บทที่ 2458: งานชุมนุมดอกท้อ (1) นอกจากจ้าวหย่งจวินกับซ่งรุ่ยแล้ว หลิวเจี้ยน สวีจื่อเซวียน โหวเหลียง และเว่ยจวิ้นก็มากันครบ ทุกคนสวมสูทรีดเรียบกริบ ผมก็หวีเรียบเนี้ยบกันหมด “วันนี้พวกเราดูเหมือนเจ้าบ่าวกันหมดเลยนะ!” เซี่ยรั่วเฟยหัวเราะ เพราะวันนี้มีพิธีเปิด จ้าวหย่งจวินกับคนอื่นๆ ที่เป็นเจ้าภาพจึงติดดอกไม้ที่อกกันทุกคน ทำให้ดูราวกับเจ้าบ่าวกันไปหมด ส่วนเซี่ยรั่วเฟยเองก็ใส่สูทเหมือนกัน แต่เป็นสูทที่ดูสบายๆ กว่า อย่างน้อยผมของเขาก็ไม่มันเยิ้ม และไม่ได้ติดดอกไม้ที่หน้าอก เมื่อเทียบกันแล้ว ชุดของเขาจึงไม่เด่นสะดุดตาเท่าไหร่ ขณะที่ซ่งเว่ยกับหลิงชิงเสวี่ยแต่งตัวมาเป็นพิเศษในวันนี้ ทั้งสองคนใส่เดรสสีเดียวกัน ยืนอยู่คนละข้างของเซี่ยรั่วเฟย ดูราวกับพี่น้องสาวคู่หนึ่งที่ทั้งบริสุทธิ์และงดงาม “คุณเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ ก็ต้องติดดอกไม้ด้วยเหมือนกันนะ!” จ้าวหย่งจวินหัวเราะ “แล้วก็ประธานหลิงหนีไม่พ้นเหมือนกัน พวกเราต้องขึ้นเวทีกันหมด!” เซี่ยรั่วเฟยรีบโบกมือ “ผมไม่เป็นไร พวกคุณจัดการกันเถอะ ผมแค่มาขอกินขอเลี้ยงฟรีเท่านั้น!” “นายยิ่งหน้าด้านขึ้นทุกทีแล้ว!” ซ่งรุ่ยอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาทั้งยิ้ม เซี่ยรั่วเฟยยักไหล่อย่างไร้เดียงสาแล้วพูดว่า “ยุคนี้ถ้าหน้าด้านไม่พอ ก็อยู่รอดยากในทุกวงการ...” หลิงชิงเสวี่ยกับซ่งเว่ยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเห็นเซี่ยรั่วเฟยเถียงหยอกกับซ่งรุ่ยและคนอื่นๆ พวกเธอดูออกว่าเวลาอยู่กับจ้าวหย่งจวิน ซ่งรุ่ย และคนอื่นๆ เซี่ยรั่วเฟยสบายใจมาก มีแต่เพื่อนสนิทกันจริงๆ เท่านั้น ถึงจะคุยกันสบายๆ แบบนี้ได้ และไม่ต้องกังวลว่าจะไปล่วงเกินใคร “ไปกันเถอะ รั่วเฟย!” จ้าวหย่งจวินพูด “ผมจะพานายเดินชมสโมสรเอง!” “ไม่ต้องต้อนรับแขกเหรอ?” เซี่ยรั่วเฟยถามยิ้มๆ จ้าวหย่งจวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอดหัวเราะไม่ได้ “ไอ้เด็กนี่ ปากนายคายงาช้างออกมาไม่ได้จริงๆ! ไม่แปลกที่เสี่ยวรุ่ยจะคอยแขวะนายทุกครั้งที่พวกเราเจอกัน!” “ปากพี่เซี่ยยิ่งแสบขึ้นทุกทีแล้ว!” สวีจื่อเซวียนก็พูดพลางยิ้ม “เสี่ยวรุ่ยกับคนอื่นๆ ก็อยู่กันครบแล้ว ผมออกไปสักพักก็ได้” จ้าวหย่งจวินพูดด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ “นายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ พวกเรามีหน้าที่ต้องดูแลนายอยู่แล้ว!” เซี่ยรั่วเฟยหัวเราะ “พี่จ้าว ผมแค่ล้อเล่นเอง! ไปกันเถอะ! พาผมไปดูสโมสรของพวกเราหน่อย” ตอนนั้นเอง รถโฟล์กสวาเกนโปโลคันหนึ่งขับเข้ามาในสโมสร เมื่อเทียบกับรถหรูคันอื่นๆ แล้ว รถคันนี้ดูธรรมดามาก ถึงขั้นออกจะโทรมๆ ด้วยซ้ำ แต่ยามตรงทางเข้าคลับเห็นแล้วก็รู้จักรถคันนี้ดี เขาไม่เรียกหยุดซักถาม กลับโบกมือให้ผ่านไปทันที พอซ่งรุ่ยเห็นรถคันนั้น สีหน้าก็ชัดเจนว่าดีใจ เขารีบก้าวไปข้างหน้าสองก้าว รถโปโลจอดลง เซี่ยรั่วเฟยมองคนที่ลงจากรถ ปรากฏว่าเป็นจัวอีอี ไม่แปลกเลยที่ซ่งรุ่ยจะกระตือรือร้นขนาดนั้น แต่จัวอีอีไม่สนใจซ่งรุ่ย กลับรีบเดินตรงมาหาเซี่ยรั่วเฟยกับคนอื่นๆ “เว่ยเว่ย! เธอก็มาด้วยเหรอ!” จัวอีอีร้องขึ้นอย่างประหลาดใจ “อีอี!” ซ่งเว่ยก็ดีใจมากที่ได้เจอเพื่อนเก่า สองสาวกอดกันอย่างแนบแน่นทันทีที่เจอหน้า จากนั้นก็จับมือกันคุยไม่หยุด ซ่งเว่ยยังแนะนำหลิงชิงเสวี่ยให้จัวอีอีรู้จักด้วย พอผู้หญิงทั้งสามคนมารวมตัวกัน บทสนทนาก็ยิ่งคึกคักขึ้น เธอเองก็ไม่รู้ว่าพวกเธอมีเรื่องให้คุยกันเยอะแยะขนาดนั้นได้ยังไง ซ่งรุ่ยที่ตามจัวอีอีมาทำหน้าขมขื่น เซี่ยรั่วเฟยที่กลั้นหัวเราะอยู่ก้มลงกระซิบข้างหูจ้าวหย่งจวินว่า “พี่จ้าว ดูท่าสถานะของเสี่ยวรุ่ยในบ้านอนาคตน่าห่วงแล้วนะ!” จ้าวหย่งจวินหัวเราะแล้วพูดว่า “โดนแฟนคุมก็ถือเป็นคุณสมบัติที่ดีอย่างหนึ่ง...” จนกระทั่งซ่งรุ่ยเดินไปถึงข้างกายจัวอีอี เธอเหมือนเพิ่งสังเกตเห็นการมีอยู่ของเขา จัวอีอีรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ซ่งเสี่ยวรุ่ย! ยังยืนทำอะไรอยู่อีก รีบไปช่วยฉันจอดรถเร็ว ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังเจอเว่ยเว่ยหลังไม่ได้เจอกันตั้งนาน? ตาบอดหรือไง!” ซ่งรุ่ยทำหน้าซังกะตายราวกับคนหมดอาลัยตายอยาก แล้วตอบว่า “อ้อ! รู้แล้ว!” ซ่งรุ่ยปฏิบัติตามคำสั่งของแฟนสาวอย่างแข็งขัน ถึงหน้าจะขมขื่น แต่เขาก็ยังรีบวิ่งไปที่รถโปโลที่จอดอยู่ตรงทางเข้า “อีอี!” ซ่งเว่ยพูดยิ้มๆ “ดีเลย! นึกไม่ถึงว่าเธอจะสอนลุงซ่งรุ่ยให้เชื่อฟังได้ขนาดนี้! เธอนี่เก่งจริงๆ” ซ่งฉี่หมิงกับผู้เฒ่าซ่งมาจากหมู่บ้านเดียวกัน แถมยังเป็นญาติกันมาหลายชั่วคน ซ่งฉี่หมิงกับซ่งรุ่ยอยู่รุ่นเดียวกัน ดังนั้นซ่งเว่ยจึงควรเรียกซ่งรุ่ยว่าลุง แต่เพราะอายุไล่เลี่ยกัน ปกติเธอจึงไม่เรียกแบบนั้น จัวอีอีพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ฉันไม่ได้สอนอะไรเขาสักหน่อย เขาทำเองด้วยความเต็มใจต่างหาก! อีกอย่างฉันก็ดีกับเขาจะตาย เมื่อพักก่อนฉันยังไปสมัครบัตรสมาชิกฟิตเนสให้เขาเลย! หมอนั่นเอาแต่กินกับดื่มทั้งวัน ไม่ยอมออกกำลังกาย อายุน้อยแค่นี้ก็เริ่มมีพุงน้อยแล้ว...” หลิงชิงเสวี่ยยิ้มแล้วพูดว่า “อีอี เธอดูแลเขาเก่งจริงๆ!” แต่ซ่งเว่ยจับใจความสำคัญได้ทันที เธอพูดยิ้มๆ ว่า “โห! เธอรู้จักพุงของลุงซ่งรุ่ยดีขนาดนี้เชียว! ดูท่าพวกเธอสองคนจะพัฒนาความสัมพันธ์กันเร็วมากนะ!” ต่อให้จัวอีอีจะซื่อบื้อแค่ไหน ก็อดหน้าแดงขึ้นมาไม่ได้ เธอพูดเสียงเบาว่า “เว่ยเว่ย ความคิดเธอทะลึ่งจัง! ฉันเห็นมันตอนว่ายน้ำกับเขาต่างหาก! เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย?” “ฉันจะคิดอะไรได้อีก?” ซ่งเว่ยตอบยิ้มๆ “ฉันก็แค่อยากบอกว่า พวกเธอไปว่ายน้ำกับออกกำลังกายด้วยกัน ความสัมพันธ์มันพัฒนาเร็วเห็นๆ ใครจะไปคิดลึกอย่างนั้นกันเล่า?”