บทที่ 2380: รับตัวเชลย (1) เมื่อเซี่ยรั่วเฟยมาถึงดินแดนภูเขาและทะเลในมิติแผนที่วิญญาณ เป่ากุ้ยจวิน เชียนกุ้ยโยว และคนอื่นๆ กำลังขะมักเขม้นอยู่ในสวนสมุนไพร พวกเขาปรับเวลาในมิติให้เดินตามเวลาของจีนไว้ ตอนนี้ที่อารูเล่ยเป็นบ่ายสามโมง ซึ่งตรงกับประมาณเก้าโมงเช้าในจีน พอดีเป็นช่วงเวลาทำงานตอนเช้า หลังจากเซี่ยรั่วเฟยเข้ามาในมิติ เซี่ยชิงก็รีบบอกเป่ากุ้ยจวินและคนอื่นๆ ให้ทำงานต่อ เธอแวบมาอยู่ตรงหน้าเซี่ยรั่วเฟยแล้วเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “นายท่าน ท่านมาแล้ว!” เซี่ยรั่วเฟยพยักหน้าเล็กน้อยแล้วถามว่า “บ้านเคลื่อนที่จัดวางเรียบร้อยแล้วหรือยัง? คราวนี้ข้าส่งคนมาให้เจ้าเยอะมาก ต้องจัดสรรและดูแลพวกเขาให้ดีล่ะ!” “ค่ะ! ขอบคุณนายท่าน!” เซี่ยชิงกล่าวพร้อมก้มศีรษะเล็กน้อย แม้ในช่วงสองวันที่ผ่านมา เซี่ยรั่วเฟยจะจับคนมาได้กว่าร้อยคนแล้วขังไว้ในกรงมิติขนาดเล็ก แต่กรงมิติเหล่านี้สามารถวางไว้ตรงไหนก็ได้ในห้วงมิติอันกว้างใหญ่แห่งนี้ แม้กระทั่งลอยสูงอยู่บนท้องฟ้า ตราบใดที่เซี่ยรั่วเฟยไม่อยากให้ใครพบเห็น ต่อให้เป็นเซี่ยชิงกับไป๋ชิงชิงก็ไม่มีทางหาเจอ แม้ไป๋ชิงชิงจะสัมผัสได้ว่าความผันผวนของมิติผิดไปจากเดิม แต่เธอก็มองไม่เห็นว่าภายในกรงมิติเกิดอะไรขึ้น หากพูดถึงความเข้าใจกฎแห่งมิติแล้ว เซี่ยรั่วเฟยย่อมสู้ไป๋ชิงชิงไม่ได้ ทว่าในมิตินี้ เขากลับนับว่าไร้เทียมทาน เพราะนี่คือการควบคุมมิติแผนที่วิญญาณอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดของเขา ดังนั้น ต่อให้ภายนอกจะโกลาหลอลหม่านเพียงใด และเซี่ยรั่วเฟยจะจับคนมาได้มากมายแค่ไหน เซี่ยชิงกับเป่ากุ้ยจวินก็ไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย เซี่ยรั่วเฟยยื่นมือออกไปคว้ากลางอากาศ เงาร่างนับไม่ถ้วนพลันปรากฏขึ้นกลางท้องฟ้าแล้วร่วงลงมา จนบดบังท้องฟ้าไปชั่วขณะ เป่ากุ้ยจวินและคนอื่นๆ ที่กำลังทำงานกันอยู่ถึงกับอึ้งตะลึงกับภาพตรงหน้า เชลยกลุ่มใหม่ที่เซี่ยรั่วเฟยเพิ่งจับมาเมื่อครู่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ต่างสะบัดแขนขากลางอากาศอย่างไร้ที่เกาะเกี่ยว แต่หาที่ให้ยึดจับไม่ได้เลย ในหูมีแต่เสียงลมหวีดหวิว และผืนดินสีเขียวด้านล่างก็เคลื่อนเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว เชลยส่วนใหญ่เหล่านี้ถูกจับมาจากค่ายฝึกในเมืองบาโซโก หลายคนถูกจับทั้งๆ ที่ยังหลับ พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองถูกขังอยู่ในพื้นที่แคบและน่าอึดอัดเช่นนั้นมากกว่าหนึ่งวันแล้ว หลายคนใกล้จะเสียสติเต็มที ตอนนี้ในที่สุดก็ได้ออกมา แต่กลับพบว่าสถานการณ์ดูเหมือนจะแย่ยิ่งกว่าเดิมเสียอีก พวกเขากำลังจะถูกกระแทกจนแหลกเป็นเนื้อบด! หลายคนถึงกับหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง ทว่าในตอนนั้นเอง พวกเขากลับรู้สึกได้ถึงแรงอ่อนโยนที่รองรับร่างกายเอาไว้ จากนั้นแรงดิ่งลงก็ชะลอตัวทันที แล้วค่อยๆ แตะถึงพื้น ขาของหลายคนอ่อนยวบจนยืนไม่อยู่ ทรุดลงกับพื้นตรงๆ เป่ากุ้ยจวินและคนอื่นๆ หยุดมือกันหมด ไม่ใช่เพราะแอบอู้งาน แต่เป็นเพราะสมองแทบหยุดทำงานไปแล้ว พวกเขาตะลึงจนพูดไม่ออก เป่ากุ้ยจวินและคนอื่นๆ ดูออกจากเสื้อผ้าของคนกลุ่มใหม่ได้ทันทีว่าพวกเขามาจากค่ายฝึกในเมืองบาโซโก เพราะพวกเขาเองก็เคยออกมาจากที่นั่นเหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้น คืนนั้นเป่ากุ้ยจวินกับหวงหรูเจว๋ยังถูกเซี่ยรั่วเฟยพาออกไปยังโลกภายนอกเพื่อเป็นล่ามชั่วคราว พวกเขาพอจะเดาได้คร่าวๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พวกเขาไม่คิดว่าเซี่ยรั่วเฟยจะโหดถึงขนาดนี้ ดูจากจำนวนคนที่จับมา เขาคงกวาดล้างค่ายฝึกลับในเมืองบาโซโกไปทั้งค่ายแน่! เชียนกุ้ยโยวที่สายตาเฉียบคมถึงกับสังเกตเห็นเมตาตรอน จิ้งจอกทอง ผู้รับผิดชอบค่ายฝึก ปะปนอยู่ในฝูงชนด้วย หลังจากคนเหล่านี้ลงถึงพื้น พวกเขาก็พบว่าร่างกายถูกพันธนาการด้วยพลังที่มองไม่เห็น จนไม่อาจขยับได้อย่างอิสระ เซี่ยรั่วเฟยเหลือบมองพวกเขาแวบหนึ่ง แล้วจึงยื่นมือออกไปคว้ามานซีล่าออกมาจากฝูงคน มานซีล่าเห็นการ “คว้า” ของเซี่ยรั่วเฟยกับตาตัวเอง เขานึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ตนก็เพิ่งใช้ท่า “คว้า” ต่อหน้าเซี่ยรั่วเฟย ทั้งที่ต่างก็เป็นการใช้พลังวิญญาณเหมือนกัน แต่เขายอมรับว่าฝีมือตนเมื่อเทียบกับของเซี่ยรั่วเฟยแล้ว ช่างเป็นแค่ของเด็กเล่นจริงๆ เซี่ยรั่วเฟยชี้ไปที่มานซีล่าแล้วบอกเซี่ยชิงว่า “คนคนนี้มือกับเท้าหัก รักษาให้เขาหน่อย ไม่ต้องใช้ยาดีอะไรหรอก ใช้แค่สมุนไพรที่ปลูกไว้ในสวนสมุนไพรของเราก็พอ จะหายหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับโชคของเขา” สวนสมุนไพรของเซี่ยรั่วเฟยขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ นอกจากสมุนไพรที่ใช้ทำครีมบำรุงผิวหยกกับซุปบำรุงหัวใจแล้ว เขายังปลูกสมุนไพรธรรมดาเอาไว้ด้วย การให้เซี่ยชิงนำสมุนไพรที่ปลูกได้ในมิติมาปรุงยาเล็กๆ น้อยๆ จึงไม่ใช่เรื่องยาก ความจริงแล้วเซี่ยรั่วเฟยไม่ได้กังวลว่ามานซีล่าจะพิการเลย ต่อให้เป็นผู้ฝึกปราณระดับสามในสภาพแวดล้อมที่มีพลังวิญญาณอุดมสมบูรณ์เช่นนี้ ถ้ายังรักษาแผลเล็กๆ เท่านี้ไม่ได้ ก็เท่ากับฝึกตนมาสูญเปล่า “ค่ะ นายท่าน...” เซี่ยชิงตอบ ไม่ไกลจากขอบสวนสมุนไพร เป่ากุ้ยจวินและคนอื่นๆ กำลังมองเหตุการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น พวกเขายังซุบซิบกันเบาๆ ว่า “ชายชราคนนั้นใครกัน ดูน่าสงสารชะมัด แขนขาหักหมดเลย...” “ต้องทำเรื่องไม่ดีมาแน่ๆ ถึงได้ถูกนายท่านจับมา!” “ดูจากหน้าเหี่ยวย่นขนาดนั้น ก็คงไม่หนุ่มแล้วนะ จะอยู่รอดในที่แบบนี้ได้จริงเหรอ?” แม้เป่ากุ้ยจวินและคนอื่นๆ จะพูดกันเบาๆ แต่ก็ยังหนีหูของเซี่ยรั่วเฟยไม่พ้น