บทที่ 187 - ถูกศัตรูขวางทาง เย่เฉินพาเสี่ยวลูลู่ไปที่ร้านฟาสต์ฟู้ดแถวนี้ แม้จะไม่ได้หรูหราอะไร แต่ดูเหมือนว่าเสี่ยวลูลู่จะกินอย่างเอร็ดอร่อยมากทีเดียว คนที่กำลังซื้ออาหารอยู่บางส่วนก็แอบเหลือบมองเย่เฉินกับเสี่ยวลูลู่เป็นระยะ หนุ่มหล่อกับสาวสวยย่อมดึงดูดความสนใจจากคนรอบข้างได้เป็นธรรมดา เสี่ยวลูลู่ไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้นมากนัก ตอนนี้เธอกำลังเพลิดเพลินกับการกินข้าวร่วมกับเย่เฉินอยู่ เย่เฉินมองท่าทางการกินของเสี่ยวลูลู่แล้วรู้สึกอารมณ์ดี เธอเหมือนเด็กน้อยที่พอได้ของอร่อยเข้าปากก็มีความสุขสุดๆ “ไม่ต้องรีบ ดูคราบซอสที่แก้มสิ” เย่เฉินยื่นมือไปเช็ดคราบซอสบนแก้มของเสี่ยวลูลู่ เสี่ยวลูลู่หน้าแดงด้วยความอาย เธอมัวแต่กินอย่างเพลินจนไม่ทันสังเกตเลยว่ามีคราบเปื้อนอยู่บนแก้ม ขณะที่เย่เฉินกับเสี่ยวลูลู่กำลังกินกันอย่างสบายๆ ในมุมหนึ่งของต้นไม้ มีนกกระดาษพับตัวหนึ่งกำลังจับตาดูความเคลื่อนไหวของเย่เฉิน นกกระดาษตัวนี้หาตำแหน่งของเย่เฉินเจอแล้ว และหลังจากรู้ที่อยู่ของเขาก็รีบกลับไปเพื่อรายงานผล หลังจากกินเสร็จ เย่เฉินก็ชวนเสี่ยวลูลู่กลับวิลล่าทันที ระหว่างทางกลับวิลล่า ถนนบริเวณนี้เงียบสงบมาก ไม่มีใครผ่านเข้ามาในแถบนี้เลย เมื่อเห็นความผิดปกตินั้น เย่เฉินก็ยังคงขับรถต่อไป ไม่นานนักข้างหน้าก็มีคนสองคนยืนขวางอยู่กลางถนน ทั้งคู่สะพายกระบี่ไว้บนหลัง กระบี่เล่มนั้นไม่ใช่ของเล่น แต่มันเป็นของจริง เย่เฉินเริ่มสงสัยว่านี่อาจเป็นนักฆ่าที่ตระกูลหยุนส่งมาฆ่าเขา เขารู้สึกว่าศัตรูที่มีอยู่ตอนนี้มีเพียงตระกูลหยุนเท่านั้น ดังนั้นคนที่ส่งมือสังหารมาก็น่าจะเป็นตระกูลหยุน เพื่อแก้แค้นให้หยุนเฮ่าที่ตายไป ความจริงแล้วตอนอยู่ในร้านฟาสต์ฟู้ด เย่เฉินก็รู้สึกได้แล้วว่ามีคนกำลังจับตาดูเขาอยู่ เพียงแต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะลงมือรวดเร็วขนาดนี้ เย่เฉินจอดรถห่างจากคนทั้งสองไม่กี่เมตร “ลูลู่ เธอรออยู่ในรถนี่ก่อน เดี๋ยวฉันจัดการคนสองคนนี้เอง” เย่เฉินบอกเสี่ยวลูลู่ให้ไม่ต้องกลัวและนั่งรออยู่ในรถ “พี่เย่เฉิน ระวังด้วยนะ” เสี่ยวลูลู่กำชับให้เขาระวังตอนรับมือคนทั้งสอง เย่เฉินพยักหน้า ก่อนจะลงจากรถแล้วเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย เสี่ยวลูลู่ยังคงหวาดกลัวเมื่อเห็นคนสองคนข้างหน้าที่สะพายกระบี่ไว้บนหลัง