Chapter 283 - ยานพาหนะใต้ดินประหลาด ดวงตาของโจวเหวินสว่างวาบราวกับไฟสปอร์ตไลท์ขนาดจิ๋วสองดวง พุ่งลำแสงส่องเข้าไปในอุโมงค์มืดมิด แม้จุดประสงค์หลักของสกิลนี้คือการมองทะลุสิ่งต่างๆ แต่การมองเห็นในความมืดก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นนัก ข้อจำกัดเพียงอย่างเดียวคือมันมองได้เฉพาะสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวเท่านั้น ไม่สามารถมองสิ่งที่อยู่ไกลออกไปได้ เสียงรถไฟในความมืดดังอยู่ไม่ไกลจากทางออก เมื่อกวาดสายตามอง สีหน้าของโจวเหวินก็เปลี่ยนไปทันที ในอุโมงค์มืดมิดนั้นกลับมียานพาหนะชนิดหนึ่งเคลื่อนที่ขึ้นมาจากเบื้องล่าง มันไม่ใช่รถไฟ แต่เป็นพาหนะประหลาดที่สร้างจากหินและไม้ การออกแบบของมันดูโบราณ เป็นรถม้าสี่เหลี่ยม อย่างไรก็ตาม ยานพาหนะนี้ไม่มีม้าหรือสิ่งมีชีวิตใดๆ มาลากจูง ที่ด้านหน้าของรถมีหุ่นเชิดรูปร่างคล้ายมนุษย์ยืนอยู่บนแท่น ทั้งสองมือของมันกุมคันหมุนเอาไว้ ร่างกายขยับขึ้นลงตามจังหวะในขณะที่มันหมุนคันโยกหินนั้นไปมา ด้วยการหมุนของคันโยกหิน ยานพาหนะประหลาดจึงเคลื่อนที่ขึ้นไปตามขั้นบันไดหิน ล้อหินกระแทกเข้ากับขอบบันไดจนเกิดเสียงดังตึกตัก มันเคลื่อนที่ไปด้วยความเร็วค่อนข้างช้า ข้างหุ่นเชิดมีไม้เท้าไม้ที่มีตะเกียงหินห้อยอยู่ แสงสว่างที่โจวเหวินและลู่หยุนเซียนเห็นก่อนหน้านี้ก็มาจากตะเกียงหินดวงนั้นเอง นอกจากหุ่นเชิดแล้ว ก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นใดให้เห็น ราวกับว่าหุ่นเชิดตัวนี้เป็นคนขับยานพาหนะดังกล่าว หุ่นเชิดตัวนั้นดูแปลกประหลาด มันมีรูปร่างเหมือนมนุษย์ แต่ใบหน้ากลับเรียบเนียนไร้เครื่องหน้าใดๆ ทำให้ดูพิลึกพิลั่นอย่างยิ่ง โจวเหวินจ้องมองเพียงครู่เดียว รถหินประหลาดก็มาถึงปากทางเข้า จากนั้นมันก็ค่อยๆ หยุดนิ่งลง โจวเหวินและลู่หยุนเซียนต่างจ้องมองยานพาหนะประหลาดอย่างระแวดระวัง แต่หลังจากที่ตัวรถพ้นจากทางเดินหิน มันก็หยุดเคลื่อนที่ หุ่นเชิดบนรถดูเหมือนจะใช้พลังงานจนหมด มันยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าหมุนคันโยกเช่นนั้น ลู่หยุนเซียนกระโดดขึ้นไป แต่เขาไม่ได้เข้าไปใกล้ตัวรถ เพียงแค่ต้องการจะชะโงกดูว่าข้างในมีอะไร “ลู่หนิง!” หลังจากลู่หยุนเซียนกระโดดขึ้นไปถึงระดับหนึ่ง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นสิ่งที่อยู่ด้านหลังรถและอุทานออกมา โจวเหวินรีบทะยานตัวขึ้นไปดูภายในบ้าง