บทที่ 99: 99 นิ้วของฉันไม่พอ... "โอ้โห! เมเดีย! ช่วงนี้เธอใส่สูทบ่อยขึ้นเหรอ? เข้ากับเธอมากเลยนะ!" "อา ใช่ค่ะ ขอบคุณค่ะ" เพราะคำชมของเซอร์ซี เมเดียจึงหน้าแดงนิดๆ แล้วก้มศีรษะลง เธอเพิ่งถูกแม่มดอีกคนชมมาตลอดทางที่เดินมาที่นี่ อีกฝ่ายบอกว่าดีใจที่ได้เห็นเธอแต่งตัวสวยๆ หลังจากที่ใส่ชุดเมดอยู่ตลอด บอกว่าสูทเข้ากับเธอมาก บอกว่าให้แต่งแบบนี้ต่อไป การถูกชมมากมายทำให้เธอรู้สึกมึนๆ อยู่บ้าง แต่คำชมตรงไปตรงมาของเซอร์ซีกลับทำให้เธอเขินอย่างประหลาด "ช่วงนี้เป็นอะไรหรือเปล่า? ปกติจะใส่แต่ชุดเมดนี่" "ฉันคิดว่าเปลี่ยนสไตล์บ้างก็น่าจะดีค่ะ ใส่เสื้อผ้าแบบเดิมตลอดก็อาจทำให้คนมองเราติดกรอบได้" "จริงสิ จริงสิ อย่าเอาแต่ทำงานอย่างเดียวนะ ลองอย่างอื่นบ้างสิ อ้อ! แล้วชุดเดรสแบบฉันล่ะ เป็นไง?" "ฉัน...จะลองคิดดูค่ะ" เซอร์ซียิ้มกว้างให้เมเดียตลอดเวลา เมเดียที่มีนิสัยจริงจัง ไม่ค่อยแต่งตัวอะไรนักแม้จะเป็นแม่มด เธอแทบไม่แต่งหน้า และมักจะใส่แต่ชุดเมดเสมอ เมเดียนั้นสวยอยู่แล้ว แต่ก็ยังมีความรู้สึกเสียดายอยู่เสมอว่า ถ้าแต่งตัวมากกว่านี้เธอน่าจะดูน่ามองกว่านี้อีก การได้เห็นเธอเริ่มสนใจเรื่องเสื้อผ้า แม้จะเป็นแค่สูทก็ตาม จึงเป็นการเปลี่ยนแปลงที่น่ายินดีสำหรับเซอร์ซี ในฐานะแม่อีกคนหนึ่ง "ถ้าไหว อยากไปช็อปปิ้งเสื้อผ้ากับฉันสักวันไหม? รู้สึกเหมือนเธอไม่ได้ซื้อเสื้อสวยๆ มานานแล้ว" "อืม เดี๋ยวฉันจะลองคิดดูค่ะ ฉันยังมีงานต้องทำอีก..." "โอเค! ฉันว่างตลอด บอกมาได้เลยนะ~" หลังทักทายเซอร์ซีเสร็จ เมเดียก็เดินไปตามทางเดินเพียงลำพัง เธอเผลอจับปกเสื้อเล่นไปมาโดยไม่มีเหตุผล แม้แต่หัวใจก็ยังเต้นแรงขึ้น เธอแตะผมตัวเอง ซึ่งวันนี้ตั้งใจจัดมากกว่าปกติอยู่เล็กน้อย "...นี่มันไม่เหมือนฉันเลย" เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงเป็นแบบนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เธอเริ่มสนใจรูปลักษณ์หรือเสื้อผ้าของตัวเอง...? เมเดียเชื่อว่าสไตล์จากเสื้อผ้าเป็นเรื่องสำคัญ ดังนั้นเธอจึงตั้งใจแยกชุดที่ใส่ตามโอกาสให้ชัดเจน สำหรับเธอ สูทก็มีไว้ใส่ตอนทำงานเท่านั้น นอกเหนือจากนั้น เธอจะใส่แต่ชุดเมดอย่างเคร่งครัด เธอคิดว่านั่นคือท่าทีที่เหมาะสมของเมดที่คอยรับใช้แม่มดผู้ยิ่งใหญ่ แม่มดทุกคนที่เธอเจอพูดว่าสูทเข้ากับเธอ และเธอก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน แต่ท่าทีของเธอไม่ได้เปลี่ยนไป ทว่าอยู่ๆ เธอกลับหยุดใส่ชุดเมดแล้วหันไปใส่เสื้อผ้าแบบอื่น ถ้าจะถามว่าเรื่องนี้เริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่... ’ตั้งแต่ผู้ชายคนนั้นเริ่มชมฉัน...’ เมเดียส่ายหัวให้กับความคิดไม่บริสุทธิ์ที่ผุดขึ้นมาในใจ นี่ก็แค่ความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดจากการถูกชมอย่างกะทันหันเท่านั้น เธอไม่ได้คิดถึงผู้ชายคนนั้นเป็นพิเศษเลย มันไม่ใช่ว่าเธอใส่สูทเพราะอยากให้เขามองว่าเธอเป็นผู้หญิง ไม่ใช่เมด หรือไม่ใช่เพราะจู่ๆ เธอถึงเริ่มใส่ต่างหู สร้อยคอ หรือกำไล หรือเพราะเธอใช้เครื่องสำอางกับน้ำหอมที่ปกติไม่เคยใช้ มันก็แค่ความอยากชั่ววูบ เป็นปฏิกิริยาที่เกิดจากความหยิ่งยโสในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง ’...บางทีเขาอาจจะตั้งข้อเรียกร้องพวกนั้นเยอะ เพราะมองฉันเป็นแค่เมดก็ได้’ ในฐานะเมด เธอรับการรับใช้ในระดับนั้นได้ แต่สิ่งที่ทำให้เธอหงุดหงิด คือเขาอาจมองเธอเป็นผู้หญิงประเภทนั้นเท่านั้น ...เธอไม่ทันสังเกตเลยว่าเดิมทีตัวเองไม่เคยคิดแบบนี้ และความรู้สึกใหม่ที่เกิดขึ้นนี้ก็ทำให้เธอสับสน "พอมาคิดดูแล้ว สูทก็ไม่ได้แย่นี่นา..." เธอคิดว่ามันน่าจะขัดตอนทำงาน แต่พอได้ใส่จริงๆ กลับพบว่ามันสบายกว่าที่คิดไว้มาก ...แถมมือของคาร์ลยังแตะตรงสะโพกของเธอบ่อยขึ้นอีกด้วย เพราะความรัดรูปของสูท ทำให้ส่วนโค้งเว้าของร่างกายเธอโดดเด่นขึ้นมาอย่างชัดเจนกว่าเดิม "...อืม" คำขอหื่นๆ ของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แต่สายตาของเขาชัดเจนขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด การลูบหัวกับคำชมของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจนด้วย "...พอคิดดูแล้ว เสื้อผ้าในตู้ฉันอาจจะมีน้อยไปหน่อย" เมเดียเดินไปตามทางเดิน พลางจมอยู่กับความคิดพวกนั้น โดยไม่รู้เลยว่าในหัวของเธอกำลังลอยไปหาคาร์ลอยู่เรื่อยๆ ผู้หญิงที่เข้าสังคมไม่เก่งคนนี้ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย --- "ฮา... ฮา..." มอร์แกน มังกรที่มีชีวิตอยู่มา 500 ปี ช่วงนี้เธอกำลังสับสนอย่างหนักกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับร่างกายของตัวเอง "ทำไมหีฉันมันถึงเอาแต่คันขึ้นมาเรื่อยเลย...?" มอร์แกนเพิ่งได้รู้จักกับความต้องการที่เธอไม่เคยเข้าใจมาก่อน นั่นคือ เธอตื่นรู้ต่อความใคร่ของตัวเองแล้ว แค่ยืนนิ่งๆ ร่างกายก็ร้อนผ่าวขึ้นมา แค่คิดถึงผู้ชายคนนั้น หีก็สั่นระริก "ฮา...! ฮา!" เหนือสิ่งอื่นใด คือความเสียวซ่านนั้น ตอนที่ผู้ชายคนนั้นใช้นิ้วแหย่หีเธอ ความสุขล้นทะลักในตอนที่เขาดันควยเข้ามาครอบงำทั้งร่างเธอ ความสุขที่เหมือนกระแสไฟฟ้าช็อต จนร่างของผู้หญิงธรรมดาไม่มีวันรู้จักได้ พอได้ลิ้มรสมันแล้ว ร่างกายของเธอก็ไม่อาจทนได้อีก มอร์แกนที่มีชีวิตอยู่มา 500 ปีโดยไม่เคยรู้จักผู้ชาย ไม่รู้เลยว่าควรรับมือกับความกระหายและความปรารถนาอันไม่คุ้นเคยนี้อย่างไร "เพราะผู้ชายคนนั้นแท้ๆ..." ตอนแรกเธอไม่ได้คิดจะทำเรื่องแบบนี้เลย การระบายความใคร่ด้วยมือของตัวเอง มันเหมือนยอมรับความพ่ายแพ้ต่อเขา ’เหมือนฉันกำลังโหยหาสัมผัสของเขา...!’ แต่มอร์แกนไม่รู้เลยว่า ความใคร่ของผู้หญิงนั้นเอาชนะความหยิ่งยโสหรือการแข่งขันได้ง่ายดายมาก ความตั้งใจของเธอที่จะไม่ทำแบบนั้นอยู่ได้ไม่นาน เธอค่อยๆ ยอมลดทิฐิลง แล้วเริ่มหาวิธีระบายความคันของหีตัวเอง ไม่รู้ตัวอีกที เธอก็ขึ้นไปนอนบนเตียงในชุดชั้นใน ถอดชุดเดรสออกไปแล้ว คิดว่าแค่นี้ก็คงพอ เธอจึงเอาหีถูไปกับกางเกงใน แต่แล้วเมื่อความปรารถนาพุ่งสูงขึ้น เธอก็ถอดกางเกงในที่เปียกชุ่มออก พอรู้สึกตัวอีกที เธอก็ถ่างขาออกกว้าง แล้วใช้นิ้วแหย่หีตัวเองเหมือนโสเภณี "ฮู...! ฮา...! อ๊า!" เสียงแฉะเลวทรามดังออกมาจากหีที่ชุ่มเยิ้มของเธอ แม้จะรู้สึกอาย มอร์แกนก็ยังขยับนิ้วต่อไป เมื่อร่างกายถูกกระตุ้นจนติดแล้ว เธอก็หยุดไม่ได้ แต่ความสุขที่เธอตามหากลับไม่เกิดขึ้นเลย "อึก...! ทำไมกัน...!" ผู้ชายคนนั้นสามารถทำให้เธอเสียวไฟแลบได้ แค่ใช้นิ้วแหย่หีเบาๆ เท่านั้น ไม่สิ แม้แต่แค่ลูบหน้าอกหรือสะโพกของเธอ แต่พอเธอทำเอง กลับต่างกันอย่างสิ้นเชิง มันก็รู้สึกดีอยู่หรอก แต่เมื่อเทียบกับสิ่งที่เขาทำแล้ว มันขาดไปอย่างน่าขัน "มันต่างจากผู้ชายคนนั้นมากเกินไป...!" นิ้วหนาๆ ของเขาลูบหีเธอได้อย่างเสียวซ่าน ควยหนาๆ ของเขาดันเข้ามาในจุดที่นิ้วของเธอเอื้อมไม่ถึง "อึก... ฮึ่ก...! นิ้วของฉันมันไม่พอจริงๆ..." มอร์แกนบิดร่างด้วยความหงุดหงิดทั้งที่ยังเอามือช่วยตัวเองอยู่ นี่คือปัญหาที่น่าปวดหัว เธอเริ่มช่วยตัวเองเพื่อระบายความใคร่ แต่ยิ่งทำ ความใคร่กลับยิ่งพุ่งสูงขึ้น ทว่าเธอก็ไม่อาจทำให้มันพอใจได้ด้วยตัวเอง "ฮา... ฮู...! อึก...!" ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก! นิ้วของมอร์แกนขยับถี่รัวมากขึ้น พยายามใช้ความเร็วชดเชยความสุขที่ยังไม่พอ "อึก... ฮึ่ก... ฉันจะ..." การกระตุ้นอย่างต่อเนื่องพาเธอไปถึงจุดสุดยอดจนได้ แต่เธอก็รับรู้อย่างสัญชาตญาณทันที นี่มันไม่เหมือนตอนที่คาร์ลทำให้เธอแตกเลยสักนิด "เอื้ออ...!" มอร์แกนสั่นสะท้านขณะถึงจุดสุดยอด แต่บนใบหน้าของเธอกลับไม่มีร่องรอยของความพึงพอใจแม้แต่น้อย "ฮา... ฮา..." หลังถึงจุดสุดยอด เธอก็ยิ่งตระหนักได้ชัดเจนขึ้นอีก มันแตกต่างจากความสุขที่ผู้ชายคนนั้นมอบให้เธอโดยสิ้นเชิง