คนสองคนที่ขวางทางเย่เฉินอยู่คือเสี่ยวคิมกับจินอู๋ หลังจากรู้ตำแหน่งของเย่เฉินแล้ว เสี่ยวคิมก็รีบตรงมาคิดบัญชีแทนเสี่ยวลู่ม่านทันที พอเห็นเย่เฉินลงจากรถ เสี่ยวคิมก็พูดขึ้นทันทีว่า “แกก็คือเย่เฉินสินะ กล้าดีถึงขั้นทำร้ายหลานของข้าเลยหรือ” “ใครกันล่ะ ผมไม่เห็นรู้จักพวกคุณสองคนเลย” เมื่อเห็นว่าคนพวกนี้ไม่ใช่นักฆ่าที่ตระกูลหยุนส่งมา เย่เฉินก็เริ่มสงสัยว่าพวกเขาเป็นใครกันแน่ “ยังจะปฏิเสธอีกงั้นหรือ เมื่อวานคนที่ซ้อมเสี่ยวลู่ม่านก็คือแกไม่ใช่หรือ” เสี่ยวคิมพูดอย่างชัดเจนให้เย่เฉินรู้ว่าหลานของตนคือใคร “อ้อ พวกคุณเป็นพวกเดียวกับเสี่ยวลู่ม่านนี่เอง ฮ่าๆ แล้วจะมาหาผมทำไม อยากหาเรื่องสินะ” เย่เฉินไม่คิดมากที่จะรับมือกับคนที่คิดจะหาเรื่องเขา ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งสองคนนี้มีพลังอยู่แค่ขั้นต้นของขอบเขตปฐพี ส่วนอีกคนก็แค่ขั้นสูงสุดของขอบเขตปฐพีเท่านั้น “ไอ้หนุ่มที่อวดดีไม่เบา เดี๋ยวข้าจะสอนให้รู้จักขีดจำกัดของตัวเอง” เสี่ยวคิมตั้งใจจะลงมือโจมตีเย่เฉิน เสี่ยวคิมพุ่งเข้าใส่เย่เฉินทันที เขายื่นฝ่ามือออกมา หมายจะกระแทกเข้าที่หน้าอกของเย่เฉิน เย่เฉินจะปล่อยให้เสี่ยวคิมแตะตัวเขาได้อย่างไร เขาชกเข้าที่ใบหน้าของเสี่ยวคิมก่อน...! เสี่ยวคิมปลิวกระเด็นออกไปหลายสิบเมตร ร่างของเสี่ยวคิมร่วงลงกระแทกบนถนนยางมะตอย เลือดไหลทะลักออกจากปาก ฟันเกือบครึ่งในปากของเขาหลุดร่วงเพราะหมัดของเย่เฉิน จินอู๋ตกใจกับพลังของเย่เฉินไม่น้อย เขารีบถอยไปหลายสิบเมตรเพื่อรักษาระยะของตน “ไอ้สารเลว กล้าดียังไงมาต่อยหน้าข้า” เสี่ยวคิมพยายามพยุงตัวลุกขึ้นจากถนน พลางปลดปล่อยเจตนาสังหารอันเข้มข้นออกมาทางเย่เฉิน เสี่ยวคิมชักกระบี่เล่มหนึ่งที่อยู่บนหลังออกมา ส่วนกระบี่อีกเล่มก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เห็นได้ชัดว่านี่ต้องเป็นวิชาควบคุมกระบี่เหาะ “เตรียมตายซะ ไอ้เด็กเวร” เสี่ยวคิมที่ปากเต็มไปด้วยเลือดพูดพลางหมายจะฆ่าเย่เฉิน เย่เฉินใช้วิชาเงาเก้าก้าว พริบตาเดียวก็ไปถึงข้างกายเสี่ยวคิม “หมัดดาวตกทลาย!” บึ้ม! เขาซัดเสี่ยวคิมกระแทกลงกับพื้นถนน แรงกระแทกทำให้เกิดหลุมขึ้นบนถนน การโจมตีครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งก่อนมาก ถึงเสี่ยวคิมจะยังเอาชีวิตรอดได้ แต่เขาก็ไม่มีทางกลับมาเป็นผู้บ่มเพาะได้อีกต่อไป เสี่ยวคิมที่โดนเย่เฉินเล่นงานเข้าอย่างจังล้มพับลงทันที