บทที่ 114 - การรักษาครั้งที่สองของหลินรั่วซี หลังจากกินข้าวเสร็จ ป้าซุ่ยซีกับจ้าวเยียนเยียนล้างจานกันอยู่ หลินรั่วซีก็พาเย่เฉินเข้าไปในห้องของเธอทันที “เย่เฉิน ครั้งนี้ต้องถอดกระโปรงเหมือนครั้งก่อนอีกหรือเปล่า” หลินรั่วซีถาม หน้าแดงเรื่อ “แน่นอน รีบถอดกระโปรงเถอะ เราจะเริ่มกันเดี๋ยวนี้” เย่เฉินบอกหลินรั่วซีให้ถอดกระโปรง เขาไม่อยากเสียเวลา “เย่เฉิน ครั้งนี้ต้องถอดกระโปรงเหมือนครั้งก่อนอีกหรือเปล่า” หลินรั่วซีถาม หน้าแดงเรื่อ “แน่นอน รีบถอดกระโปรงเถอะ เราจะเริ่มกันเดี๋ยวนี้” เย่เฉินบอกหลินรั่วซีให้ถอดกระโปรง เขาไม่อยากเสียเวลา หลินรั่วซีเม้มปาก แม้เย่เฉินจะเคยเห็นเธอมาก่อน แต่หลินรั่วซีก็ยังรู้สึกอายอยู่ดีเมื่อเขามองเห็นต้นขาของเธอ “ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้หายดี” หลินรั่วซีปลอบตัวเอง แล้วเริ่มถอดกระโปรงออก ตอนนี้กระโปรงของหลินรั่วซีถูกถอดออกไปแล้ว เหลือเพียงกางเกงในสีขาวเรียบๆ สายตาของเย่เฉินไม่เคยละไปจากส่วนลับของหลินรั่วซีเลย “เย่เฉิน เราเริ่มกันเลย” หลินรั่วซีเห็นสายตาเร่าร้อนของเย่เฉิน แต่เธอกลับไม่ดุเขา ตรงกันข้าม เธอยังรู้สึกดีเล็กน้อยที่เสน่ห์ของตัวเองทำให้ศิษย์ของเธอหลงใหล “อาจารย์ครับ กรุณานอนลงบนเตียง” เย่เฉินบอกให้หลินรั่วซีนอนลงบนเตียง หลินรั่วซีเชื่อฟังอย่างว่าง่าย เธอนอนลงบนเตียงแล้วรอให้เย่เฉินรักษา เย่เฉินก้าวเข้าไป ยกขาทั้งสองข้างของหลินรั่วซีขึ้น “อาจารย์หลิน มันจะร้อนนิดหน่อย หวังว่าคุณจะทนไหว” มือทั้งสองข้างของเย่เฉินวางอยู่บนต้นขาของหลินรั่วซี เขาใช้พลังไฟละลายหยางเยือกแข็งที่แฝงอยู่ในเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อของเธอ หลินรั่วซีรู้สึกร้อนจัดจากมือของเย่เฉิน มันต่างจากครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง “เย่เฉิน ร้อนมาก... เหมือนผิวฉันจะไหม้เลย” หลินรั่วซีครางออกมาเพราะความร้อนจากมือของเย่เฉิน “อาจารย์หลิน อดทนอีกสักครู่ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” เย่เฉินควบคุมเปลวไฟให้ค้นหาและสลายจุดเย็นจัดในเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อของหลินรั่วซี หลินรั่วซีใช้มือปิดปากตัวเอง พยายามกลั้นเสียงร้องไม่ให้เล็ดลอดออกไปนอกห้อง หลังจากเย่เฉินพยายามอยู่ราวห้านาที เขาก็หยิบเข็มขึ้นมาแล้วแทงลงไปที่ต้นขาของหลินรั่วซี หลินรั่วซีรู้สึกเหมือนถูกมดกัดตอนที่เย่เฉินแทงเข็มลงไปที่ต้นขา เข็มปล่อยไอเย็นออกมา ไอเย็นที่ค้างอยู่ในร่างของหลินรั่วซีถูกระบายออกไปอย่างสมบูรณ์ ตอนนี้หลินรั่วซีหายดีแล้วอย่างสมบูรณ์ “อาจารย์ เสร็จแล้ว” เย่เฉินพูดกับหลินรั่วซีที่กำลังนอนอยู่บนเตียง ลมหายใจของหลินรั่วซีขึ้นๆ ลงๆ เสื้อผ้าทั้งตัวของเธอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ยิ่งทำให้เธอดูยั่วยวนมากขึ้น หลินรั่วซีไม่มีแรงลุกจากเตียง จึงต้องให้เย่เฉินช่วยพยุงลงจากเตียง เย่เฉินช่วยพยุงหลินรั่วซีลงจากเตียง “ขอบคุณ ฉันจะไปอาบน้ำก่อนนะ” หลินรั่วซีพยายามลุกขึ้น พอเพิ่งยืนได้ ขาของเธอก็อ่อนแรงจนเกือบล้ม โชคดีที่เย่เฉินซึ่งอยู่ใกล้เธอคว้าเอาไว้ได้ทัน ทำให้หลินรั่วซีไม่ล้มลงพื้น