บทที่ 37 คำพูดคือความจริง และคำพูดคือกฎ คุนอู๋จ้องหูเฉวียนอยู่เนิ่นนาน ก่อนเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าว่า “เจ้าคิดจะสละเม็ดวิญญาณโลหิตจริงๆ หรือ?” “ลัทธิของข้าหูเฉวียนลงเอยถึงขั้นนี้ ต้นตอของหายนะทั้งหมดก็มาจากตระกูลฉู่แห่งอาณาจักรฉิน ข้ากล้ำกลืนเรื่องนี้ไม่ลงแน่!” หูเฉวียนเอ่ยอย่างเดือดดาล แผนการที่สั่งสมมาหลายปีพังทลายในชั่วพริบตา และตัวเขาเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส หยวนชงกับผู้อาวุโสอีกสามคนก็ล้มตายในแคว้นฉู่แล้ว ลัทธิอธรรมแห่งอาณาจักรจันทร์ม่วงใกล้จะถูกกวาดล้างจนสิ้น ทั้งหมดเริ่มจากตระกูลฉู่ค้นพบสายลับของลัทธิ แล้วพยายามกวาดล้างลัทธิอธรรมออกจากแคว้นฉู่ “เจ้าจะยอมส่งมอบเม็ดวิญญาณโลหิตเพื่อแลกกับการตายของผู้อาวุโสตระกูลฉู่ไม่กี่คนจริงๆ น่ะหรือ? เจ้าคิดจะทำเรื่องแบบนี้จริงหรือ?” เม็ดวิญญาณโลหิตถูกกลั่นจากแก่นโลหิตของยอดยุทธ์นับหมื่นด้วยวิธีลับ และเป็นหนึ่งในสมบัติล้ำค่าที่สุดสำหรับผู้บำเพ็ญอธรรม ยิ่งไปกว่านั้น วิธีการกลั่นเม็ดวิญญาณโลหิตยังอยู่ในครอบครองของราชสำนักอธรรมเพียงผู้เดียว นี่จึงเป็นเหตุผลที่ราชสำนักอธรรมมีผู้แข็งแกร่งยอมสวามิภักดิ์อยู่ใต้บัญชามากมาย การบำเพ็ญของคุนอู๋อยู่ที่ขีดสุดของแดนว่างเปล่า เขาเป็นผู้บำเพ็ญอธรรมแดนว่างเปล่าที่ผ่านศึกมานานคนหนึ่ง ทว่าเขาก็ยังไม่อาจทะลวงเข้าสู่แดนเอกภาพได้ และอายุขัยก็กำลังจะสิ้นลงในไม่ช้า เม็ดวิญญาณโลหิตช่วยยืดอายุได้อย่างน้อยสิบปี อีกทั้งยังเพิ่มโอกาสในการทะลวงด่านได้ด้วย มันคือหนึ่งในสมบัติที่คุนอู๋ปรารถนามากที่สุดในตอนนี้ “เป้าหมายหลักของข้าคือลูกชายของฉู่ชิวลั่ว ขอแค่จับตัวลูกชายของฉู่ชิวลั่วได้ ข้าก็มีวิธีแก้แค้นตระกูลฉู่อีกมากมาย” “ยิ่งไปกว่านั้น เขาเป็นลูกชายของฉู่ชิวลั่ว ข้าอยากเห็นนักว่าตระกูลฉู่จะมีคุณธรรมถึงขั้นลงมือฆ่าสมาชิกในตระกูลของตนเองได้จริงหรือไม่!” หูเฉวียนกัดฟันกรอดด้วยความแค้น “เอาล่ะ ข้าจะตกลงทำเรื่องนี้ให้” คุนอู๋พยักหน้าเห็นด้วย เขาติดอยู่ที่ขีดสุดของแดนว่างเปล่ามานานเกินไปแล้ว และเหลือเวลาไม่มากอีกด้วย นี่เป็นโอกาสทองของเขา แม้ตระกูลฉู่จะไม่อ่อนแอ แต่ด้วยวิธีการและพลังของเขา ตราบใดที่เขาไม่บุกเข้าไปซึ่งๆ หน้าแล้วถูกล้อมโจมตี เขาก็มั่นใจว่าจะหนีออกมาได้โดยไม่บาดเจ็บหลังจากจับเป้าหมายได้ หูเฉวียนยกมือสะบัด ครึ่งหนึ่งของเม็ดวิญญาณโลหิตลอยออกไป “ทำเรื่องนี้สำเร็จเมื่อไร ข้าจะให้ส่วนที่เหลือกับเจ้า!” คุนอู๋รับเม็ดวิญญาณโลหิตไว้ แล้วเหลือบมองหูเฉวียนอย่างลึกซึ้ง ก่อนหันหลังจากไป เขาไม่กังวลว่าหูเฉวียนจะผิดคำพูด เขาเชื่อว่าหูเฉวียนไม่มีทางกล้ายั่วโทสะผู้แข็งแกร่งแดนว่างเปล่าขั้นสูงสุดที่เหลือเวลาไม่มากอย่างเขาแน่ ที่คุนอู๋ไม่แย่งชิงเม็ดวิญญาณโลหิตไปตรงๆ ก็เพราะหูเฉวียนเป็นคนของราชสำนักอธรรม และเม็ดวิญญาณโลหิตก็ถือเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของราชสำนักอธรรม หากเขากล้าแย่งชิง ต่อให้โชคดีทะลวงเข้าสู่แดนเอกภาพได้ เขาก็ต้องตายอย่างแน่นอน ทว่า หากหูเฉวียนผิดคำ เขาก็จะฆ่าหูเฉวียนแล้วชิงเม็ดวิญญาณโลหิตส่วนที่เหลือกลับมา ราชสำนักอธรรมจะไม่พูดหรือทำอะไร เพราะการกระทำของเขายังอยู่ในกรอบกฎอย่างสมบูรณ์ ไม่มีผู้บำเพ็ญอธรรมคนใดกล้าฝ่าฝืนกฎของราชสำนักอธรรม ตระกูลฉู่ไม่ใช่ตระกูลที่อ่อนแอ ฉู่เทียนหมิงเองก็มีพลังไม่ด้อยไปกว่าเขา ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังมีอาวุธล้ำค่าอยู่ในมือ หากต้องสู้กันจริง คุนอู๋ไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะฉู่เทียนหมิงได้ อีกอย่าง เขาเองก็แก่ชราแล้ว พลังจึงถดถอยลงไปเล็กน้อยตามกาลเวลา อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่เขาไม่ถูกผู้แข็งแกร่งระดับแปดของแดนว่างเปล่าขึ้นไปล้อมโจมตี เขาก็มั่นใจว่าจะหนีรอดไปได้ จุดประสงค์ของการลงมือครั้งนี้ก็แค่จับลูกชายของฉู่ชิวลั่ว และฆ่าผู้อาวุโสตระกูลฉู่สักไม่กี่คนระหว่างทางเท่านั้น ขอเพียงเขาแอบแฝงตัวเข้าไปในเขตของตระกูลฉู่เงียบๆ แล้วจับลูกชายของฉู่ชิวลั่วได้ การฆ่าผู้อาวุโสตระกูลฉู่ไม่กี่คนที่เฝ้าแคว้นฉู่ระหว่างทางกลับก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลยสำหรับเขา พอถึงตอนที่ผู้แข็งแกร่งของตระกูลฉู่รู้ตัว เขาก็กลับสู่อาณาจักรจันทร์ม่วงและได้เม็ดวิญญาณโลหิตมาแล้วอย่างสมบูรณ์ เมื่อใดที่เขาทะลวงเข้าสู่แดนเอกภาพได้ ผู้แข็งแกร่งของตระกูลฉู่คนไหนกันที่เขาจะต้องหวาดกลัว? หากทะลวงไม่ได้ อีกไม่กี่ปีเขาก็จะตายอยู่ดี แล้วจะต้องกลัวอะไรอีก? ... ฉู่เสวียนดีดนิ้วเบาๆ เหลือเวลาอีกเพียงเจ็ดวันเท่านั้นก่อนถึงเส้นตายครบหนึ่งปี เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน โดยไม่รู้ตัว เขาพำนักอยู่ในเรือนเล็กๆ แห่งนี้มาเกือบครบหนึ่งปีแล้ว ภายในเวลาไม่ถึงปี เขาทะลวงจากแดนสามัญขึ้นมาถึงแดนความจริง ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ใครจะเชื่อกัน? ความเร็วในการบำเพ็ญเช่นนี้คงทำให้ลูกรักสวรรค์นับไม่ถ้วนต้องหลั่งน้ำตา