บทที่ 2480: เมื่อน้ำไหล คลองก็เกิดขึ้น (1) เซี่ยรั่วเฟยเป็นคนเดินไปหยิบไวน์ขาวเซมิยงมาหนึ่งขวด แล้วเปิดออกด้วยตัวเอง แน่นอนว่านี่คือไวน์ที่เขาหมักขึ้นในมิติ แม้ว่าไวน์จากโรงไวน์เวสต์จะไม่โด่งดังเท่าลาฟีตกับมัตทัส แต่เซมิยงขวดนี้กลับทำให้โจวเล่ยหยุน ผู้ผ่านการชิมไวน์ดังมานับไม่ถ้วน ถึงกับเอ่ยชมไม่หยุด นี่ไม่ใช่คำชมตามมารยาทธรรมดาๆ เท่านั้น โจวเล่ยหยุนตกตะลึงกับรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ของเซมิยงขวดนี้จริงๆ จนอดไม่ได้ที่จะถามเซี่ยรั่วเฟยเกี่ยวกับไวน์ขวดนี้ พอรู้ว่าเซี่ยรั่วเฟยซื้อไวน์พวกนี้มาจากโรงไวน์แห่งหนึ่งในออสเตรเลีย เขาก็รีบแสดงความประสงค์จะสั่งซื้อเป็นล็อต แม้เซี่ยรั่วเฟยจะบอกไปแล้วว่าขวดที่เพิ่งเปิดนี้เป็นไวน์เกรดพิเศษปริมาณเล็กน้อย และเซมิยงที่โรงไวน์เวสต์จำหน่ายก็ไม่ได้คุณภาพสูงขนาดนี้ แต่โจวเล่ยหยุนก็ยังไม่เปลี่ยนใจ ยืนกรานจะสั่งซื้อให้ได้ เซี่ยรั่วเฟยจึงไม่มีทางเลือก นอกจากให้ข้อมูลติดต่อของโรงไวน์เวสต์แก่โจวเล่ยหยุน หลังจากเซ็นสัญญาเสร็จ โจวเล่ยหยุนที่งานยุ่งก็ขอตัวกลับไป ก่อนจากไป เขายังเอ่ยเชิญเซี่ยรั่วเฟยอีกครั้ง เซี่ยรั่วเฟยก็บอกว่าถ้าเวลาอำนวย เขาจะไปสเปนก่อนพิธีลงนามของอู่เล่ยอย่างแน่นอน เพราะอย่างไรก็ยังมีขั้นตอนของการเปลี่ยนแปลงหุ้นที่ต้องดำเนินการให้เสร็จ หลังโจวเล่ยหยุนจากไป เซี่ยรั่วเฟยก็ไม่ได้อยู่ที่คลับพาราไดซ์นาน เขาไปหาจ้าวหย่งจวินกับคนอื่นๆ ที่ยังเล่นกอล์ฟกันอยู่ที่สนามมินิกอล์ฟ แล้วกล่าวลา เตรียมกลับเรือนสี่ประสาน หลิงชิงเสวี่ยพูดว่า “รั่วเฟย นายกลับไปก่อนเถอะ! ตอนกลางคืนที่ร้านอาหารส่วนตัวจะยุ่งมาก ฉันต้องช่วยพี่อู๋คอยดูอยู่” ร้านอาหารส่วนตัวของตระกูลหลิงในคลับพาราไดซ์คือก้าวแรกที่ร้านอาหารหลิงจะบุกเข้าสู่ตลาดภาคเหนือ หลิงเซี่ยวเถียนกับหลิงชิงเสวี่ยต่างก็ให้ความสำคัญกับมันมาก บรรดาสมาชิกของคลับพาราไดซ์ล้วนเป็นคนเด่นคนดังในวงสังคมชั้นสูงของเมืองหลวง จะเรียกว่าเป็นพวกมั่งคั่งและสูงศักดิ์ก็ได้ ถ้าสร้างชื่อเสียงที่นี่ได้ดี ก็จะส่งผลดีอย่างมากต่อการปูทางของร้านอาหารหลิงในตลาดภาคเหนือ วันนี้เป็นวันเปิดกิจการวันแรก และพวกเขาก็รับจองเข้ามาไม่น้อยแล้ว หลิงชิงเสวี่ยจึงค่อนข้างกังวลและอยากคอยดูด้วยตัวเอง พอเปิดไปได้สักพัก ทุกอย่างก็จะเข้าที่ พนักงานจะค่อยๆ ปรับตัวได้ ถึงตอนนั้นเธอก็ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้อีก เซี่ยรั่วเฟยพยักหน้าเห็นด้วย แล้วพูดว่า “งั้นพอกลับถึงบ้าน ฉันจะให้อู๋เฉียงขับรถมารอเธอ แล้วฉันจะไปรับเธอ” จ้าวหย่งจวินยิ้มแล้วพูดว่า “เซี่ยรั่วเฟย ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอก! คลับจะขาดรถได้ยังไง? ไม่ต้องห่วง พี่สะใภ้จะไม่ลำบากที่นี่หรอก ต่อให้ดึกแค่ไหน พวกเราก็จะจัดรถส่งเธอกลับเอง!” “ใช่แล้ว!” ซ่งรุ่ยก็เสริมขึ้นอีก “นายไปได้เลย!” “ถ้าอย่างนั้นก็ได้!” เซี่ยรั่วเฟยยิ้มแล้วพูด “พี่จ้าว เสี่ยวรุ่ย ฝากดูแลชิงเสวี่ยที่นี่ด้วย ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น โทรหาฉันทันที” เซี่ยรั่วเฟยกังวลเป็นพิเศษว่าสาวงามอย่างหลิงชิงเสวี่ยจะดึงดูดสายตาผู้ชายจำนวนมาก เพราะคนที่มีกำลังใช้จ่ายในคลับพาราไดซ์ได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน หลิงชิงเสวี่ยอาจรับมือไม่ไหว จ้าวหย่งจวินหัวเราะพลางพูดว่า “ไม่ต้องห่วง! ใครจะกล้ามาก่อเรื่องในคลับพาราไดซ์กัน” “เว้นแต่ว่าเบื่อชีวิต!” ซ่งรุ่ยรีบเสริมทันที “ก็จริง” เซี่ยรั่วเฟยพยักหน้า “รั่วเฟย ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนชิงเสวี่ย...” ซ่งเว่ยเอ่ยขึ้น หลิงชิงเสวี่ยรีบตอบทันที “เว่ยเว่ย ฉันไม่ต้องให้เธออยู่เป็นเพื่อนหรอก! เธอกลับไปกับรั่วเฟยเถอะ! ฉันอาจจะทำงานดึก...” ทันทีที่หลิงชิงเสวี่ยพูดจบ สายตาของจ้าวหย่งจวิน ซ่งรุ่ย และจั่วอีอีก็หันไปจับที่เซี่ยรั่วเฟยกับซ่งเว่ยกันหมด ทุกคนล้วนมีสีหน้าครุ่นคิด เซี่ยรั่วเฟยรีบพูดขึ้นว่า “อย่าเข้าใจผิด! เว่ยเว่ยมากับชิงเสวี่ย ของเธอยังอยู่ที่บ้านฉันเลย ก่อนกลับไปเรียน เธอต้องแวะไปบ้านฉันก่อน!” “เข้าใจแล้ว... เข้าใจแล้ว...” ซ่งรุ่ยพูดพลางยิ้ม มองเซี่ยรั่วเฟยด้วยแววหยอกเย้าและความอิจฉาลึกๆ เซี่ยรั่วเฟยรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย เขารู้ว่าถ้ายิ่งอธิบายก็จะยิ่งวุ่นกว่าเดิม สู้ทำหน้าเรียบเฉยไว้จะดีกว่า จะได้ลดความน่าสงสัยลง อย่างไรก็ยังมีหลิงชิงเสวี่ย แฟนสาวของเขาอยู่ด้วย! ดังนั้นเซี่ยรั่วเฟยจึงโบกมือแล้วพูดว่า “ขี้เกียจจะคุยกับพวกหัวคิดไม่บริสุทธิ์อย่างพวกนายแล้ว! ฉันไปก่อน! เว่ยเว่ย กลับไปกับฉัน! ไม่ใช่เธอบอกว่าชอบบรรยากาศของเรือนสี่ประสานเหรอ งั้นก็อยู่ต่ออีกสองสามวันก่อนค่อยไปเรียน” พูดจบ เซี่ยรั่วเฟยก็เหลือบมองซ่งรุ่ยอย่างไม่ยี่หระ ซ่งรุ่ยกับจั่วอีอีมองหน้ากันเล็กน้อย ต่างก็เริ่มหวั่นไหว จริงๆ แล้วพวกเขารู้สึกได้ว่าซ่งเว่ยมองเซี่ยรั่วเฟยด้วยสายตาแปลกไป ในฐานะเพื่อนสนิทของซ่งเว่ย จั่วอีอีย่อมรู้จักซ่งเว่ยดีอยู่แล้ว จึงยิ่งไวต่อเรื่องนี้ ทว่าเซี่ยรั่วเฟยกลับทำท่าราวกับไม่มีอะไรต้องปิดบัง ที่สำคัญที่สุดคือหลิงชิงเสวี่ยก็อยู่ที่นี่ด้วย พอคิดดูแล้ว เขาก็รู้สึกว่าข้อสันนิษฐานของตัวเองช่างเหลวไหลเกินไป หัวใจของซ่งเว่ยเต้นรัว เธออายจนไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าใคร พอได้ยินคำพูดของเซี่ยรั่วเฟย เธอก็ตัดสินใจแน่วแน่ รีบพยักหน้า จากนั้นก็เดินตามเซี่ยรั่วเฟยจากไป ซ่งรุ่ยมองแผ่นหลังของทั้งสอง ก่อนจะหันไปมองหลิงชิงเสวี่ย แล้วไหล่กระตุกเล็กน้อยพลางพูดว่า “พี่จ้าว ไปต่อกันเถอะ! ฉันเพิ่งชนะไปแค่สองรอบเอง ยังไม่พอหรอก!” จ้าวหย่งจวินหัวเราะพลางด่า “แกแพ้รั่วเฟยไปแบบยับเยินแล้ว ตอนนี้ยังจะมาเอาคืนกับฉันอีกเหรอ! พี่คนนี้ไม่ยอมเป็นตัวให้แกแก้มือหรอก! ไปๆ ฉันจะไปเดินดูที่คลับด้วย!”