ไม่ว่าเธอจะใช้นิ้วแหย่ตัวเองมากแค่ไหน มือของตัวเองก็ไม่อาจทำให้พอใจได้ "ไม่พอ..." นั่นคือความรู้สึกตรงไปตรงมาของเธอ เธอออกแรงช่วยตัวเองจนเหงื่อโทรม ถึงจะไปถึงจุดสุดยอดได้อย่างทุลักทุเล แต่ความสุขและความพึงพอใจที่ได้รับกลับน้อยจนน่าสมเพช เมื่อเทียบกับสิ่งที่คาร์ลมอบให้ ถ้าเธอรู้จักแค่การช่วยตัวเองแบบธรรมดา บางทีแค่นี้ก็คงเพียงพอ แต่พอได้ลิ้มรสความสุขหวานล้ำเหมือนไฟฟ้าช็อตนั้นแล้ว แบบนี้ย่อมไม่พอแน่ "ฮา... ฮา..." มอร์แกนจ้องเพดานอย่างเหม่อลอยอยู่พักหนึ่ง เพิ่งถึงจุดสุดยอดไปแท้ๆ แต่ความปรารถนาที่ยังไม่ถูกเติมเต็มก็ทำให้เธอคิดอยากทำอีกครั้ง ก๊อก ก๊อก "ขออนุญาตเข้าไปนะ" ประตูเปิดออกในตอนนั้นเอง คาร์ลเดินเข้ามาในห้องอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเป็นเรื่องปกติ สายตาของเขาประสานเข้ากับมอร์แกนที่กำลังเปลือยเปล่าอยู่ "ฮา...?" เมื่อเห็นสีหน้าของเขา เสียงพร่าๆ ก็เล็ดลอดออกมาจากปากของเธอ ราวกับว่าเขาไม่คิดว่าจะมาเจอเธอกำลังช่วยตัวเองอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า คาร์ลชะงักค้าง มองเธอไม่วางตา "มะ...ไม่ใช่อย่างที่เห็นนะ..." เธอรีบคว้าผ้าห่มมาปิดอย่างน้อยก็ตรงหี ต้นขา และท่อนล่างของตัวเอง แน่นอนว่านั่นไม่ได้ลบล้างสถานการณ์ที่เกิดขึ้นไปได้ ใบหน้าของเธอแดงจัดด้วยความอับอาย ขนาดมองตาเขายังทำไม่ลงด้วยซ้ำ ถูกจับได้ตอนช่วยตัวเองในขณะที่หัวสมองกำลังมึนงง! เหมือนเป็นการประกาศชัดๆ ว่าเธอกำลังกระหายเซ็กซ์แค่ไหน "อ้อ เธออยู่นี่เอง? วันนี้มาถึงเร็วเหมือนกันนะ" "ไม่ค่ะ ฉันมาพอดีเวลาเลย" "งะ...งั้นเหรอ?" พอเธอเหลือบมองนาฬิกา ก็พบว่าเป็นเวลาบทเรียนตามกำหนดจริงๆ เธอมัวแต่มัวเมากับการช่วยตัวเองจนลืมเวลาไปเสียสนิท พอคิดได้แบบนั้น หน้าและใบหูก็แดงแจ๋ขึ้นมาทันที "เธอดูอัดอั้นน่าดูเลยนะ" "อึก...!" คำพูดสบายๆ ของคาร์ลยิ่งทำให้มอร์แกนอับอายมากขึ้นไปอีก "ถ้าเธอรอสักหน่อย ฉันก็คงมาอยู่ดี ถึงกับต้องไปช่วยตัวเองคนเดียวเลยเหรอ" "มะ...ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย...!" "ช่างเถอะ เริ่มบทเรียนกันเลยไหม" "อึก..." ท่าทีของคาร์ลชัดเจนว่าเขาไม่คิดจะฟังคำแก้ตัวใดๆ ซึ่งจริงๆ แล้วเธอก็ไม่มีข้อแก้ตัวที่ดีอยู่แล้วด้วย "อ้อ ใส่เสื้อผ้าก่อนนะ โอ้โห กางเกงในเปียกชุ่มไปหมด แบบนี้ใส่ต่อไม่ได้แล้วมั้ง" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคาร์ลทำให้เธอทั้งหงุดหงิดและอับอายยิ่งกว่าปกติ แต่แค่เห็นหน้าเขา หีก็เริ่มคันขึ้นมาอีกครั้ง บทเรียนนี้ท่าจะหนักเอาเรื่อง