Chapter 368 ในยุคสมัยก่อนประวัติศาสตร์ มนุษย์ยังคงใช้ชีวิตอยู่กลางแจ้ง โดยมีผืนดินเป็นเสื่อและผืนฟ้าเป็นผ้าห่ม พวกเขาต้องต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวนับไม่ถ้วน ใช้ร่างกายของตนเองต้านทานการจู่โจมจากธรรมชาติ จนกระทั่งวันหนึ่ง มนุษยชาติได้ค้นพบพลังแห่งไฟและดึงม่านเปิดฉากยุคสมัยแห่งเลือดและเปลวเพลิง—รุ่งอรุณแห่งอารยธรรม ไฟเป็นตัวแทนของทั้งความพินาศและความหวัง ภาพเหตุการณ์นับไม่ถ้วนแล่นผ่านเข้ามาในห้วงความคิดของโจวเหวิน ในโลกแห่งธารน้ำแข็ง มนุษย์กลุ่มหนึ่งขดตัวอยู่ภายในถ้ำ เบียดเสียดกันเพื่อหาไออุ่น แต่พวกเขาก็ยังคงสั่นสะท้านภายใต้สายลมหนาวเหน็บ บางคนหลับตาลงและไม่มีวันลืมตาขึ้นมาได้อีกเลย คนคนหนึ่งเดินถือคบเพลิงเข้ามาแล้วจุดไฟ ความอบอุ่นนั้นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งถ้ำ มนุษย์นับไม่ถ้วนต่างก้มกราบไหว้มันด้วยความเลื่อมใส อันจิ้งมองดูร่างกายของโจวเหวินและพบว่าแสงสว่างที่ดูคล้ายดวงอาทิตย์รอบตัวเขากำลังทวีความเข้มข้นขึ้น มันไม่ใช่เพียงแค่แสงและไอความร้อน แต่ยังมีพลังที่อธิบายไม่ได้ซ่อนอยู่ พลังที่ทำให้ผู้คนต้องยอมสยบลงด้วยความเกรงขาม ความเคารพบูชานี้ไม่ใช่ความหวาดกลัวในเทพเจ้า และไม่ใช่ศรัทธา แต่มันคือความเทิดทูนอย่างบริสุทธิ์ ปัง! ปัง! หัวใจของโจวเหวินเต้นรัวแรงขึ้นเรื่อยๆ หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าหัวใจภายในนั้นกำลังจะทะลุออกมา พลังชีวิตอันไร้ขอบเขตระเบิดออกมาจากร่างกายของโจวเหวิน แม้แต่อันจิ้งที่ยืนอยู่ตรงประตูยังสามารถสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตอันพลุ่งพล่านนี้ นี่ไม่ใช่วิชา Sun Strafe Art ไม่ใช่อย่างแน่นอน ถึงแม้ว่ามันจะมีพลังของแสงและความร้อน และดูคล้ายคลึงกับวิชา Sun Strafe Art แต่วิชา Sun Strafe Art ไม่เคยมีพลังชีวิตที่มหาศาลถึงเพียงนี้ ไม่มีออร่าของจอมราชันผู้ครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง... อันจิ้งจ้องมองโจวเหวินเขม็งด้วยความตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด เดิมทีเธอเชื่อว่าโจวเหวินมีโอกาสได้รับกายาเทพสุริยา (Sun God Body) ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็ต่อเมื่อฝึกฝนวิชา Sun Strafe Art เท่านั้น ทว่าในตอนนี้ โจวเหวินกลับกำลังพิสูจน์ให้เธอเห็นว่า เขาสามารถบรรลุกายาเทพสุริยาได้แม้ไม่ได้ฝึกฝนวิชา Sun Strafe Art ก็ตาม พลังชีวิตของโจวเหวินเกือบจะกลายเป็นรูปธรรมจนทำให้ห้องทั้งห้องสว่างไสวราวกับแสงตะวัน อันจิ้งที่ยืนอยู่ตรงประตูเองก็ถูกอาบไปด้วยแสงนั้น เธอรู้สึกได้ทันทีถึงกระแสพลังอันอบอุ่นที่ไหลเข้าสู่ร่างกาย