บทที่ 105 แอนทิโลปที่ไม่ยอมจากไปไหน ณ โรงพยาบาลเฉพาะทางของสำนักงานสอบสวนพิเศษ “ลิซ ตอบฉันมาตามตรง รายงานที่คุณส่งมามีส่วนไหนที่คุณกล่าวเกินจริงบ้างหรือเปล่า” เฉียวซือหยวนถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ท่านรัฐมนตรีค่ะ ฉันผ่านการฝึกฝนด้านข่าวกรองมาอย่างเข้มงวด ฉันรู้ดีว่าข้อมูลที่ถูกต้องนั้นสำคัญแค่ไหน ฉันรับประกันได้ว่ารายงานที่เขียนไม่มีการกล่าวเกินจริงหรือข้อมูลเท็จใดๆ ฉันรับผิดชอบทุกคำพูดในนั้นได้ค่ะ” ลิซพยายามจะลุกขึ้นแต่ถูกเฉียวซือหยวนกดไหล่เอาไว้ “คุณเพิ่งได้รับการรักษามา การพักฟื้นและร่างกายที่ขยับได้เท่านั้นที่จะทำให้คุณมีแรงไปต่อสู้ต่อ” เฉียวซือหยวนปลอบลิซพร้อมกับเปิดอ่านรายงานในมือ “ฉันได้ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วและยืนยันได้ว่ามีแผ่นศิลาปริศนาอยู่ในวัดพุทธน้อยจริง มันก็เหมือนกับดินแดนลี้ลับแห่งอื่นๆ ไม่มีใครสามารถฝึกฝนวิชาพลังปราณจากศิลาจารึกนั้นได้ เว้นแต่คนผู้นั้นจะมีร่างกายพิเศษที่สอดคล้องกับมัน” “ถ้าอย่างนั้น โจวเหวิน...” เพียงแค่คิดถึงชื่อโจวเหวิน ลิซก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันขึ้นมาทันที หากไม่ใช่เพราะโจวเหวิน เธอคงไม่ได้รับบาดเจ็บ และยิ่งไปกว่านั้นคือทะเลพลังงานของเธอถูกทำลายจนหมดสิ้น เฉียวซือหยวนพยักหน้าเล็กน้อย “ตามรายงานของคุณ เขาเข้าไปในโถงวัดได้โดยไม่ได้รับอันตราย ส่วนคุณถึงจะมีทูตไร้หัวคอยคุ้มกันแต่ก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด นั่นหมายความว่ามีความเป็นไปได้เพียงสองทาง อย่างแรกคือเขามีสัตว์ร่วมชะตาที่แข็งแกร่งกว่าทูตไร้หัวคอยปกป้องเขาอยู่ และอีกความเป็นไปได้หนึ่งคือเขามีร่างกายพิเศษที่สอดคล้องกับวัดพุทธน้อย ทำให้เขาไม่ถูกโจมตี ฉันเอนเอียงไปทางข้อหลังมากกว่า” ลิซกล่าวด้วยความแค้น “ตระกูลอันต้องรู้แน่ๆ ว่าโจวเหวินมีร่างกายพิเศษ ถึงได้มองเขาต่างออกไปและมอบสิทธิ์ผู้เข้าสมัครของอันจิ้งให้เขาโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น หากโชคเข้าข้างให้เขามีร่างกายพิเศษอีกอย่างจนเขามีพรสวรรค์ถึงสองประการ มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมีโอกาสทะลวงเข้าสู่ระดับตำนาน ตระกูลอันวางแผนไว้ดีจริงๆ ฉันคิดว่าการแต่งงานของโอหยางหลานกับโจวหลิงเฟิงคงเป็นเพียงการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์เท่านั้น” เมื่อนึกถึงตระกูลอัน ลิซก็ขบฟันด้วยความเกลียดชัง เธอเป็นถึงลูกสาวของวุฒิสมาชิก แต่กลับถูกอันเทียนจั่วทำลายทะเลพลังงาน เธอต้องแก้แค้นให้ได้ เฉียวซือหยวนกล่าวอย่างเรียบเฉย “ผลกระทบจากโซนต่างมิติในส่วนต่างๆ ของโลกเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ มันทำให้กำแพงระหว่างอาณาเขตขยายตัวจนเป็นอุปสรรคต่อการเดินทาง กลุ่มอิทธิพลจากดินแดนเหล่านี้พยายามฉวยโอกาสนี้เพื่อแยกตัวออกจากการควบคุมของสหพันธ์อยู่เสมอ ตระกูลอันเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน พวกเขามีเหมืองทองคำปราณและกำลังซุ่มเพาะบ่มกองทัพของตัวเอง พวกเขายังใช้วิธีการทุกอย่างเพื่อหาทางทะลวงสู่ระดับตำนาน ความทะเยอทะยานของพวกเขานั้นไร้ขอบเขต” “ท่านรัฐมนตรี เราจะปล่อยให้ตระกูลอันทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้ เราต้องกำจัดโจวเหวินเสียแต่เนิ่นๆ ตราบใดที่ตระกูลอันไม่มีผู้เชี่ยวชาญระดับตำนาน พวกเขาก็จะยังมีความเกรงใจและไม่กล้าทรยศหรือละทิ้งสหพันธ์ง่ายๆ” ลิซกล่าวด้วยความตื่นเต้น “ใจเย็นก่อน คุณยังรักษาตัวไม่หายเลย” หลังจากปลอบอารมณ์ลิซแล้ว เฉียวซือหยวนกล่าวต่อ “อย่าเพิ่งพูดเรื่องที่ว่าโจวเหวินถูกตระกูลอันจงใจเพาะบ่มหรือไม่ แค่การที่เขามีร่างกายพิเศษก็หมายความว่าเขาควรมาอยู่ใต้สังกัดของสหพันธ์ เขาไม่สามารถเป็นเครื่องมือส่วนตัวของตระกูลอันได้ อย่างไรก็ตาม ลั่วหยางก็เป็นอาณาเขตของตระกูลอัน หลังจากเหตุการณ์ครั้งก่อน พวกเขาจะต้องเพิ่มการคุ้มกันเขาขึ้นอีกแน่นอน การจะแตะต้องตัวเขาในลั่วหยางน่าจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้” “เราจะแค่ยืนดูตระกูลอันทำตามใจชอบงั้นหรือคะ” ลิซกล่าวด้วยความโกรธ “แน่นอนว่าไม่ แต่ทุกอย่างขึ้นอยู่กับวิธีการที่ใช้ สหพันธ์ยังคงต้องการแร่ทองคำปราณจากตระกูลอัน เราจึงยังแตะต้องพวกเขาไม่ได้ในตอนนี้ แต่ในเมื่อโจวเหวินได้รับการเสนอชื่อ เขาจะต้องถูกส่งไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของสหพันธ์เราและขาดการคุ้มครองจากตระกูลอัน เมื่อถึงตอนนั้น การพาตัวเขากลับมาจะเป็นเรื่องง่ายขึ้นมาก” เฉียวซือหยวนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ถือว่าปล่อยเขาไปก่อน ให้มันมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกไม่กี่วัน” ลิซกล่าวด้วยความอาฆาต เฉียวซือหยวนกำชับอีกครั้ง “ตอนนี้ อย่าเพิ่งบอกใครเรื่องร่างกายพิเศษของโจวเหวิน ทางที่ดีอย่าให้มีปัจจัยภายนอกเข้ามาแทรกแซง” “ท่านรัฐมนตรีไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันเข้าใจดีว่าต้องทำอย่างไร” ลิซพยักหน้าเล็กน้อย การมีร่างกายพิเศษมีผลกระทบในวงกว้าง แม้แต่ในสภาวุฒิสมาชิกก็ยังมีเสียงแตกออกเป็นหลายฝ่าย กลุ่มอิทธิพลต่างๆ ต่างก็ให้ความสำคัญกับร่างกายพิเศษอย่างยิ่ง หากกลุ่มอื่นรู้ว่าโจวเหวินมีร่างกายพิเศษ สถานการณ์คงจะควบคุมได้ยาก ซึ่งเป็นสิ่งที่ลิซและเฉียวซือหยวนไม่ต้องการให้เกิดขึ้นที่สุด เฉียวซือหยวนกำลังคิดเรื่องงาน แต่ลิซนั้นต้องการเพียงแค่จะจัดการโจวเหวินด้วยมือของเธอเอง ในหอพักสวนสี่ฤดู โจวเหวินนั่งอยู่บนเก้าอี้และจ้องมองแอนทิโลปสีขาวตัวนั้น แอนทิโลปตัวนี้ตามเขามาตั้งแต่เขากลับมาจากภูเขาเล่าจวิน มันถึงกับเบียดขึ้นรถบัสของวิทยาลัยเพื่อกลับมากับเขาด้วย โจวเหวินอยากจะไล่เจ้าตัวนี้ไปใจจะขาด แต่เขารู้ดีว่ามันน่ากลัวแค่ไหน หากเขาไล่มันอย่างรุนแรง มันอาจจะโกรธจัดจนอาละวาดฆ่าคนตาย เมื่อถึงเวลานั้น ไม่ใช่แค่โจวเหวินที่จะเดือดร้อน แต่เพื่อนร่วมชั้นและอาจารย์ของเขาก็คงจะซวยไปด้วย ดังนั้น แม้โจวเหวินจะอยากไล่แอนทิโลปไปเพียงใด เขาก็ไม่กล้าทำรุนแรง โชคดีที่การที่นักศึกษาจะใช้สัตว์ร่วมชะตาในวิทยาลัยซันเซ็ตเป็นเรื่องปกติ การที่โจวเหวินนำมันกลับมาจึงไม่ถือว่าน่าตกใจนัก อย่างไรก็ตาม หลี่เสวียนและนักศึกษาคนอื่นๆ ก็ยังไม่วายล้อเลียนเขาตลอดทางที่กลับมา “ข้าว่านะ โจวเหวิน ดวงนายถือว่าดีมากเลยนะเนี่ย สัตว์เลี้ยงวิ่งมาจงรักภักดีเองเลย แต่น่าเสียดายที่มันเป็นแค่แอนทิโลปที่กลายพันธุ์บนภูเขาเล่าจวิน ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตต่างมิติระดับสูง ถ้าเจ้าตัวนี้เป็นสิ่งมีชีวิตต่างมิติระดับมหากาพย์ได้ล่ะก็ คงจะเจ๋งน่าดู น่าเสียดายจริงๆ” ตอนที่หลี่เสวียนพูดแบบนั้น มันเป็นแค่การหยอกล้อโจวเหวิน แต่โจวเหวินรู้ดีว่าเจ้าตัวนี้มีพลังระดับมหากาพย์อย่างแน่นอน “พี่แอนทิโลป ผมล้างหญ้าให้คุณแล้วนะ กินเถอะ ผมใช้น้ำยาล้างแบบออร์แกนิกธรรมชาติล้างมากกว่าสิบครั้งเลยนะ สะอาดแน่นอน กินเสร็จแล้วก็เชิญไปตามทางเถอะ ที่แบบโรงเรียนนี่ฝุ่นเยอะและมลพิษก็แย่สุดๆ มีคนสารพัดประเภทแล้วก็เสียงรบกวนเต็มไปหมด เทียบไม่ได้เลยกับภูเขาเล่าจวินที่คุณเคยอยู่ การอยู่ที่นี่คงลำบากแย่ กลับไปเถอะนะ” โจวเหวินวางหญ้าแห้งลงบนโต๊ะหน้าแอนทิโลปพร้อมกับโน้มน้าวอย่างจริงใจ แอนทิโลปเหลือบมองหญ้าแห้งบนโต๊ะเล็กน้อย มันไม่ได้แม้แต่จะดมด้วยซ้ำ แต่กลับหันหลังเดินไปที่โซฟา จากนั้นมันก็นอนลงแล้วหรี่ตาอย่างสบายใจ “พี่แอนทิโลป ถึงคุณจะดูเจ๋งก็เถอะ แต่ต้องรู้ไว้ว่านี่คือวิทยาลัยซันเซ็ต มีผู้เชี่ยวชาญระดับมหากาพย์ประจำการอยู่ที่นี่หลายคน ถ้าพวกเขาพบว่าคุณเป็นสิ่งมีชีวิตต่างมิติเถื่อนล่ะก็ ผมเกรงว่า...” โจวเหวินตั้งใจจะใช้เหตุผลหว่านล้อมเมื่อเห็นว่าการใช้อารมณ์ร่วมไม่ได้ผล แต่เขากลับต้องประหลาดใจเมื่อแอนทิโลปหลับไปบนโซฟาเสียแล้ว ราวกับว่าไม่ได้ยินสิ่งที่โจวเหวินพูดเลยแม้แต่นิดเดียว