บทที่ 75 มังกรเปลือย ปัง! ปัง! ปัง! ขณะที่ผมกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องหลังมื้อค่ำ ก็มีใครบางคนทุบประตูดังสนั่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน ...อะไรน่ะ? ใครกัน? ไม่เคยมีใครเคาะประตูแบบนี้มาก่อนเลย ขนาด Diana ยังมีมารยาทอยู่บ้าง ถ้ามีเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน งั้นก็น่าจะเป็นฝีมือของคนใหม่ พอนึกถึงใครสักคนเมื่อครู่ ผมก็เปิดประตูออก "ทำไมกว่าจะเปิดนานขนาดนี้ล่ะ มนุษย์? ข้าเกือบพังประตูเข้าไปแล้ว" อย่างที่คิดไว้ เป็นมังกร Morgan นั่นเอง ปัญหา ไม่สิ เรื่องดีคือ เธอไม่ได้สวมเสื้อผ้าเลยแม้แต่ชิ้นเดียว ไม่ใช่แค่ชุดชั้นใน หรือเสื้อผ้าบางๆ เธอเปลือยเปล่าสนิทจริงๆ หน้าอกอวบอิ่มกับก้นกลมแน่นที่เหมือนหลุดมาจากปกนิตยสาร ช่างสะดุดตาจนอดกลั้นเสียงหายใจฮือออกมาไม่ได้ "ทำไมถึงเปลือยอยู่ล่ะ" "คำถามโง่ๆ แบบนี้อีกแล้ว ก็ใส่เสื้อผ้าอยู่บ้านมันอึดอัด" ...ผมไม่คิดว่าคำว่า "บ้าน" ของเธอจะครอบคลุมที่นี่ด้วยนะ โดยปกติอย่างน้อยก็น่าจะใส่ชุดชั้นในหรือชุดนอนมาบ้าง 'จะมาอธิบายสามัญสำนึกของมนุษย์ให้มังกรฟังก็เสียเวลาเปล่า' เธอคงไม่เคยมีปัญหาเดินแก้ผ้าไปมามาก่อน ในคฤหาสน์นี้มีแม่มดอยู่ไม่มาก และตอนกลางคืนพวกเธอก็แทบไม่ออกมาเดินกัน ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่มีแต่ผู้หญิง ก็ไม่มีอะไรให้ต้องปิดบัง 'ถึง Circe จะชี้ให้เห็น...ด้วยนิสัยของมังกร เธอก็คงทำตามใจตัวเองอยู่ดี' ผมไม่ได้คิดจะห้าม Morgan สายตาผมกำลังเพลิดเพลินกับภาพตรงหน้าอยู่ต่างหาก ถ้าเธอเต็มใจโชว์หน้าอกกับก้นใหญ่เบิ้มขนาดนั้น ผมก็ไม่มีเหตุผลจะคัดค้าน '...ตอนกลางวันก็รู้สึกแล้ว แต่ร่างกายของเธอมันเหนือจริงจริงๆ' ถ้าร่างของ Circe กับ Diana เป็นเหมือนงานศิลปะ ร่างของ Morgan ก็คือความอวบอิ่มที่ระเบิดออกมาโดยแท้ พวงเนื้อมหึมาขนาดบ้าๆ นั่น ก้นกลมเป๊ะ และต้นขาแน่นนุ่มชุ่มเนื้อ มันคือรูปร่างระดับมังกรที่เหนือจริงเสียจนไม่เหมือนมนุษย์ "หลบไป" Morgan เดินเข้ามาในห้องผมโดยไม่ขออนุญาต จากนั้นเธอก็หันมามองผม "ยืนอยู่ตรงทางเดินทำไม ไม่เข้ามาล่ะ" ...ผมว่าประโยคนั้นควรเป็นของผมมากกว่า เหมือนกับ Diana นิสัยของมังกรตัวนี้ก็ไม่ธรรมดาเอาเสียเลย 'แต่พอมีทั้งหน้าและหุ่นแบบนั้น ก็ยากจะไม่ชอบเธอจริงๆ' ผมปิดประตู พลางมองก้นที่ส่ายไหวของเธอ ทุกครั้งที่เธอก้าว เนื้อแน่นนุ่มนั้นสั่นคลอนเล็กน้อย มันช่างเป็นภาพที่สะดุดตาไม่น้อย "ฮึม~ นี่คือห้องของมนุษย์สินะ เรียบง่ายดี" "ผมไม่ใช่คนชอบแต่งห้องเท่าไร" "นี่เป็นหนังสือเวทมนตร์เหรอ" "ใช่ เมื่อกี้ผมกำลังอ่านอยู่" "...