บทที่ 122 เหตุการณ์ที่ห้องสมุด โจวเหวินรีบเปิดใช้งาน ‘กายพุทธดอกบัว’ ของเขาในทันที ในขณะเดียวกันเขาก็สยายปีกสีเงินแล้วถอยร่นออกมามากกว่า 10 เมตร มือซ้ายซึ่งหุ้มด้วยปลอกแขนดอกบัวของเขาทำลายแผ่นเหล็กคอนกรีตขนาดใหญ่ที่พุ่งเข้าใส่เขาจนแตกกระจาย ตู้ม! ท่ามกลางฝุ่นและเศษปูนที่ฟุ้งกระจาย โจวเหวินเห็นงูเกล็ดสีเขียวขนาดมหึมาตกลงมาจากรูโหว่บนหลังคา มันฟาดเข้ากับชั้นวางหนังสือจนเศษไม้ปลิวว่อนไปทั่ว และพื้นดินก็ยุบตัวกลายเป็นหลุมยักษ์ เศษซากปรักหักพังจำนวนมากกระแทกเข้าใส่ร่างของโจวเหวิน แต่โชคยังดีที่เขาเปิดใช้งานกายพุทธดอกบัวเอาไว้แล้ว เศษหินเหล่านั้นจึงไม่สามารถทำอันตรายร่างกายของเขาได้เลย งูเกล็ดสีเขียวตัวนั้นมีขนาดใหญ่มาก ลำตัวยาวกว่าร้อยเมตรและหนาพอๆ กับถังใส่น้ำ บนหลังของมันมีครีบขนาดมหึมาที่ดูคล้ายกับปีกงอกอยู่ นักศึกษาในห้องสมุดต่างกรีดร้องและวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น แม้ว่าโจวเหวินจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้นาน ในขณะที่เขากำลังจะหนีออกจากห้องสมุด เขาก็เห็นงูยักษ์อ้าปากกว้างหมายจะเขมือบนักศึกษาคนหนึ่ง นักศึกษาคนนั้นอยู่ใกล้จุดที่งูตกลงมามากเกินไป เศษแผ่นเหล็กที่ปลิวมาได้เสียบทะลุน่องของเธอและตรึงร่างของเธอไว้กับพื้น ทำให้เธอไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้ โจวเหวินมองดูแล้วก็ตระหนักได้ว่านักศึกษาคนนั้นคือ ฟางรั่วซี เขาใช้ความคิดเพียงชั่วครู่ ‘มดบินปีกเงิน’ ก็แยกตัวออกจากร่างของเขาและกลายเป็นลำแสงสีเงิน พุ่งเข้าช่วยดึงตัวเธอออกมาได้ทันเวลาก่อนที่งูจะงับเธอ มดบินปีกเงินแบกฟางรั่วซีที่บาดเจ็บกลับมาข้างกายโจวเหวิน งูที่กำลังบ้าคลั่งชูคอขึ้นและอ้าปากกว้างหมายจะพุ่งเข้าใส่พวกเขา ในตอนที่โจวเหวินกำลังจะหันหลังหนี เขาก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นเป็นชุด ทหารจำนวนมากกระโดดลงมาจากช่องโหว่บนหลังคาในมือถือปืนไรเฟิลจู่โจมและยิงใส่เจ้างูอย่างไม่หยุดยั้ง โดยปกติแล้ว อาวุธสงครามทั่วไปแทบไม่มีผลอะไรกับสิ่งมีชีวิตมิติ แม้แต่ระเบิดนิวเคลียร์ก็ยังมีผลจำกัด นับประสาอะไรกับกระสุนปืน พวกมันอาจจะยิ่งกระตุ้นให้สิ่งมีชีวิตมิติกลายพันธุ์ด้วยซ้ำ ทว่าเมื่อกระสุนของเหล่าทหารกระทบเข้ากับตัวงู มันกลับเจาะทะลุเกล็ดและทำให้มันมีเลือดไหลออกมา งูเริ่มบิดตัวไปมาและร้องโหยหวนพยายามจะหลบหนี แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว ทหารเหล่านั้นยังคงระดมยิงใส่ไม่หยุด เพียงไม่กี่วินาที งูยักษ์ก็กลายเป็นร่างที่มีรูพรุนไปทั่ว เลือดของมันสาดกระเซ็นไปทั่วทุกที่ “นายน้อยเหวิน ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?” ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูเหมือนนายทหารรีบวิ่งเข้ามาและสำรวจร่างกายโจวเหวินก่อนจะถามด้วยความกังวล “ผมไม่เป็นอะไร” โจวเหวินจำได้ว่านายทหารคนนี้คือ อาเซิง คนสนิทของอันเทียนจั่ว “ดีแล้วครับที่ท่านไม่เป็นอะไร นายน้อยเหวิน ท่านกลับไปก่อนเถอะครับ ที่นี่ยังมีเรื่องต้องจัดการอีกนิดหน่อย” อาเซิงเรียกทหารสองคนเข้ามาและกำชับให้พวกเขาคุ้มกันโจวเหวินและฟางรั่วซีออกไปจากห้องสมุด น่องของฟางรั่วซีได้รับบาดเจ็บและยังมีแผ่นเหล็กปักค้างอยู่ โชคดีที่บาดแผลไม่สาหัสมาก ทันทีที่พวกเขาออกจากห้องสมุด ทีมแพทย์ก็รีบเข้ามาพร้อมกับหมอเพื่อทำแผลให้ฟางรั่วซี “ขอบคุณนะโจวเหวิน ถึงแม้ที่ผ่านมาฉันจะทำตัวไม่ดีกับคุณ แต่คุณก็ยังเสี่ยงชีวิตมาช่วยฉัน” ฟางรั่วซีกล่าวกับโจวเหวิน เธอรู้สึกผิดมาตลอดที่เคยปฏิเสธการร่วมทีมกับเขา “ไม่เป็นไรหรอก มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ ถ้าเป็นนักศึกษาคนอื่นผมก็คงช่วยเหมือนกัน คุณไม่ต้องคิดมากหรอก” โจวเหวินหันหลังเดินจากไป แพทย์หญิงวัยกลางคนที่กำลังทำแผลให้ฟางรั่วซีเกือบหลุดขำออกมาเมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังของฟางรั่วซี เธอพูดว่า “หนูจ๊ะ การพลาดผู้ชายทึ่มๆ แบบนี้ไม่ใช่เรื่องน่าเสียดายหรอกนะ นิสัยแบบนี้นี่แหละที่ทำให้เขาต้องครองตัวเป็นโสด ต่อไปในอนาคตมันจะช่วยให้หนูไม่ต้องเจอกับความวุ่นวายเยอะเลยล่ะ” ฟางรั่วซีหน้าแดงก่ำ “เราเป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นธรรมดากันค่ะ อย่าคิดไปไกลสิคะ” เหตุการณ์ที่ห้องสมุดก่อให้เกิดความวุ่นวายไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย เหล่านักศึกษาต่างจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์เรื่องนี้ ทางมหาวิทยาลัยได้ออกคำชี้แจงอย่างเป็นทางการว่า มีอาชญากรคนหนึ่งกำลังหลบหนีพร้อมกับสัตว์อัญเชิญและได้บังเอิญบุกเข้ามาในเขตมหาวิทยาลัยระหว่างการไล่ล่าของกองทัพ ท้ายที่สุดทั้งอาชญากรและสัตว์อัญเชิญตัวนั้นต่างก็ถูกวิสามัญฆาตกรรมโดยกองทัพ ณ จุดเกิดเหตุ โจวเหวินเห็นงูยักษ์ตัวนั้นด้วยตาตัวเอง แต่เขากลับไม่รู้สึกว่ามันเป็นสัตว์อัญเชิญที่มีเจ้าของ มันดูเหมือนจะเป็นสิ่งมีชีวิตมิติจากป่ามากกว่า ตัวโจวเหวินเองก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ที่มันจะหลุดเข้ามา เพราะปกติแล้วสิ่งมีชีวิตมิติจากป่าจะไม่สามารถออกจากเขตมิติของตัวเองได้ แต่พอเขานึกถึงเจ้าแอนทีโลปในหอพัก เขาก็เริ่มไม่แน่ใจนัก หากสิ่งมีชีวิตมิติทั้งหมดสามารถหลุดออกมาจากเขตมิติของพวกมันได้ โลกของมนุษย์จะเป็นอย่างไร? โจวเหวินอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านเมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ จำนวนยอดฝีมือของมนุษย์เพิ่มขึ้นในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา และผู้เชี่ยวชาญระดับมหากาพย์ก็ไม่ใช่เรื่องหายากอีกต่อไป แต่เมื่อเทียบกับสิ่งมีชีวิตมิติเหล่านั้น พวกเขายังห่างชั้นกันอยู่มาก แค่ยกตัวอย่างง่ายๆ อย่างพระสามหน้าในวัดพุทธเล็ก หรือยอดฝีมือที่ไม่เคยเปิดเผยตัวที่เขาเหลาจวิน สิ่งเหล่านั้นน่าจะเป็นตัวตนที่มนุษย์เพียงไม่กี่คนจะเทียบเคียงได้ ยิ่งไปกว่านั้น บนโลกนี้ยังมีสถานที่แบบนั้นอีกมากมาย หากวันหนึ่งที่สิ่งมีชีวิตมิติสามารถทะลักออกมาจากเขตมิติได้จริงๆ นั่นคงเป็นจุดจบของมนุษยชาติ ทุกคนต้องแข็งแกร่งพอที่จะเอาตัวรอด โจวเหวินรู้สึกว่าวันนั้นคงอยู่ไม่ไกลนัก ตัวอย่างจากเจ้าแอนทีโลปและงูตัวนั้นทำให้สัญชาตญาณความเสี่ยงภัยของเขาเตือนขึ้นมา 'ฉันยังต้องเพิ่มความแข็งแกร่งให้มากกว่านี้' โจวเหวินรู้สึกถึงความเร่งด่วนในการยกระดับพลังของตนเอง เขาจำเป็นต้องมีความสามารถในการเอาชีวิตรอดให้ได้หากเกิดหายนะเช่นนั้นขึ้นจริง หลังจากกลับถึงหอพัก เขาตัดสินใจอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น ก่อนจะกลับมาเล่นเกมต่อ ทว่าในตอนที่เขาถอดเสื้อออก เขากลับพบว่ามีเปลือกหอยขนาดเท่าไข่ใบหนึ่งติดอยู่ด้านในเสื้อ สีรุ้งบนเปลือกหอยนั้นสวยงามจนน่าทึ่ง โจวเหวินดึงมันออกมาอย่างไม่ใส่ใจและกำลังจะโยนทิ้ง แต่เขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างในขณะที่ถือมันอยู่ในมือ ภายในเปลือกหอยนั้นเต็มไปด้วยน้ำทะเลสีคราม แม้ว่าเขาจะคว่ำเปลือกหอยลง แต่น้ำทะเลก็ไม่ไหลออกมาสักหยด มันยังคงอยู่ในนั้น โจวเหวินประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อจู่ๆ ก็เห็นคลื่นก่อตัวขึ้นในน้ำทะเลนั้น ระลอกคลื่นแผ่ขยายออกและมีบางอย่างค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากใจกลาง เขาตกใจจนรีบโยนเปลือกหอยทิ้งในทันที พร้อมกันนั้นก็เรียกสัตว์อัญเชิญออกมาและผสานร่างเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ ทว่าเปลือกหอยที่โจวเหวินโยนทิ้งกลับลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ร่างเล็กบอบบางที่งดงามร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นจากระลอกคลื่นในน้ำทะเล นั่นคือสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะคล้ายนางเงือก ผมสีทองเป็นลอนคลื่นทิ้งตัวลงมา ทว่าใบหูของเธอมีลักษณะคล้ายครีบปลา และดวงตาสีฟ้าครามดุจท้องทะเลคู่นั้นดูเหมือนจะแฝงไปด้วยเสน่ห์ที่ยากจะบรรยาย 'นี่คือนางเงือกหรือไซเรนกันแน่?' โจวเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่านี่คือสิ่งมีชีวิตมิติจากป่าอย่างแน่นอน