และทำให้องค์ชายสวรรค์กับองค์หญิงสวรรค์ทรุดสลายไปตามๆ กัน! เหลืออีกเจ็ดวัน... คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นในช่วงนั้นหรอกใช่ไหม คงไม่มีใครมารบกวนเขาใช่หรือไม่? มีอะไรสุขไปกว่าการปลีกวิเวกแล้วค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้นอีกหรือ คำตอบคือไม่มี นอกเรือนเล็กๆ นั้น มีคนคนหนึ่งกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ อีกฝ่ายเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังและแอบซ่อนสุดๆ ฉู่เสวียนถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ พวกผู้บำเพ็ญอธรรมพวกนี้เป็นอะไรถึงได้เป็นแบบนี้กันหมด? ทำไมพอเข้ามาในเขตของตระกูลฉู่แล้ว ถึงชอบตามหาเขาทันทีอยู่เรื่อย หรือเป็นเพราะข้าเป็นลูกชายของฉู่ชิวลั่วกันแน่? เมื่อคุนอู๋มาถึงหน้าเรือนเล็ก เขาก็ปิดกั้นบริเวณรอบข้างทันที ไม่ให้เสียงใดเล็ดลอดออกไปได้ ต่อให้อีกฝ่ายตะโกนจนคอแห้ง ก็ไม่มีใครรับรู้ได้ “เจ้าคือลูกชายของฉู่ชิวลั่วหรือ?” คุนอู๋ถาม เมื่อมองไปยังฉู่เสวียนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เอน เขาก็เห็นเป้าหมายจ้องกลับมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ข้าเป็นลูกชายของฉู่ชิวลั่วจริง แต่ช่วยทำให้ข้าเข้าใจสักเรื่องหน่อยได้ไหม ทำไมพวกพวกลัทธิของเจ้าถึงชอบมาหาข้าอยู่เรื่อย? หรือว่าพ่อข้าไปขุดสุสานบรรพบุรุษของลัทธิเจ้าเข้า?” ฉู่เสวียนถอนหายใจแล้วเอ่ย “ฮ่า ข้าเฒ่าคนนี้ไม่ใช่คนของลัทธิอธรรม แต่ข้าถูกลัทธิจ้างมา เด็กน้อย เจ้าควรเชื่อฟังแล้วตามข้าไปอย่างว่าง่าย” คุนอู๋ยิ้ม ก่อนยกมือขึ้นคว้าตัวฉู่เสวียน ไม่ใช่คนของลัทธิ? ฉู่เสวียนแปลกใจ พลังของคุนอู๋อยู่ที่ขีดสุดของแดนว่างเปล่า แต่ดูเหมือนจะมีอายุขัยเหลืออยู่ไม่มาก และราวกับพร้อมจะสิ้นลมได้ทุกเมื่อ เขานึกว่าอีกฝ่ายจะเป็นเฒ่าลึกลับของลัทธิอธรรมเสียอีก ฉู่เสวียนไม่สนใจมือที่ยื่นเข้ามา เขาเอ่ยอย่างเฉยเมยว่า “คุกเข่า” ตุบ! คุนอู๋คุกเข่าลงทันที วาจาของเขาคือความจริง วาจาของเขาคือกฎ! ฉู่เสวียนที่อยู่ระดับสามของแดนความจริงใช้คาถาสัจวาจากับคุนอู๋ซึ่งอยู่ที่ขีดสุดของแดนว่างเปล่า พลังของมันราวกับกฎเกณฑ์แห่งมหามรรคา และคุนอู๋ไม่มีความสามารถจะต่อต้านวาจาของเขาได้เลย เมื่อพลังของเขาเพิ่มขึ้น พลังของคาถาสัจวาจาก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย และไม่จำกัดแค่การบังคับให้คนพูดความจริงอีกต่อไป มันสามารถกดทับใส่ผู้ที่มีระดับบำเพ็ญต่ำกว่า ให้ต้องกระทำทุกอย่างไปตามคำสั่งของเขาได้ กลืนน้ำลายเอื๊อก! คุนอู๋อดไม่ได้ที่จะเหงื่อแตกพลั่ก พลังปราณปั่นป่วนพุ่งทะลักออกจากร่าง เขาพยายามจะลุกขึ้นแล้วหนีไป “คุกเข่าให้ดี อย่าคิดจะหนี!” ฉู่เสวียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบอีกครั้ง ทันทีที่สิ้นเสียง พลังปราณที่กำลังปั่นป่วนของคุนอู๋ก็สงบลง ความคิดที่จะหลบหนีก็หายวับไปเช่นกัน! เหงื่อเย็นหยดลงมาตามหน้าผาก คุนอู๋หวาดกลัวสุดขีด พลังแบบนี้คืออะไรกัน? นี่คือแดนจักรพรรดิในตำนานอย่างนั้นหรือ? เขาเป็นลูกชายของฉู่ชิวลั่วจริงๆ หรือ? ใครจะเชื่อกัน! ตระกูลฉู่ช่างน่าหวาดกลัวเหลือเกิน! คุนอู๋สาปแช่งหูเฉวียนอยู่ในใจแทบตาย “บอกที่มาของเจ้า และบอกจุดประสงค์ที่มาที่นี่มา” ฉู่เสวียนยังคงใช้คาถาสัจวาจาต่อไป คุนอู๋เปิดปากแล้วเล่าทุกอย่างออกมา เขาหวาดผวา ทำไมแค่ฝ่ายตรงข้ามเอ่ยเพียงประโยคเดียว เขาก็ยอมเปิดเผยทุกอย่างเสียหมด? ไม่มีทางให้ต่อต้านเลยแม้แต่น้อย หลังฟังคำอธิบายของคุนอู๋ ฉู่เสวียนก็พูดไม่ออก พวกผู้บำเพ็ญอธรรมพวกนี้สมองมีปัญหาหรืออย่างไร? จะถูกกวาดล้างอยู่แล้วแท้ๆ แต่กลับยังไม่รู้จักหยุด ต้องมาคอยก่อกวนเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่อย่างนี้ หรือว่าเคล็ดวิชาอธรรมที่พวกเขาฝึกกันจะทำให้สมองเน่าไปแล้ว? ฉู่เสวียนเหลือบมองคุนอู๋ เขาไม่มีความคิดจะดึงคุนอู๋มาเป็นสมุนเลยแม้แต่น้อย ไร้ประโยชน์เกินไป แค่เขาติดอยู่ที่ขีดสุดของแดนว่างเปล่ามานานขนาดนี้ ก็พอจะเห็นได้ชัดแล้วว่าอีกฝ่ายมีพรสวรรค์ต่ำเตี้ยแค่ไหน ตราบใดที่พรสวรรค์ไม่ได้แย่จนเกินไป หลังจากสะสมมานานขนาดนี้ ก็ย่อมทะลวงเข้าสู่แดนเอกภาพได้แล้ว พวกขยะไร้ค่าก็ไม่มีค่าอะไรเลย ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายก็เหลือเวลาไม่มากแล้ว ฉู่เสวียนจะช่วยให้อีกฝ่ายทะลวงด่านได้อย่างนั้นหรือ? ไม่! นั่นคือการสิ้นเปลืองทรัพยากรเปล่าๆ ฉู่เสวียนไม่ได้ฆ่าคุนอู๋โดยตรง แต่เลือกใช้ตราผนึกวิญญาณเมล็ดพันธุ์ควบคุมเขาแทน จากนั้นเขาก็นึกถึงระเบิดอสนีบาตที่ระบบมอบให้เขาเมื่อไม่นานมานี้ เขาหยิบออกมาหลายลูกทันที แล้วจับยัดใส่มือคุนอู๋ทั้งหมด จากนั้นก็ควบคุมเจตจำนงของอีกฝ่ายโดยตรง สั่งให้เขานำระเบิดอสนีบาตไปก่อเรื่องที่เมืองหลวงของราชสำนักอธรรม เขาจะระเบิดราชสำนักอธรรมให้ได้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ “ไป ใช้ลมหายใจสุดท้ายของเจ้าให้เปล่งประกายเถอะ อย่างน้อยการมีอยู่ของเจ้าในโลกนี้ก็จะไม่สูญเปล่า” ฉู่เสวียนโบกมือ ส่งคุนอู๋จากไป