จินอู๋ไม่ทันเห็นการเคลื่อนไหวเมื่อครู่ของเย่เฉินด้วยซ้ำ พอรู้ว่าเสี่ยวคิมพ่ายให้เย่เฉินแล้ว เขาก็รีบโจมตีเย่เฉินทันที โดยใช้กระบี่เหาะสามเล่มที่อยู่บนหลัง กระบี่เหาะทั้งสามที่ถูกจินอู๋ควบคุมไว้พุ่งหมายจะตัดจุดสำคัญตามร่างกายของเย่เฉิน เย่เฉินใช้มือเปล่าปัดการโจมตีของกระบี่นั้นออกไป เสียง “แกร๊ง... แกร๊ง... แกร๊ง...” ดังขึ้น เป็นเสียงปะทะระหว่างมือของเย่เฉินกับกระบี่เหาะ ราวกับเหล็กกระทบเหล็ก จินอู๋ประหลาดใจไม่น้อยเมื่อเห็นว่าเย่เฉินรับมือการโจมตีของตนได้อย่างไร จินอู๋สัมผัสได้ถึงฐานพลังของเย่เฉินแล้ว แม้พลังของอีกฝ่ายจะอยู่เพียงขั้นที่สองของขอบเขตปฐพี แต่ทำไมถึงรับการโจมตีที่เขาปล่อยออกมาได้อย่างง่ายดายขนาดนั้น เย่เฉินยื่นมือไปคว้ากระบี่เหาะทั้งสามของจินอู๋ไว้ จากนั้นก็ออกแรงบีบแน่น เสียง “กร๊อบ... กร๊อบ... กร๊อบ...” ดังขึ้น กระบี่เหาะทั้งสามถูกเย่เฉินบีบจนแตกเป็นชิ้นๆ จินอู๋ตกตะลึงที่สุดเมื่อเห็นว่ากระบี่เหาะทั้งหมดของตนถูกเย่เฉินทำลายจนยับ จินอู๋รู้ดีที่สุดว่ากระบี่ของตนแข็งแกร่งแค่ไหน กระบี่พวกนี้แข็งแกร่งมาก เป็นไปไม่ได้เลยที่คนซึ่งอยู่แค่ขั้นที่สองของขอบเขตปฐพีจะทำลายมันได้อย่างง่ายดาย “แกเป็นใครกันแน่” จินอู๋ถามออกมาด้วยความไม่อยากเชื่อ “เมื่อกี้เพื่อนแกก็บอกไปแล้วไม่ใช่หรือ ผมคือเย่เฉิน จำชื่อผมให้ดีล่ะ” เย่เฉินบอกให้จินอู๋จำชื่อของเขาไว้ให้ดี “เอาล่ะ เย่เฉิน ข้ายอมรับว่าแกมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ข้ายังไม่ได้เอาจริงกับแกเลย ถ้าข้าเอาจริง แกตายไปนานแล้ว” จินอู๋เตือนเย่เฉินว่าตนยังไม่ได้จริงจัง หากเอาจริงขึ้นมา เย่เฉินคงแพ้ไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว “จริงเหรอ งั้นก็เอาความสามารถจริงๆ ออกมาให้ดูสิ ผมอยากเห็นเหมือนกันว่าความสามารถในการโม้ของแกมันสุดยอดแค่ไหน จะเก่งอย่างที่ปากพูดจริง หรือแค่เอาไว้ขู่ผมกันแน่” เย่เฉินหัวเราะ เขาอยากเห็นเหมือนกันว่าถ้าจินอู๋เอาจริงแล้วจะเป็นยังไง “กล้าดูถูกข้างั้นหรือ” เมื่อเห็นเย่เฉินท้าทายตน จินอู๋ก็ไม่พูดมาก เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นแล้วเริ่มท่องคาถาลับ หลังจากท่องจบ ใบมีดวายุสีเขียวสี่เล่มก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของจินอู๋ ไม่เหมือนกระบี่เหล็ก ใบมีดทั้งสี่นี้ถูกสร้างขึ้นจากพลังภายในที่จินอู๋ครอบครองอยู่