บทที่ 43: อย่าตื่นตระหนก แค่สไลด์ลอดใต้ท้องมัน ในช่วงแรก มีเพียงผู้ฝึกตนอธรรมที่อายุขัยใกล้สิ้นสุดเท่านั้นที่มาท้าทายวังของราชาปีศาจ ทว่าต่อมา แม้แต่ผู้ฝึกตนอธรรมที่ยังหนุ่มเลือดร้อนก็ยังตัดสินใจเข้าร่วมการท้าทายนี้ด้วย เกียรติและอำนาจของราชสำนักอธรรมตกต่ำฮวบฮาบ แน่นอนว่าไม่มีใครที่มาท้าทายอำนาจของราชสำนักอธรรมแล้วจะรอดออกไปได้เลย พวกเขามากันด้วยความตั้งใจจะตายอยู่แล้ว แต่���ม่รู้เพราะเหตุใด เพื่อนของคนที่ไปท้าทายราชสำนักอธรรมกลับรู้สึกภาคภูมิใจเสียอย่างนั้น “เจ้าไม่รู้หรือว่าท่านลอร์ดผู้นี้เป็นใคร? ขอบอกให้รู้ คนที่บุกเข้าไปในวังของราชาปีศาจเมื่อวันก่อนน่ะ คือพี่ใหญ่ร่วมสำนักของข้า เข้าใจหรือยัง?” เหล่าผู้ฝึกตนอธรรมต่างภาคภูมิใจที่มีเพื่อนซึ่งเคยบุกเข้าไปในวังของราชาปีศาจ พวกเขารู้สึกชัดเจนว่านั่นเป็นเรื่องที่เอาไว้โอ้อวดได้อย่างเต็มปาก ถึงขั้นมีคนคอยกระตุ้นให้เพื่อนของตนบุกเข้าไปในวังของราชาปีศาจเสียด้วย ไม่นานนัก ก็มีอีกคนถือดาบพร้าขนาดใหญ่เดินตรงไปยังวังของราชาปีศาจ ฝูงผู้ฝึกตนอธรรมมารวมตัวกันรอบๆ เพื่อดูเรื่องสนุก “ข้ามีนามว่า...” “ไสหัวไปตายซะ!” ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยชื่อจบ เสียงคำรามอันเดือดดาลก็ดังขึ้นมาจากส่วนลึกภายในวังของราชาปีศาจ ฝ่ามือสีแดงโลหิตขนาดมหึมาพุ่งออกมาแล้วบดขยี้อีกฝ่ายจนแหลก ฝ่ามือสีแดงโลหิตนั้นไม่ได้หยุดแค่นั้น มันตบผู้ฝึกตนอธรรมที่ดูเหมือนกำลังจะลองดีทั้งหมดลงไปด้วย ปุ้ง! ปุ้ง! ในพริบตาเดียว มีคนตายไปกว่าหลายสิบคนด้วยฝ่ามือสีแดงโลหิตนั่น “หนีเร็ว!” เหล่าผู้ฝึกตนอธรรมที่มามุงดูความสนุกต่างตกตะลึง แล้วพากันแตกหนีไปคนละทิศคนละทาง ราชาปีศาจบ้าไปแล้วหรือไง! “ตาย! ตาย!” ฝ่ามือสีแดงโลหิตสังหารผู้ฝึกตนอธรรมทีละคนทีละคน ราชาปีศาจโกรธจัดเสียจนแทบควันออกหู คนพวกนี้บุกมารนหาที่ตายกันทีละกลุ่มๆ นี่ทำให้เขากลายเป็นราชาปีศาจที่เสียหน้าและถูกดูแคลนมากที่สุดในประวัติศาสตร์ เขาโกรธจนต้องลงมือด้วยตัวเอง เดิมทีเขาคิดว่า หากลงมือเองก็คงจะพอทำให้ผู้ฝึกตนอธรรมพวกนั้นหวาดกลัวและขยาดได้ ทว่าความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย ยังมีพวกไม่กลัวตายอีกมากที่ยังคงมุ่งหน้ามายังวังของราชาปีศาจ “ไม่กลัวบอกพวกเจ้าหรอกนะ คนที่ถูกฝ่าพระหัตถ์ของใต้เท้าราชาปีศาจสังหารกับมือก็คือพี่ชายของข้า” “อะไรนะ? เป็นพี่ชายของเจ้าเรอะ? บ้าไปแล้ว!” ค่อยๆ กลายเป็นว่า ในวงการผู้ฝึกตนอธรรม คนที่บุกเข้าไปในวังของราชาปีศาจแล้วถูกราชาปีศาจฆ่าด้วยตัวเอง ถือเป็นเกียรติยศและอภิสิทธิ์สูงสุด! ไม่มีใครรู้เลยว่านี่เกิดขึ้นมาได้อย่างไร หรือเพราะเหตุใด ราชาปีศาจโกรธจนแทบกระอักเลือด เขา甚至ยังสงสัยว่าหรือจะมีวิชาฝึกตนอธรรมแบบใหม่ปรากฏขึ้น และวิชานั้นทำให้สมองของผู้ฝึกที่ฝึกมันมีปัญหา ไม่อย่างนั้นจะมีคนบ้าได้มากมายขนาดนี้เชียวหรือ “คุนอู่!” ราชาปีศาจกัดฟันกรอด ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้เกิดจากผู้ฝึกตนอธรรมตัวเล็กๆ ที่ชื่อคุนอู่นี่เอง ... “เจ้าเก็บตัวบำเพ็ญเพียร แต่เพียงออกคำสั่งเดียวก็สร้างกระแสในหมู่ผู้ฝึกตนอธรรมขึ้นมา เจ้าได้รับรางวัลเป็นกระจกหมื่นสวรรค์” ชูเสวียนหดหู่ใจ แดนลี้ลับนำโชคตั้งอยู่ในลานเล็กๆ มาเกือบสองเดือนแล้ว แต่กลับยังไม่ดึงดูดคนที่มีวาสนาใหญ่หลวงสักคน หรือในเขตใต้จะไม่มีคนที่มีวาสนาใหญ่หลวงอยู่เลย? แม้แดนลี้ลับนำโชคจะยังไม่ถูกกระตุ้นใช้งาน แต่ก็ยังคงมีความสามารถในการดึงดูดผู้ที่มีวาสนาใหญ่หลวงอยู่ หรือเพราะคนพวกนั้นอยู่ไกลเกินไป จึงต้องใช้เวลานานมากกว่าจะมาถึง? รางวัลจากระบบจู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว “???” เขาชะงักงันไปชั่วขณะ ออกคำสั่งเดียวแล้วสร้างกระแสในหมู่ผู้ฝึกตนอธรรม? กระแสอะไร? เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับคุนอู่อย่างแน่นอน ทว่าแม้แต่เขาเองก็ยังไม่ค่อยชัดเจนว่าคุนอู่ทำอะไรลงไปกันแน่ ถึงได้ก่อให้เกิดกระแสขึ้นมา นี่คือข้อเสียของการไม่มีข้อมูล เขาแม้แต่จะรู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้เกิดขึ้นในเขตใต้แล้ว เขาจำเป็นต้องหาวิธีเข้าควบคุมหอจันทร์ดำให้ได้ จากนั้นเขาก็ตรวจดูกระจกหมื่นสวรรค์ “กระจกหมื่นสวรรค์สามารถเชื่อมต่อไปยังหมื่นแคว้นได้แบบสุ่ม อีกทั้งยังสามารถถ่ายโอนสิ่งของได้...” ชูเสวียนดีใจอย่างยิ่งเมื่อเห็นเช่นนี้ กระจกหมื่นสวรรค์สามารถเชื่อมต่อกับแคว้นต่างๆ แบบสุ่มได้ และยังสามารถถ่ายโอนสิ่งของได้ด้วย ทว่าในตอนนี้มันยังไม่สามารถถ่ายโอนสิ่งมีชีวิตได้ จะทำได้ก็ต่อเมื่อพลังของชูเสวียนก้าวขึ้นไปถึงขอบเขตสวรรค์เท่านั้น ความสามารถในการเชื่อมต่อแบบสุ่มนี้ใช้งานได้เพียงวันละสามครั้ง นอกจากนี้ กระจกหมื่นสวรรค์ยังสามารถใช้กำหนดตำแหน่งหรือสิ่งมีชีวิตเฉพาะได้สามแห่ง หลังจากกำหนดแล้ว