Chapter 107: Everyone Was Surprised, A Problem That Was Hard to Understand

เผยแพร่เมื่อ 21 มี.ค. 2569 15:54

บทที่ 107: ทุกคนตกตะลึง ปัญหาที่ยากจะเข้าใจ “โอเค ไม่ต้องห่วง ฉันยังมีวัตถุดิบระดับสูงอีกเยอะ เรียกเธอออกมาก็เพราะอยากให้เธอลองชิมอาหารที่เชฟมนุษย์ทำมากกว่า” เอเดนพูดพลางยิ้ม สิ่งที่เฟย์เพิ่งพูดออกมานั้น เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลย เจ้าตัวน้อยนี่คิดว่าเธอกินเยอะเกินไป แถมเกือบกินเขาจนหมดตัวอยู่แล้วด้วยซ้ำ “อ้อ งั้นก็ดีแล้ว ฉันตกใจแทบแย่เลย เฟย์” “เดี๋ยวก่อนนะ มาสเตอร์ ฉันจะกินวัตถุดิบที่ท่านให้มาก่อน แล้วค่อยลองชิมพวกอาหารพวกนี้” เฟย์พูดพร้อมกำวัตถุดิบระดับเอพิกที่เอเดนโยนให้ไว้แน่น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยสีหน้ามีความสุข ทั้งเอเดนและเฟย์คุ้นเคยกับภาพแบบนี้อยู่แล้ว แต่สำหรับคนรอบข้าง มันกลับเป็นสิ่งที่ไม่อาจจินตนาการได้เลย! จอห์นสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วกระซิบว่า “ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผมถึงไม่รู้สึกสนใจอาหารที่ทำจากวัตถุดิบระดับแพลทินัมเลย สัตว์เลี้ยงของเอเดนกำลังกินวัตถุดิบระดับเอพิกเป็นอาหารอยู่นะ!” วัตถุดิบระดับเอพิกนั่นน่ะ คือวัตถุดิบระดับเอพิกของจริง! ต่อให้หาอาร์ติฟิเซอร์ที่เหมาะสมไม่ได้ แค่ระดับของวัตถุดิบเพียงอย่างเดียว ก็เพียงพอจะทำอุปกรณ์ระดับไดมอนด์ หรือแม้แต่ระดับสตาร์ไลต์ได้แล้ว แต่เอเดนกลับโยนวัตถุดิบล้ำค่าแบบนั้นให้สัตว์เลี้ยงของตัวเองอย่างไม่เสียดายเลยสักนิด จอห์นกลืนน้ำลายลงคอ แล้วพยายามกดความตกตะลึงในใจลงไป ส่วนเหล่าสาวใช้ชุดผ้าไหมดำในวิลล่า ต่างก็จ้องมองวัตถุดิบที่อยู่ในปากของเฟย์กันตาไม่กะพริบ ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเคี้ยว ใบหน้าของพวกเธอก็เปลี่ยนไป จากตกใจ เป็นไม่อยากเชื่อ แล้วก็กลายเป็นหดหู่ เพียงแค่ไม่กี่วินาที เอาวัตถุดิบระดับเอพิกมาเป็นอาหารสัตว์เลี้ยง มีเพียงชนชั้นสูงที่ร่ำรวยที่สุดในนครซูเวอเรนเท่านั้นที่ฝันถึงเรื่องแบบนี้ได้ แต่ตอนนี้ มันกลับเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาพวกเธอจริง ๆ ในพริบตาเดียว เหล่าสาวใช้ชุดผ้าไหมดำทั้งหมดก็เข้าใจแล้วว่า ความมั่งคั่งของเอเดนนั้นเหนือกว่าที่ใครจะจินตนาการได้มากแค่ไหน ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อพวกเธอเห็นเอเดน ก็รู้สึกว่าอสูรฮีโร่แห่งจักรวรรดิผู้นี้มีเสน่ห์บางอย่างที่ยากจะละสายตาได้ สาวใช้หลายคนเผลอลิ้นเลียริมฝีปาก ยืดอก และพยายามทำให้ส่วนโค้งเว้าของตัวเองดูเย้ายวนมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว บางคนถึงขั้นรูดชุดยูนิฟอร์มลงเล็กน้อย แอบเผยขอบลูกไม้ของชุดชั้นใน และทำให้ร่องอกของตนเด่นชัดขึ้นกว่าเดิม ไม่นาน เฟย์ก็กินวัตถุดิบระดับเอพิกหมด เธอกะพริบตากลมสีทองทันที มองเอเดนด้วยสีหน้าออดอ้อนน่าสงสาร เอเดนรู้ดีว่าเจ้าตัวน้อยต้องการอะไร เธอยังอยากได้อีก เขายิ้มแล้วลูบหัวเฟย์ พลางพูดว่า “ลองกินอาหารที่ทำพิเศษให้เธอก่อน แล้วเธอก็ต้องย่อยก่อนด้วย” เฟย์ดูผิดหวังเล็กน้อย แต่แล้วก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอรีบพูดขึ้นทันที “มาสเตอร์ มาสเตอร์ วันนี้ฉันกินวัตถุดิบระดับเอพิกไปแค่อันเดียวเองนะ เมื่อก่อนฉันกินวันละหลายอันมาตลอด ท่านไม่ต้องห่วงเรื่องการย่อยของฉันหรอก” “อีกเดี๋ยวฉันจะเข้าไปในมิติสัตว์เลี้ยง นอนพักดี ๆ แล้วพอตื่นขึ้นมา ฉันก็จะหิวอีกแล้ว” เฟย์พูดไปพร้อมกับยื่นกรงเล็บมังกรสีขาวออกมา ตบที่ท้องตัวเอง แสดงให้เห็นว่าเธอยังกินได้อีกเยอะ เอเดนถอนหายใจ แล้วหยิบวัตถุดิบระดับเอพิกออกมาอีกชิ้นให้เฟย์กิน เดิมทีเขาอยากให้เฟย์ได้ลองอาหารสัตว์เลี้ยงพิเศษที่เชฟทำมาให้ แต่ดูเหมือนเฟย์จะยังชอบวัตถุดิบระดับสูงมากกว่า ขณะที่เอเดนมองเฟย์กินวัตถุดิบระดับเอพิกอย่างเอร็ดอร่อย เขาก็รู้สึกหิวขึ้นมานิดหน่อยเช่นกัน จึงหันไปมองอาหารบนโต๊ะ แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติ ทุกคนรอบตัวเขายังคงยืนอยู่นิ่ง ๆ ไม่มีใครขยับเลย “เป็นอะไรไป มีอะไรติดหน้าฉันเหรอ?” เอเดนยกมือแตะใบหน้าโดยสัญชาตญาณ ลุคสูดลมหายใจเข้าลึก มองเฟย์ที่กำลังกินอยู่ แล้วมองเอเดนที่ยังทำหน้าสงสัยอยู่สลับกัน เขาอ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่กลับไม่มีคำใดหลุดออกมา ในฐานะรองประธานสมาคมรีคลาสเซอร์แห่งนครซูเวอเรน ลุคคิดว่าตัวเองเคยเห็นเหตุการณ์ใหญ่ ๆ มามากพอ และไม่ใช่คนที่จะตกใจง่าย แต่ตอนนี้ สิ่งเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวเขาคือ เขากำลังฝันไป หรือไม่ก็ได้ยินผิดกันแน่ สัตว์เลี้ยงของเอเดนเพิ่งพูดว่า เธอเคยกินวัตถุดิบระดับเอพิกวันละหลายชิ้น? ทุกวัน! หลายชิ้น! วัตถุดิบระดับเอพิก! แค่แยกกันพูดแต่ละคำก็ดูปกติดี แต่พอรวมกันแล้วกลับฟังดูไม่จริงเอาเสียเลย เหมือนเรื่องในความฝันยังไงยังงั้น “เป็นเรื่องจริงเหรอ มันเป็นเรื่องจริงใช่ไหม?” ลุคถามออกมาจนได้ในที่สุด เอเดนมองลุคอย่างงุนงงแล้วถามกลับว่า “จริงอะไร?” “พวกนายเป็นอะไรกัน?” เอเดนถามต่อ เสียงของจอห์นสั่นเล็กน้อย เขากลืนน้ำลายลงคอก่อนพูดว่า “เฟย์ เธอเพิ่งพูดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?” “เธอบอกว่าเธอกินวัตถุดิบระดับเอพิกหลายชิ้นทุกวัน?” เอเดนเข้าใจขึ้นมาทันที แล้วส่ายหน้า “อืม... ไม่เชิงหรอก...” ลุคกับจอห์นหันมามองหน้ากันในทันที สีหน้าพลันผ่อนคลายลงเล็กน้อย พวกเขาคิดว่าเฟย์คงพูดผิดไปเอง “ไม่ใช่ว่าเธอกินวัตถุดิบระดับเอพิกหลายชิ้นทุกวันหรอก ตอนแรก เธอได้กินแค่วัตถุดิบระดับไดมอนด์กับระดับสตาร์ไลต์เท่านั้น” เอเดนอธิบาย “วัตถุดิบพวกนั้นกินพื้นที่ในคลังเก็บมากเกินไป พวกเราเลยเอามันมาใช้จนหมด นั่นแหละถึงเพิ่งเริ่มให้เธอกินวัตถุดิบระดับเอพิกเมื่อไม่นานมานี้” ทันทีนั้น สีหน้าของลุคและจอห์นที่เพิ่งจะเริ่มผ่อนคลายก็แข็งค้างขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขาจ้องตาโต อ้าปากค้าง แล้วส่งเสียงอะไรที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ออกมา “หา?” ใครจะไปคิดกันว่าวัตถุดิบระดับไดมอนด์กับระดับสตาร์ไลต์จะกินพื้นที่ในคลังมากเกินไป! ไม่สิ ที่สำคัญกว่านั้นคือ ใครกันแน่จะมีวัตถุดิบระดับไดมอนด์กับระดับสตาร์ไลต์มากมายขนาดนั้นตั้งแต่แรก! มันเหมือนเศรษฐีที่มีบ้านเต็มไปด้วยทองคำ แล้วบ่นว่าทองมันเยอะเกินไปจนบ้านดูอึดอัด คนธรรมดาไม่มีวันเข้าใจเรื่องแบบนั้นได้ แต่สำหรับเศรษฐีคนนั้น มันคือปัญหาจริง ๆ ของเขา จอห์นมาจากตระกูลฮอว์ธอร์น ซึ่งเป็นตระกูลการค้าที่ใหญ่ที่สุดในจักรวรรดิ ส่วนลุคเป็นรองประธานสมาคมรีคลาสเซอร์แห่งนครซูเวอเรน และในหมู่รีคลาสเซอร์คนอื่น ๆ เขายังมีฉายาว่า “ทรราช” อีกด้วย แต่ตอนนี้ เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าเอเดน ทั้งคู่กลับดูเหมือนคนธรรมดาที่ไม่อาจเข้าใจปัญหาของเศรษฐีได้เลย “ไม่แปลกใจเลยที่นายโยนหัวใจปีศาจเอพิกให้ผมตั้งห้าดวงโดยไม่เสียดายสักนิด” จอห์นพูดขึ้น พลางนึกย้อนถึงภาพก่อนหน้านี้ ลุคสูดลมหายใจเข้าลึกหลายครั้งเพื่อพยายามสงบสติอารมณ์ ก่อนจะพูดกับเอเดนในที่สุด “เอาล่ะ ผมทนไม่ไหวแล้ว กินข้าวกันเถอะ” ส่วนเหล่าสาวใช้ชุดผ้าไหมดำก็กัดริมฝีปาก จ้องเอเดนด้วยสายตาหิวกระหายและตื่นเต้นอย่างไม่ปิดบังแม้แต่น้อย มื้ออาหารที่เหลือจริง ๆ แล้วค่อนข้างน่าพอใจสำหรับเอเดน พูดตามตรง รีคลาสเซอร์สายชีวิตอาจไม่ถนัดต่อสู้ แต่พวกเขากลับเก่งเรื่องอื่นมาก หลังมื้ออาหาร เอเดนรู้สึกผ่อนคลายและสบายตัวมาก ร่างกายที่อ่อนล้าของเขาเหมือนได้รับการฟื้นฟูจนหมด เหลือเพียงความพึงพอใจอย่างเต็มเปี่ยม “อย่างนี้นี่เอง พวกคนรวยนี่รู้จักใช้ชีวิตกันจริง ๆ” เอเดนพูดพลางถอนหายใจ จอห์นกับลุคมองหน้ากัน ทั้งคู่มีอาการมุมปากกระตุกเล็กน้อย เมื่อเทียบกับเอเดน พวกเขาก็เป็นแค่คนธรรมดา ไม่สิ ไม่ใช่คนธรรมดา พวกเขามันจนสิ้นดี! “เอเดน ถ้าคนอื่นพูดแบบนี้ ผมคงคิดว่าเขาแค่กำลังอิจฉา แต่พอเป็นนาย มันฟังดูเหมือนนายกำลังเยาะเย้ยผมมากกว่า” จอห์นพูดด้วยรอยยิ้มฝืน ๆ ทุกอย่างในวิลล่าแห่งนี้ไม่อาจเทียบได้กับทรัพยากรที่เอเดนโชว์ออกมาโดยไม่คิดอะไรเลย พูดตามตรง ต่อให้เป็นทั้งตระกูลฮอว์ธอร์น ก็ยังรวบรวมวัตถุดิบระดับสูงได้ไม่มากพอจะเอามาเลี้ยงเฟย์ ถ้าใครมีเผ่ามังกรสายเลือดบริสุทธิ์อยู่ในมือ ก็ย่อมเป็นภาระใหญ่และเลี้ยงยากมาก “จำเป็นขนาดนั้นเลยเหรอ?” เอเดนลูบจมูก เขามีวัตถุดิบติดตัวอยู่ไม่น้อยจริง ๆ แต่ชีวิตแบบนี้ เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขายุ่งอยู่กับการพยายามทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นและแก้ปัญหามาตลอด ไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อนเท่าไร เหล่าสาวใช้ชุดผ้าไหมดำกำลังเก็บโต๊ะ พวกเธอทำงานอย่างรวดเร็วตอนเก็บจานของจอห์นกับลุค แต่พอมาถึงฝั่งของเอเดน พวกเธอกลับชะลอความเร็วลงอย่างกะทันหันราวกับโดนเอฟเฟกต์ “สโลว์” จนดูเหมือนตั้งใจจะเช็ดโต๊ะทั้งวันทั้งคืน ยิ่งไปกว่านั้น สาวใช้ผมบลอนด์ที่เป็นคนแนะนำอาหารเมื่อครู่ จู่ ๆ ก็สั่นมือ ทำให้ช้อนร่วงลงข้างขาเอเดนพอดี เธอก้มตัวลงช้า ๆ เผยให้เห็นร่องอกลึก จากนั้นก็หยิบช้อนขึ้นมา เอเดนเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง เขาต้องยอมรับว่าเธอหุ่นดีจริง ๆ ส่วนเว้าส่วนโค้งชัด เอวเล็ก หน้าอกใหญ่ และสะโพกกลมแน่น มันให้แรงกระแทกทางสายตาอย่างรุนแรงมาก “แล้วก็ เอเดน” ลุคพูดขึ้นอย่างกะทันหัน “ถึงเฮนรีจะถูกกษัตริย์ส่งเข้าคุกหลวงไปแล้ว แต่เขายังมีพวกพ้องอยู่อีกเยอะ ถ้าเป็นไปได้ ช่วงสองสามวันนี้อย่าเพิ่งออกจากนครซูเวอเรนเลย ระวังตัวด้วย” เอเดนละสายตาจากสาวใช้ผมบลอนด์ ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เป็นไปไม่ได้ ฉันต้องไปฆ่าบอสเลเวล 50 ขึ้นไป ฉันจำเป็นต้องออกจากนครซูเวอเรน” นอกจากจะเข้าไปในเหวลึกเพื่อหาบอสแล้ว สถานที่อื่นที่บอสจะโผล่มาได้ก็มีแค่พื้นที่ลับกับดินแดนรกร้างเท่านั้น และภารกิจ “หายนะแห่งเผ่าพันธุ์ทั้งปวง” ยังบังคับให้เขาต้องฆ่าบอสต่างเผ่าพันธุ์ให้ได้ถึงสิบตัว รวมบอสอสูรกลืนวิญญาณที่เขาฆ่าได้ในบททดสอบสุดท้าย ตอนนี้เขายังต้องฆ่าบอสจากเผ่าพันธุ์อื่นอีกหกตัวถึงจะทำภารกิจนี้เสร็จ เขาไม่อาจอยู่ในนครซูเวอเรนได้ตลอดไป และถ้าเขาเข้าไปในเหวลึก บอสของเผ่าอสูรกับเผ่าไมโกะก็จะไม่ช่วยเขาได้อยู่ดี เขาจำเป็นต้องหาเผ่าพันธุ์ใหม่ ๆ มาฆ่า เมื่อได้ยินคำตอบของเอเดน ลุคก็คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “งั้นก็เรื่องฆ่าบอสนี่เอง ช่วงนี้สมาคมรีคลาสเซอร์มีเรื่องยุ่งเยอะมาก ผมต้องไปจัดการเอง คงไปกับคุณออกนอกนครซูเวอเรนไม่ได้” “แต่ผมมีวิธีทำให้คุณปลอดภัยอยู่วิธีหนึ่ง เพียงแต่มันต้องมีค่าใช้จ่าย”

React

พูดคุย