บทที่ 95 - การฆาตกรรมที่วางแผนไว้ “หยุนห่าว ทำไมนายยังอยู่ที่นี่อีก ฉันไม่ได้บอกให้ออกไปจากที่นี่แล้วเหรอ ฉันไม่ชอบคนขี้โกหกอย่างนาย” เฟิงเสวี่ยไม่พอใจ เพราะหยุนห่าวชอบเข้ามายุ่งเรื่องของเธอทุกเรื่องเสมอ “เสวี่ยที่รัก ฉันกำลังช่วยเธอให้พ้นจากเสียงกู่ฉินของผู้หญิงคนนั้นนะ เช้านี้ฉันเคยได้ยินเธอเล่นกู่ฉินมาแล้ว ปวดหัวจะตาย” หยุนห่าวเล่าประสบการณ์ของตัวเองเมื่อเช้านี้ “ถ้านายยังเรียกฉันแบบนั้นอีก ฉันจะเริ่มเมินนายแล้วนะ ยังไงเราสองคนก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน” เฟิงเสวี่ยรู้สึกขยะแขยงทุกครั้งที่ถูกหยุนห่าวเรียกแบบนั้น “ก็ได้ แต่ครั้งนี้ฟังฉันให้ดี อย่าให้ผู้หญิงคนนั้นเล่นเครื่องดนตรีให้เธอฟัง ไม่อย่างนั้นเธอจะเสียใจทีหลัง” หยุนห่าวเตือนเฟิงเสวี่ยอย่างจริงจัง เฟิงเสวี่ยไม่สนใจหยุนห่าว แล้วพาจ้าวเยียนเยียนขึ้นเวที เธออยากเห็นกับตาว่าจ้าวเยียนเยียนเล่นดนตรีได้แย่แค่ไหน เพราะเย่เฉินเป็นคนบอกเองว่าเขากำลังฝึกสอนเด็กสาวคนนี้อยู่ จ้าวเยียนเยียนดูร่าเริงและมีความสุขมาก เพราะได้อยู่บนเวทีเดียวกับเฟิงเสวี่ย “ขอทราบชื่อของคุณได้ไหมคะ” เฟิงเสวี่ยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเด็กสาวคนนี้สวยกว่าเธออยู่เล็กน้อย เฟิงเสวี่ยเริ่มสงสัยขึ้นมาหน่อยๆ ว่าสาวสวยขนาดนี้ทำไมถึงไปอยู่กับเย่เฉินที่น่ารำคาญคนนั้นได้ “ฉันชื่อจ้าวเยียนเยียน” จ้าวเยียนเยียนแนะนำตัว “งั้นจ้าวเยียนเยียน เธออยากเล่นเพลงไหนของฉัน” เฟิงเสวี่ยถามจ้าวเยียนเยียน “เอาเพลงรักนิรันดร์ ฉันชอบเพลงนี้ที่สุด” คำขอของจ้าวเยียนเยียนคือเพลงรักนิรันดร์ เฟิงเสวี่ยพยักหน้ารับ จ้าวเยียนเยียนเดินไปยังที่ที่เตรียมกู่ฉินไว้ล่วงหน้า บทเพลงรักนิรันดร์ต้องบรรเลงด้วยกู่ฉิน “ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงานนี้ เพื่อสร้างความรื่นเริงให้ทุกคน ฉันจะขอมอบบทเพลงรักนิรันดร์ให้ทุกคนฟัง จ้าวเยียนเยียน มาเริ่มกันเถอะ” เฟิงเสวี่ยพูดกับจ้าวเยียนเยียนให้เริ่มบรรเลงกู่ฉินของเธอทันที ทุกคนจะต้องเสียใจแน่ที่ยอมให้ผู้หญิงคนนั้นเล่นกู่ฉิน หยุนห่าวเอามือปิดหูแน่นไปแล้ว เพื่อไม่ให้ได้ยินเสียงกู่ฉินของจ้าวเยียนเยียน มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สนใจคำพูดของหยุนห่าว “เฟิงเสวี่ย... เฟิงเสวี่ย... เฟิงเสวี่ย... เฟิงเสวี่ย...” บางคนเริ่มตะโกนเรียกชื่อเฟิงเสวี่ย เย่เฉินไม่พอใจอย่างยิ่ง แล้วพูดว่า “เฮ้ ยังอยากโดนอีกใช่ไหม” เพราะหยุนห่าวกล้าเยาะเย้ยจ้าวเยียนเยียนต่อหน้าคนอื่น หยุนห่าวถึงกับพูดไม่ออก และไม่กล้าพูดอะไรอีก เขาแค่อยากเห็นคนอื่นทรมานเท่านั้น จ้าวเยียนเยียนเริ่มบรรเลงกู่ฉิน “ติง ติง ติง” “ว้าว ไพเราะมาก” ทุกคนรู้สึกสบายตัวไปหมดเมื่อจ้าวเยียนเยียนบรรเลงกู่ฉิน ซูอวี่หย่าประหลาดใจมากเมื่อเห็นว่าจ้าวเยียนเยียนเล่นได้ดีขนาดนี้ นี่อยู่ในระดับที่สูงมาก เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน ตอนที่ซูอวี่หย่าไปสอนชั้นเรียนของจ้าวเยียนเยียน ตามที่เธอรู้ จ้าวเยียนเยียนยังเล่นได้ไม่ถึงขนาดนี้เลย อะไรกันที่ทำให้จ้าวเยียนเยียนพัฒนาฝีมือได้เร็วขนาดนี้ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอหรือเปล่า ซูอวี่หย่าเริ่มสนใจเย่เฉินขึ้นมา เฟิงเสวี่ยเองก็เคลิ้มไปกับเสียงกู่ฉินของจ้าวเยียนเยียน จนลืมร้องเพลงไปเลย หยุนห่าวปิดหูแน่นมาก แต่ทำนองของจ้าวเยียนเยียนก็ยังลอดเข้ามาให้ได้ยินอยู่บ้าง ศีรษะของเขาเริ่มปวดอีกครั้ง “อ๊าก หยุดเดี๋ยวนี้ เสียงกู่ฉินของเธอทำให้หูฉันกับหัวฉันปวดไปหมด” หยุนห่าวทนไม่ไหวแล้ว จึงตะโกนออกมาสุดเสียง คนที่กำลังเพลิดเพลินกับเสียงกู่ฉินของจ้าวเยียนเยียนต่างถูกรบกวนด้วยเสียงกรีดร้องของหยุนห่าว จ้าวเยียนเยียนจึงหยุดเล่นกู่ฉินเช่นกัน “หยุนห่าว นายเป็นอะไรไป ไม่ได้ยินเหรอว่าเธอเล่นกู่ฉินได้ดีมาก” เฟิงเสวี่ยจ้องหยุนห่าวเขม็ง “ถ้าไม่ชอบก็ไสหัวออกไปซะ” “ออกไปเลย นายกำลังรบกวนพวกเราที่กำลังชื่นชมเสียงดนตรีอันไพเราะนี้อยู่” “ไล่เขาออกไปจากที่นี่กันเถอะ” พวกแฟนคลับของเฟิงเสวี่ยช่วยกันไล่หยุนห่าวออกจากห้องโถง หยุนห่าวถูกคนจำนวนมากลากไปยังทางออก จากนั้นคนพวกนั้นก็เหวี่ยงเขาออกจากห้องโถง “ถ้านายกล้าเข้ามาอีก พวกเราจะรุมนาย” ก่อนจากไป ทุกคนยังเตือนหยุนห่าวไม่ให้กลับเข้าห้องโถงมาอีก หยุนห่าวทำอะไรพวกแฟนคลับของเฟิงเสวี่ยจำนวนมากไม่ได้เลย “คอยดูเถอะ ฉันจะทำให้พวกแกเสียใจ” หยุนห่าวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดโทรหาใครบางคน ตื๊ด สายเชื่อมต่อแล้ว “มีอะไร เจ้าหนู” เสียงจากปลายสายอีกฝั่งเอ่ยขึ้น “พ่อ ผมอยากให้พ่อฆ่าคนคนหนึ่งให้ผม” หยุนห่าวบอกกับพ่อของเขาว่าอยากให้ช่วยฆ่าคนคนหนึ่ง “คนคนนั้นเป็นใคร มีภูมิหลังใหญ่โตหรือไม่” พ่อของหยุนห่าวไม่ได้ตอบรับคำขอของหยุนห่าวในทันที แต่ถามก่อนว่าคนที่หยุนห่าวอยากให้ฆ่านั้นมีภูมิหลังอย่างไร “พ่อไม่ต้องกังวลเรื่องภูมิหลังของคนคนนั้นหรอก ถึงเขาจะตายก็จะไม่มีใครสงสัย” หยุนห่าวพูดเพื่อให้พ่อของเขาวางใจ “ถ้าอย่างนั้นก็ทำตามใจแกเถอะ” พ่อของหยุนห่าววางสายทันที เมื่อพ่ออนุญาตแล้ว ตอนนี้หยุนห่าวก็สามารถไปจ้างมือสังหารมาฆ่าเย่เฉิน และลักพาตัวจ้าวเยียนเยียนได้แล้ว เขาแทบรอไม่ไหวที่จะลงโทษจ้าวเยียนเยียนบนเตียง หยุนห่าวออกจากอาคารไป เขาแทบรอไม่ไหวที่จะเห็นเย่เฉินตาย ในห้องโถง เฟิงเสวี่ยกับจ้าวเยียนเยียนประสานกันได้อย่างน่าทึ่ง ทุกคนดูจะสนุกกับการแสดงของทั้งสองคนอย่างมาก เฟิงเสวี่ยกับจ้าวเยียนเยียนไม่ได้เล่นแค่เพลงเดียว แต่ลองเล่นเพลงของเฟิงเสวี่ยหลายเพลง “คุณชาย ขอทราบชื่อของคุณได้ไหมคะ” ซูอวี่หย่าตั้งใจจะทำความรู้จักกับเย่เฉินตั้งแต่นี้ “ผมชื่อเย่เฉิน เป็นแฟนของจ้าวเยียนเยียน” เย่เฉินไม่รังเกียจที่จะทำความรู้จักกับสาวสวยอย่างซูอวี่หย่า “อ้อ งั้นคุณคือคุณชายเย่ ฉันชื่อซูอวี่หย่า เป็นเจ้าของที่นี่” ซูอวี่หย่าแนะนำตัวกับเย่เฉิน “เมื่อกี้คุณบอกว่าคุณเป็นคนสอนจ้าวเยียนเยียน ใช่ไหมคะ” เย่เฉินพยักหน้า “ใช่ครับ ถูกต้อง” ไม่มีทางที่เย่เฉินจะบอกได้ว่าจ้าวเยียนเยียนเรียนเคล็ดวิชาท่วงทำนองเทพธิดามา “คุณชายเย่ ถ้าคุณไม่รังเกียจ อยากมาสอนที่นี่ไหม ช่วงนี้ทางเราขาดครูสอนอยู่พอดี” ซูอวี่หย่าเสนอให้เย่เฉินมาทำงานที่นี่ “ขอโทษครับคุณผู้หญิง แต่ผมต้องปฏิเสธ” เย่เฉินปฏิเสธซูอวี่หย่าอย่างสุภาพ เขาไม่ได้รู้เรื่องเครื่องดนตรีเท่าไร จริงๆ แล้วเขาแค่ดูจากวิดีโอเมื่อคืนก่อนแล้วทำตามเท่านั้น “อ้อ น่าเสียดายจัง ถ้าคุณเปลี่ยนใจ ติดต่อฉันได้เลยนะคะ” ซูอวี่หย่ายื่นนามบัตรให้เย่เฉิน เย่เฉินรับนามบัตรของซูอวี่หย่ามา แล้วเก็บใส่กระเป๋ากางเกง “น่าทึ่งมาก ฉันไม่เคยมีความสุขขนาดนี้มาก่อนเลย” เฟิงเสวี่ยเอ่ยชมจ้าวเยียนเยียน “ขอบคุณมากค่ะ” จ้าวเยียนเยียนเขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนที่เธอชื่นชอบชม จ้าวเยียนเยียนกับเฟิงเสวี่ยลงจากเวที แล้วเดินตรงไปหาเย่เฉินและซูอวี่หย่า