ทำให้ร่างกายของเธออุ่นวาบขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่เคยเจ็บปวดจากการกำเริบของอาการป่วยกลับรู้สึกดีขึ้นอย่างเหลือเชื่อ ความเจ็บปวดกำลังเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร? อันจิ้งพบว่ามันเหลือเชื่อจนยากจะยอมรับ วิชา Sun Strafe Art ที่มีพลังใกล้เคียงกันกลับมอบความเจ็บปวดแสนสาหัสให้กับเธอ มีแต่จะทำให้อาการเรื้อรังแย่ลง แต่พลังของโจวเหวินกลับช่วยบรรเทาความเจ็บปวดและชะลออาการป่วยของเธอได้ อันจิ้งสัมผัสได้ชัดเจนว่าความเย็นเยือกที่เป็นดั่งโรคร้ายในกายเธอกำลังละลายหายไปภายใต้แสงสว่างของโจวเหวิน หัวใจของโจวเหวินเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่แสงและความร้อนบนร่างกายเขาทวีความรุนแรงขึ้น เส้นเลือดทั่วร่างเต้นตุบและปูดโปนจากการเต้นของหัวใจที่ถาโถม มันปรากฏขึ้นบนผิวหนังราวกับงูสีแดงอมม่วง กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งแน่นราวกับถูกอัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล พลังที่เข้มข้นและพลังชีวิตอันเปี่ยมล้นทำให้โจวเหวินรู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขามีพลังงานไร้ขีดจำกัด แม้จะต้องปะทะกับสรวงสวรรค์ เขาก็ยังมั่นใจว่าจะสามารถเจาะรูขนาดใหญ่บนท้องฟ้าได้ โจวเหวินรู้สึกว่าตัวเองในตอนนี้สามารถนิยามได้ด้วยคำว่า "เต็มไปด้วยพลัง" นับตั้งแต่ที่เขาจำเป็นต้องใช้เลือดในการเล่นเกม ร่างกายและพลังของเขาก็พัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ก็นานมาแล้วที่เขาไม่ได้สัมผัสถึงพลังชีวิตที่พลุ่งพล่านเช่นนี้ ตอนนี้ โจวเหวินอยากจะปล่อยหมัดที่สามารถถล่มหอพักทั้งหลังให้ราบคาบ ไม่ว่าจะเป็นบ้านหลังไหนหรือผ้าห่มผืนใด อุณหภูมิร่างกายของเขาก็สามารถละลายหิมะและให้แสงสว่างแก่โลกทั้งใบได้ ปล่อยให้พายุโหมกระหน่ำเข้ามาเถอะ! พลังปราณ พลังชีวิต และจิตวิญญาณที่หลั่งไหลพุ่งพล่านรวมตัวกันอยู่เหนือร่างของโจวเหวิน ก่อนจะไหลเข้าสู่หัวใจ ทำให้หน้าอกของเขาทั้งหมดแผ่รังสีของแสงและความร้อนออกมา ราวกับว่ามีดวงอาทิตย์ดวงหนึ่งสถิตอยู่ข้างใน อันจิ้งจ้องมองโจวเหวินที่กำลังลอยตัวอยู่อย่างเหม่อลอย แสงเจิดจ้าอาบไล้ร่างกายของเธอ ละลายน้ำแข็งในกายอย่างรวดเร็ว พร้อมกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์ อันจิ้งมีความรู้สึกอยากจะร้องไห้ ตั้งแต่เธอเริ่มโตเป็นสาว เธอไม่เคยสัมผัสถึงความอบอุ่นเลย ราวกับมีน้ำแข็งเกาะกุมอยู่ในร่างกาย แม้ในช่วงฤดูร้อนที่ทุกคนต่างเหงื่อท่วมจากความร้อน เธอกลับรู้สึกเพียงแค่ความเย็นลดลงเล็กน้อยเท่านั้น เธอไม่เคยรู้สึกอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย แต่ในตอนนี้ น้ำแข็งในร่างของเธอกำลังละลาย ความอบอุ่นที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนกำลังแผ่ขยายไปทั่วร่าง