งั้นหรือ" Morgan พยักหน้า พลางมองหนังสือที่ผมอ่านอยู่ จากนั้นโดยไม่ถามสักคำ เธอก็ทิ้งตัวลงบนเตียงผม 'อิสระอะไรขนาดนั้น แม้แต่ Diana ตอนเข้ามาในห้องผมยังดูเกร็งๆ เลย' บางทีพวกมังกรอาจจะไม่ค่อยมีสำนึกเรื่องความต่างระหว่างชายหญิงสักเท่าไร Diana แม้จะเป็นเอลฟ์ แต่ก็เป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว และรู้ความหมายของเรื่องพวกนี้ดี 'เธอรู้ว่าการเข้ามาในห้องผู้ชายหมายความว่าอะไร แต่มังกรตัวนี้กลับดูไม่สนใจผมเลย' ไม่ใช่ว่าผมรังเกียจหรอก ผู้หญิงสวยระดับนี้ แถมยังมีรูปร่างแบบนั้น เดินขึ้นมานั่งบนเตียงผมทั้งที่เปลือยเปล่า มันเป็นภาพที่น่ามองในตัวมันเอง คำถามตอนนี้คือ ทำไมมังกรตัวนี้ถึงมาห้องผมด้วยตัวเอง "มาหาผมตอนนี้ มีคำสั่งอะไรให้ผมหรือเปล่า" "หืม ไหวพริบดีนี่ ข้าชอบ" Morgan ยิ้มแล้วไขว่ห้าง แค่การเคลื่อนไหวง่ายๆ แบบนั้นก็เซ็กซี่จนน่าหงุดหงิด สวยและยั่วยวนแค่เพราะเปลือยอยู่แบบนั้น เจ้าโลกผมแทบจะระเบิดเพราะความกำหนัด 'ดีนะที่เมื่อกี้ได้ออร์รัลจาก Medea มาแล้ว' ไม่อย่างนั้นคงยากจะรักษาความสงบเอาไว้ได้ ร่างเปลือยเปล่ายั่วยวนขนาดนั้นมันไม่แฟร์เอาซะเลย "เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับจาก Circe กับพวกแม่มดคนอื่น เข้าใจไหม" "ผมจะตัดสินใจหลังจากฟังก่อน" "...ไม่ใช่คำตอบที่ข้าอยากได้" "เขาว่ากันว่าผัวเมียเป็นคนคนเดียวกันไม่ใช่หรือ" พูดคุยกับมนุษย์ที่เพิ่งรู้จัก แทนที่จะคุยกับแม่มดที่สนิทกว่า มันน่าสงสัยชัดๆ "เอาเถอะ ผมจะฟัง ถ้ามันไม่ทำร้าย Circe ผมก็จะเก็บเป็นความลับให้" "หึม เอาล่ะ แบบนี้เจ้าก็น่าเชื่อถือขึ้นหน่อย" "ผมพยายามไม่โกหกผู้หญิงถ้าไม่จำเป็น" "...ฟังดูเหมือนเจ้าจะโกหกบ่อยอยู่เหมือนกันนะ" ผมหัวเราะเบาๆ แล้วดึงเก้าอี้มาตั้งนั่งตรงหน้าเธอ เป็นท่าทางบอกว่าผมจะฟังอย่างจริงจัง "หืม ข้าไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี" Morgan ดูเหมือนไม่อยากพูดเอาเสียเลย แต่สุดท้ายเธอก็เปิดปากขึ้นราวกับไม่มีทางเลือก "เจ้าไม่รู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ เกี่ยวกับเขาของข้างั้นหรือ" "เขางั้นเหรอ" ผมมองเขาบนศีรษะของเธออย่างใกล้ชิด ก่อนหน้านี้ผมไม่ทันสังเกต เพราะมัวแต่สนใจหน้าอกกับก้นมหึมาของเธอ แต่พอมามองดีๆ... "ขนาดกับรูปทรงมันต่างไป" "ใช่ ตรงนั้นแหละ" ผมพูดไปอย่างนึกสนุก แต่ Morgan กลับพยักหน้าหงึกหงัก "อย่างที่เจ้าคิดนั่นแหละ นี่ไม่ใช่ร่างจริงของข้า" "อ้อ เจ้าใช้โพลีมอร์ฟอยู่สินะ" ร่างจริงของมังกรคือกิ้งก่าบินขนาดยักษ์ ตอนนี้เธอกำลังแปลงร่างเป็นมนุษย์อยู่ ถึงจะอยู่ในร่างนี้ เธอก็ยังสวยมากอยู่ดี คงเป็นสาวสะพรั่งในโลกของมังกรเช่นกัน "และเพราะโพลีมอร์ฟเป็นเวทมนตร์ มันก็เลยได้รับผลจากการควบคุมมานาและฝีมือของผู้ร่าย" "หืม แล้วไงต่อ" "...