เย่เฉินโอบเอวหลินรั่วซี ดึงเธอเข้ามาแนบอก “อาจารย์ ผมจะช่วยพาไปห้องน้ำเอง” หลินรั่วซีรู้สึกสบายมากที่อยู่ในอ้อมแขนของเย่เฉิน กลิ่นกายของเขาทำให้เธอวาบหวิว หลินรั่วซีมองเย่เฉินด้วยสายตาอ่อนโยน เธอเผลอเผยอริมฝีปากและหลับตาลง ราวกับกำลังอ้อนขอจูบจากเย่เฉิน เย่เฉินประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นหลินรั่วซีในสภาพนั้น พอเห็นอย่างนี้ เขาก็รู้ทันทีว่าเธอต้องการอะไร จึงโน้มริมฝีปากเข้าไปจูบเธอ ทั้งสองจูบกันในที่สุด หลินรั่วซีรู้สึกถึงความรู้สึกประหลาดที่เอ่อล้นในหัวใจขณะจูบกับเย่เฉิน มันทั้งตื่นเต้นและสนุกมาก แกร๊ก ประตูห้องเปิดออกกะทันหัน หลินรั่วซีและเย่เฉินต่างตกใจสุดขีด “รั่วซี เย่เฉินไปแล้วหรือ...” ซุ่ยซีพูดได้แค่นั้นก็ชะงัก ซุ่ยซีเห็นเย่เฉินกับหลินรั่วซีกำลังจูบกันอยู่ในห้องนี้ กระโปรงของหลินรั่วซีถูกถอดออกไป เหลือเพียงกางเกงใน คนโง่ยังดูออกเลยว่าพวกเขากำลังทำอะไรกัน “อ๊ะ ขอโทษที่รบกวนเรื่องดีๆ ของพวกเธอนะ” ซุ่ยซีรีบปิดประตูอย่างตื่นตระหนก ซุ่ยซีไม่คิดเลยว่าความสัมพันธ์ของหลินรั่วซีกับเย่เฉินจะมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องการแต่งงานครั้งที่สองของหลินรั่วซีอีกต่อไป ดูเหมือนอีกไม่นานทั้งสองคนคงจะพัฒนาความสัมพันธ์ไปไกลกว่านี้ ซุ่ยซีเดินจากหน้าห้องของหลินรั่วซีไปพร้อมรอยยิ้ม ใบหน้าของหลินรั่วซีแดงก่ำราวกับผลแอปเปิล ถูกแม่มาเห็นในสภาพนี้แล้วเธอจะไม่อายได้ยังไง หลินรั่วซีด่าตัวเองว่าเผลอใจไปมากเกินไป เย่เฉินยังเป็นนักเรียนของเธออยู่ ในฐานะอาจารย์ เธอจะไปทำเรื่องไม่เหมาะสมกับนักเรียนของตัวเองได้ยังไง หลินรั่วซีรีบผละออกจากอ้อมกอดของเย่เฉินแล้วเข้าไปในห้องน้ำในห้องนี้ เธอล็อกประตูไว้ไม่ให้ใครเข้ามาข้างใน เมื่อเห็นหลินรั่วซีจากไป เย่เฉินก็รู้สึกเสียดาย ทั้งที่เมื่อครู่มันเกือบจะได้ไปต่อแล้ว ครืน... ครืน... ครืน... ครืน... ข้างนอกฟ้าคะนอง ดูเหมือนฝนจะตกในไม่ช้า เย่เฉินออกมาจากห้องของหลินรั่วซี พอไปถึงห้องรับแขก จ้าวเยียนเยียนก็กำลังเล่นไพ่กับซุ่ยซี “ป้าครับ ผมขอตัวกลับก่อนนะ” เย่เฉินกล่าวลาและตั้งใจจะกลับบ้าน “จะรีบไปไหน อยู่ต่ออีกหน่อยสิ ฉันแน่ใจว่ารั่วซีคงดีใจที่คุณอยู่ที่นี่นานขึ้น” ซุ่ยซีไม่ยอมให้เย่เฉินกลับ และอยากให้เขาอยู่ต่ออีกหน่อย “ป้าครับ ถ้าผมไม่รีบกลับ เดี๋ยวฝนจะตกเอา” เย่เฉินยังยืนยันจะกลับบ้าน เย่เฉินแทบรอไม่ไหวที่จะกลับบ้าน แล้วเข้าไปในประตูเซียนเพื่อบำเพ็ญคู่กับจ้าวเยียนเยียนในคืนนี้ เขาจะไม่ยอมปล่อยจ้าวเยียนเยียนไปง่ายๆ แน่ เย่เฉินส่งสัญญาณให้จ้าวเยียนเยียนว่าคืนนี้จะเข้าไปในประตูเซียนด้วยกัน ทันใดนั้นฝนก็เทลงมาอย่างหนัก “เย่เฉิน อยู่ที่นี่คืนนี้ดีไหม ข้างนอกฝนตกหนักมาก กลับบ้านตอนฝนตกแบบนี้ไม่ดีหรอก” เมื่อมองออกไปข้างนอกเห็นว่าฝนตกหนักมาก ซุ่ยซีจึงแนะนำให้เย่เฉินค้างคืนที่นี่ เย่เฉินรู้สึกไม่ดีที่ต้องปฏิเสธความหวังดีของป้าซุ่ยซีซ้ำแล้วซ้ำเล่า “งั้นผมจะอยู่ที่นี่จนกว่าฝนจะซาลง” “เย่เฉิน มานี่สิ มาเล่นไพ่ด้วยกัน” จ้าวเยียนเยียนเรียกเย่เฉินให้มาเล่นไพ่ เย่เฉินนั่งลงข้างจ้าวเยียนเยียนแล้วร่วมเล่นไพ่กับผู้หญิงทั้งสองคน