เขาจะตรวจดูจุดที่ถูกกำหนดไว้ได้ทุกเมื่อ หากใช้ตราประทับของกระจกหมื่นสวรรค์กับสิ่งมีชีวิต มันก็จะเคลื่อนที่ไปพร้อมกับสิ่งมีชีวิตนั้น ชูเสวียนแทบอดใจไม่ไหวที่จะเปิดใช้งานกระจกหมื่นสวรรค์ เมื่อเขาหลอมพลังวิญญาณเข้าไปในวัตถุศักดิ์สิทธิ์นั้น ผิวน้ำของกระจกหมื่นสวรรค์ก็เกิดระลอกคลื่นขึ้น ไม่นานก็ปรากฏภาพขึ้นมา สิ่งแรกที่เขาเห็นคือภูเขาสูงชันและป่าทึบ เขายังได้ยินเสียงคำรามของอสูรร้ายดังสะท้อนมาอีกด้วย เขาไม่รู้ว่ากระจกเชื่อมต่อไปยังที่ใด แต่ในขณะที่ภาพกำลังก่อตัวขึ้น ชูเสวียนก็เห็นร่างหนึ่งเข้าอย่างกะทันหัน เขาจึงโฟกัสไปที่ร่างนั้นแล้วขยายภาพให้ใหญ่ขึ้น หม่าคงล้มลงกับพื้น หอบหายใจราวกับบาดเจ็บสาหัส “หม่าคง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” ชายหนุ่มชุดดำข้างๆ เขาก็หอบไม่ต่างกัน ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลเช่นกัน เขาย่อตัวลงตรวจดูอาการของหม่าคง จากสภาพแล้ว พวกเขาน่าจะเพิ่งผ่านการต่อสู้อย่างหนักมา ฉัวะ! ทันใดนั้น แสงเย็นวาบหนึ่งก็แล่นผ่าน แล้วคมดาบก็แทงทะลุอกของชายหนุ่มชุดดำ “เจ้า!” ดวงตาของชายหนุ่มชุดดำเบิกกว้าง เขามองหม่าคงด้วยความไม่เชื่อ “ทำไม?” เขาไม่เคยคิดเลยว่าเพื่อนร่วมทางของตนจะหันมาลอบโจมตีเขาโดยไม่ให้สุ้มให้เสียง เขาใกล้ตายเต็มที ต้องการจะตอบโต้กลับ แต่เพิ่งผ่านศึกใหญ่มาและใช้พลังวิญญาณแทบหมดสิ้นไปแล้ว อีกทั้งคมดาบของหม่าคงยังตัดเส้นลมปราณของเขาขาดสะบั้นอีกด้วย ความมืดค่อยๆ ปกคลุมลงมา สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มพร่ามัว “ทำไม?” หม่าคงตอบด้วยสีหน้าอำมหิตว่า “แน่นอนว่าเพราะข้าอยากได้สมบัติทั้งหมดไว้คนเดียว ขอโทษด้วยนะพี่น้อง ความสามารถเจ้าดีกว่าข้า แต่คนที่หัวเราะเป็นคนสุดท้ายจะต้องเป็นข้า” เขาบิดคมดาบหนึ่งครั้ง ชีวิตของชายหนุ่มชุดดำก็ดับสิ้นลง หม่าคงยื่นมือไปหยิบถุงเก็บของของชายหนุ่มชุดดำ พอเปิดออกแล้วก็เก็บเข้ามาอย่างเบิกบาน ก่อนจะหันหลังเตรียมจากไป โฮก! ทันใดนั้น เสียงคำรามก็ดังสะเทือนขึ้น ต้นไม้หักโค่น แผ่นดินสั่นสะเทือน และกลิ่นอายอันทรงพลังสายหนึ่งก็ถาโถมเข้ามาใส่เขาเหมือนคลื่นยักษ์ สีหน้าของหม่าคงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “แย่แล้ว เป็นเสือสยบอสูรสวรรค์!” เขาพยายามลุกขึ้นแล้ววิ่งหนี แต่ยังไม่ทันไปได้ไกลนัก เสือดำตัวมหึมาก็ปรากฏขึ้นอยู่ข้างหลังเขาแล้ว