เจ้าก็พูดเอง เขาของข้ามีขนาดกับรูปทรงต่างออกไป" "งั้นความแตกต่างระหว่างตอนกลางวันกับตอนนี้เกิดจากฝีมือเวทมนตร์ที่ห่วยสินะ..." Morgan หน้าแดงขึ้นเล็กน้อยแล้วเบือนหน้าหนี น่ารักอย่างประหลาด แต่ผมกลับเต็มไปด้วยคำถาม 'งั้น เขาของมังกรก็เปลี่ยนไปเรื่อยเพราะเธอใช้เวทมนตร์ไม่เก่งงั้นเหรอ' มังกรเป็นคำพ้องกับความสามารถด้านเวทมนตร์อันยอดเยี่ยม ว่ากันว่าพวกมันเหนือกว่าแม้กระทั่งเหล่าแม่มด 'แล้ว Morgan ก็เป็นมังกรที่มีชีวิตอยู่มากว่า 500 ปี' สิ่งมีชีวิตแบบนั้นควบคุมเวทมนตร์ของตัวเองไม่ได้จริงๆ เหรอ เหมือนนักเบสบอลที่บอกว่าไม่รู้วิธีตีลูกน่ะ "เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าเข้าใจแล้ว ข้าก็ยอมรับก็ได้ ข้าใช้เวทมนตร์ไม่เก่ง" "ว้าว" ผมไม่รู้จะตอบยังไงดี มังกรเนี่ยนะ ใช้เวทมนตร์ไม่เก่ง? "เมื่อกลางวันเจ้ายังกล้าเยาะเย้ยฝีมือห่วยๆ ของข้าออกนอกหน้าไม่ใช่หรือ" "...นั่นเป็นนิสัยของผมน่ะ จะได้ไม่ให้คนอื่นเห็นว่าผมก็ไม่เก่ง" "จริงเหรอ" "...เอาเข้าจริง พอเห็นมนุษย์ใช้เวทมนตร์ได้ดีขนาดนั้น ข้าก็เลยอยากแหย่เจ้าบ้าง" "แค่เหตุผลเด็กๆ แบบนั้นเองเหรอ..." "หุบปาก! เจ้าจะรู้อะไร" Morgan เอื้อมมือมาปิดปากผมอย่างแรง ในร่างมนุษย์ มือของเธอนุ่มนวล มีแรงพอๆ กับผู้หญิงทั่วไปเท่านั้น "ใช้เวทมนตร์ไม่ได้มันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับมังกรนะ!" "อืม ผมพอจะนึกออก" ถ้าผมใช้เวทมนตร์ไม่ได้ โลกทั้งใบของผมคงมืดลง 'ถ้าจนตรอกจริงๆ ผมอาจเรียนดาบหรืออะไรสักอย่างได้...' แต่มันคงเป็นเรื่องใหญ่สำหรับ Morgan มากจริงๆ สำหรับมังกรแล้ว เวทมนตร์ไม่ใช่แค่ทักษะ แต่มันเป็นบางสิ่งที่มากกว่านั้น "แล้วทำไมถึงมาบอกผมล่ะ ในคฤหาสน์นี้มีแม่มดเก่งเวทมนตร์ตั้งเยอะ" "..." "อะไร" "...มันน่าอาย" "งั้นก็..." "มันน่าอายที่จะยอมรับเรื่องนี้ต่อหน้าแม่มด" ผมเกือบหลุดหัวเราะออกมา แต่เธอพูดจริงจังมาก "แม้แต่ Circe แม่มดผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังอายุน้อยกว่าข้ามาก พวกนั้นส่วนใหญ่ยังอายุไม่ถึงครึ่งของข้าด้วยซ้ำ" "อืม" "จะให้ข้าไปขอให้เด็กพวกนั้นมาสอนเวทมนตร์ได้ยังไง ศักดิ์ศรีของข้าคงร่วงลงไปก้นเหว" ผมเข้าใจสิ่งที่เธอหมายถึง 