเย็นเยียบวูบผ่านดวงตาของผังอวี่ แทนที่จะโจมตีทันที เขากลับตะโกนก้อง “ตามกฎของสำนัก ห้ามมีการประลองเป็นตายบนลานประลองกระบี่!” “หึ...” ซูจื่อม่ออดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ก่อนหน้านี้ ผังอวี่แอบยุยงให้ผู้อาวุโสเถิงใช้วิชาลับจิตวิญญาณมาสังหารเขา มาตอนนี้ ผังอวี่กลับมาป่าวประกาศกฎของสำนักอย่างชอบธรรมเสียอย่างนั้น เดิมทีซูจื่อม่อเป็นบัณฑิตและแตกฉานในคำสอนของปราชญ์ แม้ว่าเขาจะก้าวเข้าสู่โลกแห่งการฝึกตนและฆ่าคนมานับไม่ถ้วน แต่เขาก็แทบไม่เคยด่าทอหยาบคายเลย ทว่าในวินาทีนี้ เขารังเกียจผังอวี่ถึงขีดสุด เขาปรายตามองอีกฝ่ายแล้วกล่าวอย่างเย็นชา “ห้ามประลองเป็นตายงั้นรึ? ไปตายซะไอ้ลูกกะหรี่!” พูดจบ ซูจื่อม่อก็ออกแรงบีบที่ฝ่ามือจนจิตวิญญาณแห่งแก่นแท้ของผู้อาวุโสเถิงแตกสลาย! ผู้อาวุโสฝ่ายวินัยของศิษย์ชั้นนอกถูกทำลายทั้งร่างและวิญญาณบนลานประลองกระบี่! ผู้ฝึกตนรอบข้างต่างยืนตะลึงงัน มองซูจื่อม่อด้วยความไม่อยากจะเชื่อ แม้แต่ผังอวี่ยังถึงกับอึ้ง ที่จริงแล้ว เขาคาดไว้แล้วว่าซูจื่อม่อจะฆ่าผู้อาวุโสเถิง ด้วยเหตุนั้น เขาจะมีเหตุผลเพียงพอที่จะลงมือจัดการซูจื่อม่อด้วยตนเอง แต่เขากลับไม่คาดคิดว่าซูจื่อม่อจะกล้าด่าเขา ‘ไปตายซะไอ้ลูกกะหรี่’ ผังอวี่ถึงกับชะงักไปสนิท “ไอ้สวะ กล้าดียังไงมาด่าข้า!” ผังอวี่ได้สติกลับมาและโกรธจัด ดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร เขาเร่งพลังจิตวิญญาณแห่งแก่นแท้และใช้วิชาเคลื่อนย้ายพริบตา หายวับไปจากที่เดิม เมื่อผังอวี่ปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็มายืนอยู่บนลานประลองกระบี่ข้างกายซูจื่อม่อแล้ว! “ตายซะ!” ผังอวี่ปล่อยฝ่ามือโจมตีด้วยพลังที่น่าสะพรึงกลัว ซูจื่อม่อไม่มีทางต้านทานพลังของเซียนสวรรค์ขั้น 9 ได้เลย ต่อให้เป็นกายที่แท้จริงดอกบัวเขียวขั้น 10 ก็อาจจะแหลกสลายได้ ในจังหวะที่ผังอวี่ใช้วิชาเคลื่อนย้ายพริบตา ซูจื่อม่อก็สัมผัสได้ทันที โดยไม่ลังเล เขาใช้ท่าเคลื่อนย้ายเก้ามังกรแท้จริง วินาทีที่ผังอวี่ปรากฏตัว ซูจื่อม่อก็ได้หายไปจากจุดนั้นแล้ว! ฝ่ามือของผังอวี่พลาดเป้า! ฝูงชนร้องอุทานออกมาอีกครั้ง ในฐานะศิษย์ชั้นใน หนึ่งในห้าอันดับแรก และเป็นถึงเซียนสวรรค์ขั้น 9 การที่ผังอวี่ลงมาจัดการกับศิษย์ชั้นนอกด้วยตนเองก็เป็นเรื่องที่น่าตื่นตระหนกพออยู่แล้ว ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจยิ่งกว่าคือการโจมตีครั้งแรกของผังอวี่พลาดเป้า และเขากลับจัดการซูจื่อม่อไม่ได้! ปฏิกิริยาตอบสนองของผังอวี่นั้นรวดเร็วอย่างยิ่ง ในพริบตาเดียวเขาก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ราวกับว่าเขาสามารถคาดเดาจุดที่ซูจื่อม่อจะลงไปยืนได้ ในเวลาเดียวกัน เขาก็ปลดปล่อยแรงกดดันจากจิตสำนึกของเซียนสวรรค์ขั้น 9 กดทับลงมาจากฟากฟ้า ทันทีที่ร่างของซูจื่อม่อปรากฏขึ้น เขาก็ตกอยู่ในแรงกดดันมหาศาลนั้น เมื่อเผชิญกับแรงกดดันจากจิตสำนึกนั้น ราวกับว่าเขาตกไปอยู่ในหนองน้ำและยากจะขยับเขยื้อน เขาไม่สามารถใช้ท่าเคลื่อนย้ายเก้ามังกรแท้จริงได้ และไม่มีทางหนี! นี่คือวิธีการของเซียนสวรรค์ระดับสูงสุด! ผังอวี่ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางประสานเป็นวิชากระบี่ แทงตรงไปยังหว่างคิ้วของซูจื่อม่อ ในทันใดนั้น ราวกับมีกระบี่คมกริบก่อตัวขึ้น ก่อนที่มันจะพุ่งถึงตัว ผิวหนังบริเวณหว่างคิ้วของซูจื่อม่อก็เริ่มมีเลือดซึมออกมาแล้ว! การที่ผังอวี่โจมตีพลาดเป้าถือเป็นเรื่องน่าอับอายสำหรับเขามากพอแล้ว ตอนนี้เขาจึงมุ่งมั่นที่จะสังหารซูจื่อม่อให้ตายคาที่ด้วยนิ้วของเขาให้จงได้!