เขาเห็นเพียงหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่ตรงนั้น เธอมีสภาพเหมือนคนหมดสติ นอกเหนือจากนั้นไม่มีอะไรอยู่อีกเลย ภายในรถว่างเปล่า โจวเหวินพอจะรู้จักหญิงสาวคนนี้—ลู่หนิง ผู้ซึ่งติดตามอันเซิ่งมาด้วย โจวเหวินประทับใจในตัวเธอเป็นพิเศษ โดยเฉพาะสุนัขจิ้งจอกหิมะของเธอ มันมีพลังธาตุน้ำแข็งที่ทรงพลังจนโจวเหวินยังรู้สึกอิจฉา “ข้าจะไปดูว่านางตายหรือยัง” ลู่หยุนเซียนกล่าวขณะเตรียมจะกระโดดขึ้นไปบนยานพาหนะประหลาดนั้น “อย่าเพิ่งเข้าไป” โจวเหวินรู้สึกสังหรณ์ใจว่ายานพาหนะคันนี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เขาห้ามลู่หยุนเซียนไว้แล้วใช้สกิล ‘วงล้อดารามาร’ ดูดดึงตัวรถ ร่างของลู่หนิงที่หมดสติถูกดูดออกมาทันทีและลอยมาที่ฝ่ามือของโจวเหวิน หลังจากได้รับบทเรียนจากหลิวเฉิงจื่อ โจวเหวินจึงระมัดระวังตัวมากขึ้น เขาไม่ได้สัมผัสตัวลู่หนิงโดยตรง แต่ค่อยๆ คลายพลังออกเพื่อให้ร่างของเธอล่วงลงสู่พื้น เขาไม่รู้ว่าเธอตายหรือยัง แต่เมื่อร่างของเธอกระทบพื้นก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เลย เธอเพียงแค่นอนนิ่งไม่ไหวติง โจวเหวินใช้ ‘เนตรเจาะทะลุ’ ตรวจสอบลู่หนิงก่อนเป็นอันดับแรก และพบว่าหัวใจของเธอยังคงเต้นอยู่ การทำงานของร่างกายดูเป็นปกติ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ประหลาดคือภายในร่างกายของเธอมีหนอนตัวเล็กจิ๋วจำนวนมากรูปร่างคล้ายงูคดเคี้ยวไปตามเส้นเลือด มันดูน่าสยดสยองอย่างยิ่ง โจวเหวินคาดเดาว่าสาเหตุที่ลู่หนิงหมดสติคงเป็นเพราะหนอนพวกนี้ หนอนเหล่านั้นมีลักษณะเหมือนเส้นผมที่ดิ้นไปมาอยู่ในหลอดเลือด แม้แต่หัวใจและอวัยวะภายในของเธอก็เต็มไปด้วยพวกมัน “นางยังไม่ตายและดูเหมือนจะไม่ได้รับบาดเจ็บ หัวใจก็ยังเต้นอยู่ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงหมดสติไป” ลู่หยุนเซียนกล่าวขณะตรวจสอบร่างของลู่หนิง “ชุดกันฝนของนางขาดแล้ว นางคงหลีกเลี่ยงฝนเลือดที่นี่ไม่ได้ ไม่สะดวกที่จะรักษานางตรงนี้ พาเขากลับไปที่เต็นท์ก่อนเถอะ เมื่อนางฟื้นเราค่อยถามว่าเกิดอะไรขึ้นข้างในนั้น” เมื่อเห็นว่าไม่มีหนอนเส้นผมพวกนั้นไชออกมาจากร่างของเธอ โจวเหวินจึงให้ลู่หยุนเซียนห่อตัวลู่หนิงด้วยผ้ากันฝนที่เขานำติดตัวมา จากนั้นลู่หยุนเซียนก็แบกเธอออกจากซากปรักหักพัง เมื่อจ้าวซินและคนอื่นๆ เห็นโจวเหวินกับลู่หยุนเซียนกลับออกมาโดยไร้รอยขีดข่วนแถมยังพาร่างคนกลับมาด้วย พวกเขาก็ประหลาดใจเป็นอย่างมาก “ลู่หนิง! เกิดอะไรขึ้นกับนาง?” จ้าวซินตกใจมากเมื่อเห็นลู่หนิง เขารู้ดีว่าลู่หนิงเก่งกาจเพียงใด ศิลปะพลังปราณธาตุน้ำแข็งของเธอถือว่าอยู่ในระดับสุดยอดของขั้นมหากาพย์ ด้วยความช่วยเหลือจากสัตว์อัญเชิญระดับเยี่ยมมากมาย น้อยคนนักที่จะเอาชนะเธอได้ การที่ลู่หนิงถูกโจวเหวินและลู่หยุนเซียนพาตัวกลับมาในสภาพหมดสติเช่นนี้ หมายความว่าสถานการณ์ข้างล่างนั้นเลวร้ายไม่เบา “เกิดอะไรขึ้น? แล้วรองผู้พันอันกับคนอื่นๆ ล่ะ?” จ้าวซินถาม “ข้าก็ไม่รู้ เมื่อเราไปถึงปากทางเข้าอุโมงค์ใต้ดิน เราก็เห็นนางเดินออกมาพอดี เราคงต้องรอนางฟื้นก่อนถึงจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างล่างนั้น” โจวเหวินตอบ “ให้ข้าลองดู ข้ามีสัตว์อัญเชิญประเภทพืชที่มีความสามารถในการรักษาที่ดี” จ้าวซินกล่าวพร้อมกับอัญเชิญสัตว์อัญเชิญพืชออกมา เถาวัลย์สีเขียวพันรอบร่างของลู่หนิงราวกับงู หน่ออ่อนๆ เลื้อยผ่านใบหน้าของลู่หนิงและมุดเข้าไปในรูจมูก ปาก และหูของเธอ จากนั้นก็ปล่อยของเหลวคล้ายน้ำออกมา ของเหลวนั้นมีคุณสมบัติในการรักษาที่ดีเยี่ยม แม้แต่คนที่บาดเจ็บสาหัสก็สามารถฟื้นตัวชั่วคราวได้ ทว่า แม้จ้าวซินจะพยายามบังคับให้เถาวัลย์ปล่อยของเหลวออกมา แต่เขาก็ไม่สามารถปลุกให้ลู่หนิงฟื้นได้ “แปลก... ถ้านางแค่บาดเจ็บ ต่อให้สมองได้รับความกระทบกระเทือน ‘น้ำยารีจูเวเนชั่น’ ก็น่าจะใช้ได้ผล ทำไมถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย? หรือว่านางจะถูกสะกดจิต?” จ้าวซินถามอย่างฉงนใจ คนอื่นๆ ที่เหลือไม่มีความสามารถในการรักษา พวกเขามองหน้ากันไปมาแต่ก็ไม่มีใครคิดวิธีออก “อย่าปล่อยให้สัตว์อัญเชิญของเจ้าสิ้นเปลืองพลังไปเปล่าๆ เลย ให้มันพักสักหน่อยเถอะ เผื่อว่าอาจต้องใช้มันในภายหลัง” โจวเหวินกล่าวกับจ้าวซิน “คุณชายเหวิน ท่านมีวิธีแก้หรือ?” จ้าวซินเปลี่ยนวิธีเรียกเขาเหมือนกับที่ลู่หยุนเซียนเรียก “ข้าจะลองดู ถือว่าเป็นหนทางสุดท้ายแล้ว” โจวเหวินกล่าวพลางสะบัดข้อมือ พลังงานประหลาดควบแน่นอยู่ในมือจนก่อตัวเป็นเข็มฉีดยาโลหะ เมื่อเดินมาข้างกายลู่หนิง โจวเหวินใช้สายตาจ้องมองเธอราวกับไฟสปอร์ตไลท์ พร้อมกับฉีดเข็มนั้นเข้าไปที่แขนของลู่หนิง ตอนที่เขายังเรียนหนังสือ เขาเคยเรียนเรื่องการฉีดยามาบ้าง แต่มันจำกัดอยู่แค่พื้นฐาน อีกทั้งเป็นแค่ทฤษฎีโดยไม่มีการปฏิบัติจริง โจวเหวินเพียงแค่ต้องการลองดูว่าพิษของ ‘หมอทมิฬ’ จะสามารถกำจัดหนอนประหลาดในตัวลู่หนิงได้หรือไม่