'ผมเองก็เคยช็อกกับกำแพงและความต่างของเวทมนตร์ของพวกแม่มดเหมือนกัน' ในขณะเดียวกัน ผมก็ยอมรับว่ามันเป็นเรื่องหลีกเลี่ยงไม่ได้ ช่องว่างด้านพรสวรรค์และอายุขัยระหว่างผมกับเหล่าแม่มดมันชัดเจนเกินไป การที่ใช้เวทมนตร์สู้แม่มดไม่ได้ มันไม่ใช่เรื่องน่าอาย มันเป็นแค่เรื่อง "ธรรมชาติ" เท่านั้น 'แต่กับมังกรตัวนี้มันต่างออกไป' เธอมาจากเผ่าพันธุ์ที่ขึ้นชื่อเรื่องเวทมนตร์ และยังมีชีวิตอยู่มานานกว่ามาก ให้ Morgan ไปเรียนเวทมนตร์จากแม่มดน่ะเหรอ มันก็เหมือนเด็กประถมมาสอนคณิตให้คุณนั่นแหละ ผมเข้าใจเลยว่าทำไมเธอถึงรู้สึกอาย "แล้วทำไมถึงบอกผมล่ะ" "ก็เจ้าเป็นแค่มนุษย์ที่อีกไม่ถึงร้อยปีก็ตายแล้ว ระยะเวลาสั้นแค่นั้นข้าก็พอทนได้" "..." เจ้าไอ้กิ้งก่านี่หน้าด้านไม่เบา ผมรู้สึกได้จาก Diana เหมือนกันว่าเผ่าพันธุ์อายุยืนมีความเหยียดอยู่เป็นนิสัยติดตัว มันไม่ใช่ความมุ่งร้ายด้วยซ้ำ แค่ความต่างของมุมมองล้วนๆ ซึ่งยิ่งทำให้น่าหงุดหงิดกว่าเดิม "และเจ้าก็ไม่ใช่อัจฉริยะเหมือนพวกแม่มดใช่ไหมล่ะ น่าจะสอนในระดับของข้าได้ดีกว่า" "พูดแรงนะ ผมขอบอกไว้ก่อนว่าถ้าเทียบกับมนุษย์ ผมนี่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะเหมือนกัน" "หืม อะไรนะ จริงเหรอ" ดวงตาของ Morgan เบิกกว้าง "ไม่แปลกใจเลยที่มนุษย์อย่างเจ้าใช้เวทมนตร์ของแม่มดได้เก่งขนาดนั้น อัจฉริยะในหมู่มนุษย์สินะ" "เลิกพูดจาแดกดันเรื่องมนุษย์ได้แล้ว" ผมเกาหัวพลางหัวเราะฝืดๆ มันน่าตกใจที่มังกรใช้เวทมนตร์ไม่เก่ง แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะประเมินเธอต่ำได้ 'เธอแค่ใช้ไม่เก่ง ไม่ได้อ่อนแอ' เธอจะดูอ่อนแอก็ตอนอยู่ในร่างมนุษย์เท่านั้น ถ้ากลับคืนร่างเดิม เธออาจเล่นงานผมเหมือนจับหนูมาแกล้งก็ได้ "สรุปก็คือ เจ้ารู้สึกอายที่มังกรใช้เวทมนตร์ไม่เก่ง เลยอยากเรียนจากมนุษย์อย่างผมสินะ" "ก็ประมาณนั้น" ถือว่าใจกล้าไม่น้อยสำหรับคนที่มาขอให้สอน 'ถ้ามองจากมุมของ Morgan นี่อาจเป็นการก้มหน้ากลืนศักดิ์ศรีของตัวเองจริงๆ' มังกรผู้สูงศักดิ์มาขอความช่วยเหลือจากมนุษย์ นั่นต้องใช้ความมุ่งมั่นจริงๆ แปลว่านี่เป็นเรื่องสำคัญกับเธอมาก ในขณะเดียวกัน...มันก็เป็นข่าวดีเกินคาดสำหรับผม 'นี่เป็นอะไรที่ผมเอามาใช้ประโยชน์ได้' ผมกดมุมปากไว้ไม่ให้ยิ้ม แล้วพยักหน้าเหมือนกำลังช่วยเหลือเธอ "เอาล่ะ เป็นคำขอที่ไม่ง่าย แต่ผมจะรับไว้" "จริงเหรอ" "แต่" ผมชูนิ้วขึ้นแล้วบอก Morgan "มันมี...ไม่ใช่เงื่อนไขหรอก แต่เป็นค่าตอบแทน" เธอเอาจุดอ่อนของตัวเองมาเสนอหน้า แล้วก้มหัวขอความช่วยเหลือ แล้วผมจะไม่ฉวยโอกาสจากเรื่องนี้ได้ยังไงกันล่ะ