ใบหน้าของหม่าคงซีดเผือดราวกับคนตาย เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาอยู่เพียงระดับเก้าของขอบเขตลึกล้ำเท่านั้น แต่เสือสยบอสูรสวรรค์นั้นแตะถึงระดับเจ็ดของขอบเขตว่างเปล่า หรืออาจจะสูงกว่านั้นด้วยซ้ำ ทันใดนั้น เขาก็เห็นรัศมีลึกลับปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ผ่านรัศมีนั้น เขาเห็นลานบ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง ในลานบ้านนั้น มีร่างหนึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางแสงศักดิ์สิทธิ์ ดูราวกับนักบุญ! “ผู้อาวุโส ช่วยข้าด้วย!” ตุบ! หม่าคงคุกเข่าลงแล้วตะโกน ชูเสวียนไม่คิดเลยว่า การใช้กระจกหมื่นสวรรค์ครั้งแรกของเขา จะได้เจอไอ้พี่น้องทรยศที่หักหลังสหายตัวเองเพื่อชิงสมบัติไปครอง เขากระตุ้นแสงศักดิ์สิทธิ์เจ็ดสีให้โอบรอบร่างตนเอง ราวกับเทพเจ้า “อย่าตกใจ!” “ข้าจะสอนวิธีหนึ่งให้เจ้า ซึ่งจะทำให้เจ้าข้ามขอบเขตไปสังหารเสือสยบอสูรสวรรค์ตัวนั้นได้อย่างง่ายดาย!” หม่าคงดีใจสุดขีด “ขอบพระคุณผู้อาวุโส รีบสอนวิธีให้ข้าเถิด!” ใบหน้าของชูเสวียนถูกแสงศักดิ์สิทธิ์บดบังมองไม่เห็น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยบารมีของผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทาน “ตอนที่เสือพุ่งเข้าใส่เจ้า ให้ใช้สองมือกำดาบไว้ แล้วสไลด์ลอดใต้ท้องมัน จากนั้นยกดาบขึ้นแทงเข้าที่ท้องของมัน ผ่าให้มันแยกออก” “จำไว้ว่า ท้องของอสูรทุกตัวคือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดจุดหนึ่งของมัน” หม่าคงอึ้งไปชั่วขณะ เขาหันไปมองเสือสยบอสูรสวรรค์ที่กำลังพุ่งเข้ามา เช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก แล้วถามเสียงสั่นว่า “ผู้อาวุโส วิธีนี้...จะใช้ได้จริงหรือ?” “ไม่ต้องกังวล ไม่มีปัญหาแน่นอน มันไม่มีทางคาดคิดว่าเจ้าจะสไลด์ลอดใต้ท้องมันแบบนี้หรอก ตามสุภาษิตว่าไว้ หากเจ้าชิงลงมืออย่างไม่ทันตั้งตัว ก็จะสังหารมันได้ในคราเดียว!” ชูเสวียนปลอบใจเขา “มีข้าคอยดูอยู่ จะมีอะไรผิดพลาดได้อย่างไร” ได้ฟังดังนั้น หม่าคงก็เริ่มสงบลง พร้อมคิดในใจว่า ‘ผู้อาวุโสกำลังทดสอบข้าแน่ๆ ใช่แล้ว ต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอน!’ เขากำดาบด้วยสองมือ หันกลับไปมองเสือสยบอสูรสวรรค์ด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว แทนที่จะถอยกลับ เขากลับพุ่งเข้าไปข้างหน้าแทน