ตู้ม! ตู้ม... ตู้ม! ตู้ม... โจวเหวินรู้สึกราวกับมีวัตถุประหลาดก่อตัวขึ้นในหัวใจของเขา มันหลอมรวมเข้ากับหัวใจของเขาและแพร่กระจายไปทั่วร่างกาย ก่อตัวเป็นระบบทางกายภาพที่แปลกประหลาด โจวเหวินรู้สึกว่าระบบทางกายภาพที่มีหัวใจเป็นศูนย์กลางนี้เปรียบเสมือนเครื่องยนต์ที่มอบแรงขับเคลื่อนอันไร้สิ้นสุดให้กับเขา ฉัน... ฉันต้องไปเดี๋ยวนี้... ต่อให้ต้องทรมานกับอาการป่วยเรื้อรังไปตลอดชีวิต... ฉันก็จะไม่ยอมรับพลังของโจวเหวินมารักษาตัวฉันเด็ดขาด... อันจิ้งหันหลังกลับและเดินจากไป แม้เธอจะรู้ดีว่าการอยู่ที่นี่ต่อจะช่วยให้เธอหายจากอาการป่วยที่กัดกินมานานปี แต่ความทะนงตนของอันจิ้งทำให้เธอไม่สามารถยอมรับการรักษาของโจวเหวินได้ มันคงจะไม่มีปัญหาอะไรถ้าเป็นคนอื่น แต่ต้องไม่ใช่โจวเหวิน เธอคืออันจิ้ง แห่งตระกูลอัน ต่อให้โจวเหวินจะแย่งชิงสิทธิ์ในการเสนอชื่อเข้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไปจากเธอ เธอก็ยังคงสามารถบอกทุกคนได้อย่างภาคภูมิใจว่าเธอเหนือกว่าโจวเหวินและสามารถเอาชนะเขาได้ ทว่าหากเธอต้องยอมรับพลังของโจวเหวิน แล้วในอนาคตเธอจะเอาหน้าไปสู้กับใครได้แม้จะหายป่วยแล้ว? เธอจะไม่มีวันเงยหน้ามองโจวเหวินได้อีก และไม่สามารถบอกใครได้อย่างมั่นใจว่าเธอเก่งกว่าเขา—ว่าตราบใดที่เธอต้องการ เธอสามารถเอาชนะเขาได้ ไม่มีทางที่เธอจะใช้ชีวิตด้วยความทะนงตนเช่นนั้นได้อีกต่อไป สิ่งนี้ช่างน่าอดสูยิ่งกว่าอาการป่วยเรื้อรังเสียอีก โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย อันจิ้งหันหลังเดินจากไป แม้ร่างกายจะโหยหาแสงแดดเพียงใด แต่เธอยอมเดินเข้าสู่ความมืดมิดเพื่อรักษาความภาคภูมิใจของตนไว้ ทว่าในวินาทีที่อันจิ้งหันกลับมา พลังของโจวเหวินก็ระเบิดออกอย่างเต็มกำลัง แสงบนหน้าอกของเขาพวยพุ่งออกมาดั่งดวงอาทิตย์ที่ลุกโชน ในพริบตานั้นแสงอันเจิดจ้าดูราวกับจะละลายทั้งห้องให้เป็นจุล และร่างกายของอันจิ้งก็ถูกกลืนกินด้วยแสงสว่างนั้น อันจิ้งรู้สึกถึงพลังอันแผดเผาที่ไหลเข้าสู่ร่างกายของเธอในทันที ความเย็นเยือกในกายเปรียบเสมือนก้อนหิมะที่ถูกโยนลงไปในเตาหลอม มันละลายหายไปในทันที ราวกับมีโซ่ตรวนบางอย่างหลุดออกจากร่าง ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกและทรุดลงกับพื้น โจวเหวินได้สติเต็มตัวเมื่อเห็นแสงรูปร่างคล้ายมนุษย์ลอยอยู่ตรงหน้าเขาดั่งดวงอาทิตย์ เขาตระหนักได้ว่านั่นคือ "จิตวิญญาณชีวิต" (Life Soul) ที่เขาหลอมรวมขึ้นจากคัมภีร์ราชันโบราณ แต่เมื่อมองเลยผ่านจิตวิญญาณชีวิตที่ก่อตัวขึ้นนั้น เขากลับเห็นหญิงสาวคนหนึ่งทรุดตัวลงอยู่ตรงประตู เธอกำลังพยายามพยุงตัวขึ้นด้วยมือที่ยึดขอบประตูเอาไว้ อันจิ้ง! โจวเหวินจำได้ทันทีว่าเป็นใครเมื่อสายตาของทั้งคู่ประสานกัน