บทที่ 49 - การลอบสังหาร “เจ้าเด็กนี่... แกมันพวกวิตถารเกินไปแล้ว...” ภายใต้แสงจันทร์ สวี่เหวินและหลินซิวฝึกฝนด้วยกันมาเป็นเวลานาน ไม่นานนักสวี่เหวินก็เริ่มหอบหายใจและวางดาบลงบนพื้น จากนั้นเขาก็มองไปที่หลินซิว ซึ่งดูเหมือนคนที่ไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อยและยังคงเหวี่ยงทวนยาวในมืออย่างต่อเนื่อง สวี่เหวินรู้ดีว่าทวนยาวของหลินซิวนั้นมีน้ำหนักมากกว่าดาบของเขาหลายเท่าตัว “ผมขอฝึกต่ออีกหน่อย พวกพี่ไปพักกันก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจะคอยดูลาดเลาให้เอง” หลินซิวฉีกยิ้มก่อนจะเหวี่ยงทวนต่อไป ถึงแม้เขาจะรู้สึกเหนื่อยอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังคงฝึกฝนวิชาทวนพื้นฐานอย่างไม่ลดละ แม้หลินซิวจะข้ามภพมายังโลกอนาคตแห่งนี้และมีระบบอยู่ในร่างกาย แต่เขาก็ยังคงรู้สึกไม่มั่นคงอยู่ดี โดยเฉพาะเมื่อภาพความทรงจำในอดีตที่ร่างกายนี้เคยถูกรังแกยังคงฉายชัดอยู่ในหัว มันยิ่งทำให้เขาโหยหาที่จะแข็งแกร่งขึ้น ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง “อืม งั้นฉันขอพักสักครู่ ถ้าอยากพักเมื่อไหร่ก็เรียกฉันนะ” สวี่เหวินพยักหน้าด้วยความเหนื่อยล้า ในขณะที่หลินซิวยังคงเหวี่ยงทวนยาว ร่างเงาที่ซุ่มอยู่ในระยะไกลก็เริ่มขยับเข้าใกล้เขาอย่างช้าๆ ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ—— ความเร็วของมันนั้นรวดเร็วมากจนเกิดเสียงแหวกอากาศดังหวีดหวิวขณะพุ่งตรงมายังทิศทางของหลินซิว หลินซิวที่กำลังฝึกทวนอยู่พลันตั้งใจฟัง เขาดูเหมือนจะได้ยินเสียงบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล โสตประสาทของหลินซิวไวต่อสัมผัสมาก ในตอนแรกเขายังคงเหวี่ยงทวนอยู่ แต่ในจังหวะนั้นเขาเกิดสังหรณ์ใจจึงเอนตัวถอยหลังไปเก้าสิบองศาตามสัญชาตญาณ ปัง——! เสียงบางอย่างสะท้อนก้องไปในอากาศ และหลินซิวรู้สึกได้ว่าเส้นผมของเขาถูกตัดขาดไปบางส่วน การโจมตีนั้นมีลักษณะคล้ายกับทักษะ “ดาบฉีกกระชาก” ของสวี่เหวิน คนที่ลอบทำร้ายเขาจะต้องเป็นนักรบที่เฝ้าสังเกตการณ์เขามานานแล้วแน่ๆ มันกำลังรอจังหวะให้เขาอ่อนแรงจากการฝึกซ้อมเพื่อมอบความตายให้ในทีเดียว ในชั่วพริบตา หลินซิวดีดตัวขึ้นมาแล้วเห็นคมดาบเย็นเยียบโผล่ตรงหน้า หลินซิวตอบสนองอย่างรวดเร็วด้วยทวนยาวในมือ ปลายทวนสีเงินปะทะเข้ากับคมดาบนั้นทันที เคร้ง——! “โอ้?” ชายชุดดำเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนจะประหลาดใจกับปฏิกิริยาของหลินซิว “แกเป็นใคร!?” หลินซิวใช้กำลังแขนผลักจนอีกฝ่ายกระเด็นถอยออกไป ชายคนนั้นตีลังกากลับหลังและทรงตัวได้อย่างมั่นคง ภายใต้แสงจันทร์ทำให้เห็นชัดว่าเขามีมีดสั้นโค้งสองเล่มในมือ ซึ่งแผ่กลิ่นอายอำมหิตออกมา “คนที่มาเอาชีวิตแกยังไงล่ะ” ชายคนนั้นแลบลิ้นเลียมีดสั้นในมือพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก รูปร่างของเขาดูผอมบาง แต่หลินซิวกลับสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่ซ่อนอยู่ภายใน นักรบระดับ 2 งั้นหรือ? ไม่สิ เขาอาจจะเป็นนักรบระดับ 3 เลยก็ได้! ดวงตาของมันเต็มไปด้วยจิตสังหาร ชัดเจนว่ามันต้องการปลิดชีพหลินซิว!!! “นั่นใคร!?” สวี่เหวินที่กำลังพักผ่อนอยู่ลืมตาโพลงขึ้นมาทันที จากนั้นเขาก็มองชายชุดดำด้วยความตกใจ “ไม่เกี่ยวกับพวกแก” ชายคนนั้นแสยะยิ้มก่อนจะสะบัดมีดสั้นในมือ คลื่นอากาศสองสายพุ่งออกมาในชั่วพริบตาและเข้าปะทะด้านข้างของสวี่เหวินด้วยความเร็วสูง สวี่เหวินตกใจจนรีบชักดาบของตนขึ้นมาป้องกัน “แกก็ใช้ “ดาบฉีกกระชาก” ได้ด้วยรึ!?” สวี่เหวินประหลาดใจเมื่อเห็นรอยบากสองรอยปรากฏบนดาบที่เขาใช้รับการโจมตี ดาบของเขาทำจากโลหะพิเศษ แต่ทักษะของอีกฝ่ายกลับสร้างรอยลึกบนดาบได้ขนาดนี้ ‘ทักษะนี้มันทรงพลังแค่ไหนกัน?’ สวี่เหวินไม่รู้คำตอบ แต่เขามั่นใจว่าชายคนนี้แข็งแกร่งกว่าเขาแน่นอน อย่างน้อยก็ต้องเป็นนักรบระดับ 2 “รีบถอยไป เขามาเพื่อจัดการผมคนเดียว” หลินซิวเห็นทหารคนอื่นๆ เริ่มตื่นขึ้นมาจึงรีบตะโกนบอก เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายของมันมีเพียงหลินซิวคนเดียว จากเจตนาฆ่าที่แผ่ออกมาเมื่อครู่ และเมื่อรวมกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เป็นไปได้สูงว่าอีกฝ่ายต้องเป็นคนของตระกูลถัง “แกมาจากตระกูลถังงั้นเหรอ?” หลินซิวถามขึ้นในขณะที่จ้องมองไปที่อีกฝ่าย เป็นไปตามคาด ทันทีที่เอ่ยถึงตระกูลถัง แววตาของมันก็เปลี่ยนไปในทันที แม้จะเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย แต่หลินซิวก็สังเกตเห็น ดูเหมือนการคาดเดาของเขาจะถูกต้อง “ข้าไม่รู้ว่าแกพูดเรื่องอะไร” ชายคนนั้นแสยะยิ้มเย็นชา ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เหมือนปีศาจ ความเร็วของมันรวดเร็วมากจนหลินซิวเห็นเพียงแค่เงา “ฆ่ามัน!” สวี่เหวินตะโกนสั่ง ทหารคนอื่นๆ ที่เหลือต่างก็ไม่ยอมหนีและพุ่งเข้าโจมตีร่างเงานั้นพร้อมกัน “หาที่ตาย!” เมื่อเห็นทหารขวางทางอยู่ ร่างของมันก็หมุนตัวทันที มีดสั้นในมือวาดผ่านอากาศจนเกิดเป็นรอยทางสีเงิน “ทักษะเงิน - ‘เกลียวพายุคลั่ง’!” เคร้ง เคร้ง เคร้ง—— สวี่เหวินและคนอื่นๆ ตกตะลึง ชายชุดดำหมุนตัวพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง และอาวุธในมือของพวกเขาก็ถูกปะทะเข้ากับรอยทางสีเงินนั้น แรงกระแทกมหาศาลส่งผลให้อาวุธในมือของพวกเขาทุกคนกระเด็นหลุดออกไป “อย่าเข้ามา! พวกพี่ถอยไป!” หลินซิวรู้สึกตื้นตันใจที่เห็นสวี่เหวินและคนอื่นๆ เข้ามาช่วยต่อสู้ แต่พวกเขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชายชุดดำ หากยังดันทุรังเข้ามาก็มีแต่จะเอาชีวิตมาทิ้งเปล่าๆ ทันทีที่พูดจบ หลินซิวก็วิ่งไปอีกด้านหนึ่ง ดวงตาของชายคนนั้นหรี่ลงเมื่อเห็นฉากนี้ มันเมินสวี่เหวินและคนอื่นๆ แล้วพุ่งตามหลินซิวไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก ร่างของทั้งสองก็หายลับไปในความมืดมิดของยามค่ำคืน “นั่นมันตัวอะไรกัน?” สวี่เหวินมองตามร่างที่ไล่ล่าหลินซิวไปพลางขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้ไม่ธรรมดา หลินซิวอาจจะกำลังเจอกับปัญหาใหญ่ในครั้งนี้ “สวี่เหวิน เราจะเอาไงต่อดี?” ทหารคนหนึ่งถามสวี่เหวินพลางมองไปยังทิศทางที่หลินซิวหายไป “เราก็ต้องไปช่วยหลินซิวน่ะสิ คนของกองทัพซิงเย่าอย่างพวกเรา ใครหน้าไหนกล้ามาทำร้าย! มันช่างบังอาจนัก” หลี่อี้หันไปพูดกับทหารคนอื่นพร้อมหยิบดาบขึ้นมาพาดบ่า สวี่เหวินพยักหน้า หยิบอาวุธของตนขึ้นมาแล้วรีบออกตัววิ่งตามคนอื่นๆ ไป “คิดว่าจะหนีพ้นงั้นรึ?” ทันทีที่หลินซิววิ่งไปได้ระยะหนึ่ง ชายชุดดำก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขาพลางแสยะยิ้มเย็น มันยังคงถือมีดสั้นสองเล่มที่แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบ มองหลินซิวราวกับกำลังมองคนตายอยู่